Welkom

Welkom op de blog van Indira. Hier vertel ik regelmatig wat mij bezighoudt in de danswereld. Ik heb mijn eigen dansschool ID Dance, geef regelmatig workshops, doceer dans aan de Hogeschool Arnhem Nijmegen, coördineer de Dansplus-klas bij de Stedelijke Scholengemeenschap Nijmegen en ben examinator dans bij het ROC Leijgraaf. Daarnaast ben ik al jaren gelukkig getrouwd en moeder van drie bloedjes van kinderen.

zondag 13 september 2020

Corona opstart

Zaterdagmorgen 7.34 uur. Een roodborstje tikt tegen mijn raam. Niet vanuit de lucht natuurlijk maar ik heb een super leuk plankje buiten tegen mijn raam hangen waar vogels lekker de door ons opgelegde broodkruimels op pikken. Erg leuk gezicht en voor ons nog steeds een mooi vermaak.

Op deze vroege ochtend zit er dus een roodborstje voor ons raam. Brutaal kijkt ‘ie me aan. Ik twijfel of ik mijn telefoon moet pakken om er een foto van te maken, maar dan vliegt 'ie natuurlijk weg. Dus we kijken elkaar aan. Best leuk en mooi.


Rustig op de grasmaaier

Tjee, wat een vogel-geneuzel zul je denken. Maar het ligt iets anders dan dat. Toen mijn vader overleed zat er kort daarna vaak een roodborstje in onze tuin, Natuurlijk grapten mijn moeder en zussen al snel dat papa eens een kijkje kwam nemen. Toen daarna mijn zwager overleed, was hij er weer veelvuldig. Sindsdien hebben we standaard periodes dat het roodborstje (of de op elkaar lijkende familie) regelmatig ons bezoekt. En niet even voorbij vliegt, nee rustig kijkend op de grasmaaier de tafel of gewoon op een tak vlak bij ons terras. Ik vind het een fijne mooie gedachte. De zon die achter hem/haar opkomt en ik die er heel vreemd genoeg een rustig gevoel van krijg. En dat op de vroege zaterdagmorgen.


Trots

Want rust, dat voel ik nog even niet. Man wat een start van het seizoen. Wat een heerlijkheid en een luxe dat we de school weer in mogen. De zalen zijn er meer dan klaar voor en ons team staat te popelen om te doen waar ze keigoed in zijn. Inmiddels is de helft in het trotse bezit van een negatieve Corona-test, maar we voelen ons allen gezond en snotvrij.


Goed voorbereid

Misschien had ik de opstart na de lange onzekere en aan te passen tijd iets te ‘rooskleurig’ voorgesteld. Hoewel de angst er best in zat. Natuurlijk ‘stoppen’ er elk jaar fijne klanten, maar met de aanhoudende Corona-onrust, blijven de mensen blijkbaar ook onrustig. Ik vond het spannend om met alle aangescherpte (en nodige!) regels open te gaan, maar doordat we zo ontzettend goed voorbereid waren, was ik er toch helemaal klaar voor. 


Een fikse nierbekkenontsteking zorgde ervoor dat ik beduidend minder ingetraind het seizoen startte maar ook dat mocht de pret niet drukken. ‘We mógen weer’, stroomt door mijn lijf.


Uurtje later

Kinderen hebben er zin in, ouders/verzorgers blijven (bijna allemaal ) keurig buiten en iedereen is op zoek naar zijn/haar plekje. En dat kost tijd. Dat weten we, begrijpen we maar voelt toch net iets anders dan anders. Herkenbare verzoeken (een andere dag komt  beter uit, ze is te jong voor deze groep, maar haar vriendinnen dansen daar, kan het uurtje ook wat later, donderdag kan hij wel) klinken net iets dwingender. Meeverende ouders/verzorgers zijn terecht meer bezorgd en alles moet wel zo gaan zoals zij op dat moment voelen.


Kopje thee

Wellicht is het mijn eigen spanning die deze gesprekken zo doet ervaren. Het goed willen doen, het fijn willen opstarten en het veilig houden vind ik spannend. Ouders/verzorgers die ‘normaal’ bij ons een kopje thee krijgen tijdens het wachten, gratis wifi en een plekje waar ze kunnen werken of een boek/krant kunnen lezen, wijs ik nu de deur. En dat voelt tegenstrijdig. Het moet! Maar er is natuurlijk niets aan.


Wachten

Dan de regels. “Mijn zusje heeft snot, mag ik dan komen? De school is dicht, mogen wij gewoon dansen?” Telkens als wij de regels op een rijtje hebben, volgt er een nieuwe vraag. Natuurlijk bellen we met de GGD, maar een wachttijd van 1 uur en 25 minuten is geen tijd die we elke dag ‘over’ hebben natuurlijk. Maar, we doen ons best. 


Snottebel

En dan ook echt, samen hebben we besloten even de grote drukke ruimtes te vermijden om alle snottebellen te voorkomen en in ieder geval aanwezig te kunnen blijven in de dansschool. Geruststellen, aanpassen en herstellen. ‘Kwetsbaar’ noemde een danscollega haar opstart van de week. En dat is een mooie omschrijving, want zo voelen we het. Alsof je pas geboren baby voor het eerst naar buiten gaat, je weet dat het goed komt, dat hij warm genoeg aangekleed is en dat je alles volgens je hart doet. Maar je hebt niet alles in de hand.


Onzekerheid

Na twee weken met open lessen, hebben we zaterdag een ‘open dag’. In gekort van twee dagen naar een dag minus alle leuke facetten (schmink, haren vlechten, optredens, kijklessen) maar gedownsized naar waar het eigenlijk over gaat; dans! En dat kunnen we, goed en veelvuldig. Het team-uitje werd vanwege Corona onzekerheid afgezegd, het team zoekt elkaar gelukkig op de lesdagen op. Korte lijnen en warme harten.


Veel werken vind ik heerlijk, onrust is ook prima. Maar niet weten hoe lang het gaat duren en wat er komen gaat, brengt toch meer onrust dan ik dacht. Gelukkig kan ik heel vrolijk en blij worden van een ieniemienie vogeltje dat in de ochtendzon zit. Het is vast een teken. Het komt goed…


Stapje voor stapje… ik weet het pap, het komt goed x


maandag 10 augustus 2020

Vakantie 2020

Normaal schrijf ik een blog vanuit een zonnige plek ergens op de wereld, maar in ieder geval (hoe luxe!) buiten Nederland. Fan van Italië met haar prachtige natuur en rust, dol op the USA waar wij toch ook heerlijk aarden. Italië stond dan ook op het programma, zelfs zoals de echte Italianen het fijn vinden; met de hele familia. Maar de wereld besliste anders en wij besloten mee. Dus deze blog is vanuit zonnig vakantie vierend Utrecht. In het schitterende huis van mijn schone zus. Zij ging met haar ruime gezin de Alpen in en dus mochten wij lekker hier vakantie vieren. En fijn is het! Wat een prachtplek, mooie natuur, fijne winkels, lekker eten, prima zwemmen in de buurt en het allerbelangrijkst: lekker met elkaar.


Schade beperken

Ik denk dat heel Nederland nog in de aanpas- en bijkom-modus zit van de gekke tijd. En dat we er nog lang niet zijn, bewijzen de berichten dagelijks helaas. Dus ook wij zetten een pas op de plaats. Ons verblijf in een hotel bij Rotterdam (vooral om dichtbij zoonlief te zijn) wordt er een van spelletjes, zwemmen en lekker eten. Geen stadsbezoek, geen boottocht en geen museum deze ronde. We zoeken de drukte niet op en hopen zo de schade een beetje te beperken.


We zijn er nog

Voorzichtig komen we ook in de vakantiemodus en kijken met verbazing terug naar het laatste half jaar. We zijn natuurlijk allereerst reuze blij dat iedereen in onze omgeving (zo goed als ) ongeschonden uit de strijd gekomen is. Maar waar we toch wel elke keer op terugkomen, is de dansschool. Elke dag lezen we in de krant dat er weer een restaurant is gestopt, een bedrijf het niet meer redt of een instantie het hoofd niet meer boven water kan houden. Vol medeleven lees ik, zucht ik en knijp ik maar even mijn ogen dicht van dankbaarheid. Want we zijn er nog! De school en wijzelf!


Verwarmen

”Jullie zullen wel aan vakantie toe zijn”, was de meest gehoorde zin in de laatste weken. Hopelijk niet vanwege laaghangende oogleden of bijbehorend korter lontje, maar vooral uit medeleven en warmte. En ja, dat waren we. Niet zo zeer fysiek, hoewel ik meer moe was van dit afgelopen half jaar dan van een voorstellingsjaar. Het is vooral de zorg en het dagelijks aanpassen. De verantwoordelijkheid en het zo goed mogelijk willen doen voor iedereen. Ik ben dan ook reuze trots op ons tevreden team. Allen totaal loss van het keihard doorbikkelen maar tot op de laatste dag tevreden met de manier waarop we het gedaan hebben. En dat voelt me toch een potje fijn! Want dat was/is natuurlijk wel een van de hoofdzorgen. Ons team. En wat hebben we weer veel van elkaar geleerd. Niet alleen zochten ze elkaar op, ook zochten ze ons op. Het meedenken, meevoelen, meeleven en meebikkelen voelde als een warme deken. Die overigens natuurlijk af en toe van je af glijdt, dat gebeurt in de nacht ook. Maar gelukkig kun je dan ook met een klein puntje jezelf weer snel verwarmen.


Het werkt ook andersom

Ook onze klanten lijken tevreden, tenminste diegene die gebleven zijn. Zoals altijd stopt er gemiddeld tien procent tijdens de zomervakantie. En dat is in aantallen in ons geval best heel veel. Roel bekijkt het via nummers en getallen en is tevreden. Ik zie alle losse mails binnenkomen, bekijk de namen en denk: “NEEEE”. Het blijft een gevoelskwestie. Ik wil zo graag houden wat we hebben, zo graag verder gaan waar we gebleven waren. Maar dat kan niet. Natuurlijk respecteer ik ieders keuze, zal ook wel moeten. En niets zo veranderlijk als het plezier van een kind. Gelukkig maar. Vandaag is het dansen, morgen is het turnen, hockey of paardrijden. En gelukkig werkt het ook andersom.


Relativeren

Maar afscheid nemen is nooit mijn sterkste kant geweest. En in de afgelopen maanden, waar je gerust kunt zeggen dat ik iets minder stabiel was, soms super shit. Het grootste deel is tevreden. Maar de enkeling die het nodig vond te stoppen met een sneer of nare opmerking, blijft dan toch bij. Jammer vind ik dat van mezelf, maar daar is zo’n vakantie week dan weer fijn voor. Relativeren. En daar hoef ik niet voor in een zonnig buitenland te zitten. 


Nog een keer zou mega shit zijn

Ik ben elke dag vroeg op, ben ook elke avond vroeg moe dus dat houdt de boel mooi in balans. Dus het is de eerste uurtjes in de morgen stil hier beneden. Ik check mijn mail trouw en ruim wat op. In mijn nieuwe lichte fijne pyjamabroek hobbel ik lekker in de mega keuken rond. Doe wat yoga oefeningen (te moe voor heftig werk, te lui voor meer) geïnspireerd door vriendin Wendy die hier elke dag hiermee start. Ben eens benieuwd. Toen Roel gisteren wel wat eerder op was en binnenliep terwijl ik op mijn handen en voeten stond, bleven de leuke opmerkingen uiteraard niet achterwege en was mijn zen-moment wel weer klaar. Dus, eerder op en in stilte eens wat ademen. Maar het relativeren zit hem vooral in mijn tevreden gevoel. Een boekje, de zon, lekker (teveel) eten, contact en gewoon op de fiets kunnen stappen en lekker gaan. En daar zit hem ook meteen de angst. Als we ons namelijk niet aan de regels houden, mogen we dadelijk misschien niet meer op de fiets en gaan. Sterker nog, mogen we straks weer helemaal niets. Mijn grootste angst is dan toch echt wel de dansschool. Het virus overleven wij wel, hoewel onze ouders en andere kwetsbare mensen wel in de gaten gehouden moeten worden. Maar nog een keer de school dicht, zou toch wel mega shit zijn.


Team dat er zin in heeft

Maar we blijven positief! De zon schijnt immers en Nederland doet z’n best. Sommige mokkend, sommige drammend en weer anderen vanuit een ander zonnig oord. De dansschool is er klaar voor, fijne goede vernieuwde ventilatie, pracht nieuwe vloeren, overal prima ruikende desinfecteer machines en een team dat er zin in heeft!


Vooral genieten

Het rooster is klaar en de indelingen zijn gemaakt. Normaal hadden we het luxe probleem “waar laten we de leerlingen?”. Nou dát heeft Covid-19 voor ons opgelost. Dus we zetten een stapje terug om keihard te gaan knallen. Relativeren; wij zijn gezond en… we hebben een gezonde dansschool. Al dat harde werk is verre van voor niets geweest en al die enthousiastelingen in tent of Zoom-lessen verdienen weer heerlijke live lessen. We hebben het noodplan klaar liggen, houden afstand, maar gaan vooral genieten.


Nu nog even in Utrecht, lekker met onze meiden in een heerlijk huis. Straks weer met al onze andere kids, teenz en volwassenen in een heerlijke dansschool. Wow wat verheug ik me.


Fijne vakantie en… tot snel.


dinsdag 26 mei 2020

Meningen

Al de hele week loop ik maar te malen in mijn hoofd. Er gebeurt natuurlijk erg veel, vreemd genoeg terwijl we allen nog steeds veelal thuis zitten. Roel zei van de week: “Soms lijkt het dat het leven van iedereen weer ‘normaal’ is.” Refererend aan nieuwsberichten, dat bijna alles richting ‘gewoon’ gaat. Nou, bij ons niet. Wij hebben namelijk een dansschool. En voor ons is dat duidelijk, maar niet voor iedereen.

Kennelijk zijn we geen culturele instelling. Beetje vreemd, aangezien we al jaren de B.T.W. daarvoor betalen. Misschien zijn we dus een sportschool (minder B.T.W. betalen 😄). Ook vreemd, want als we mee willen doen aan verschillende sportactiviteiten als dansschool dan kan dat niet omdat we een culturele instelling zijn. Kortom, het is niet echt helemaal duidelijk wat we zijn. 

Eten, drinken en gokken
En dat is shit. We zijn potverdorie net zo groot als een gemiddelde middelbare school. Of drie basisscholen bij elkaar, dertig bioscoop zalen waarin we vanaf 1 juni op anderhalve meter bij elkaar mogen zitten. Je mag kennelijk dus wel drinken, eten én dansen in de kroeg op gepaste afstand. Dansend het water betreden in het zwembad, naar dans kijken op het grote scherm met dertig man en je mag zelfs dansend gokken om zo daar je geluk te bevinden. Niets ten nadele van al deze ondernemers. Het is ze zeer gegund en zoals ik al een van mijn eerdere blogs zei; gezondheid gaat voor alles. En als ik dan denk aan de mensen die een dierbare verloren hebben in deze vreselijke tijd of in onzekerheid vol in de zorg zitten, is mijn frustratie echt ondergeschikt.

Maar inclusief al dat relativeringsvermogen heb ik dus toch ook een mening. En dat lijkt in deze tijd zo verdomde moeilijk. Je mening hebben en vooral houden.

Vroeger was ik een meegaand kind, opgevoed voor twee vrijgevochten jonge ouders die streefden naar geluk door andere mensen te helpen en gelukkig te maken. Nog elke dag ben ik dankbaar voor deze genen en het sterke gevoel dat het echt niet alleen om ‘mij’ gaat. Dankbaar ben ik gelukkig sowieso, ook nu. 


Eigen kleding
Mijn moeder maakte al vroeg eigen kleding, wat resulteerde dat ik net even iets voor de mode uitliep. Stoer, zou je denken. Dat dacht ik ook als ik het aandeed en trots naar school fietste. Daar werd mijn nieuwe outfit met de grond gelijk gemaakt door de meiden die er kennelijk toe deden. Op de terugweg naar huis had ik in een keer (dezelfde) een “stomme outfit” aan. En zo makkelijk veranderde mijn mening. Op de middelbare had ik er ook behoorlijk moeite mee. Mode technisch (sowieso al geen wonder) liep ik netje mee met de meute. Waren de wijde pijpen eerst stom, nu iedereen ze aanhad, vond ik ze ook best leuk. Was een klasgenootje heel aardig, gedroeg ze zich volgens bepaalde mensen vreemd, vond ik haar ook maar een maf kind. Vreselijk hoe dat werkt. Gelukkig was ik kennelijk sterk genoeg van mening dat ik niet mee pestte. Maar omdat ik wel bij ‘het’ groepje zat, was ik natuurlijk net zo schuldig. Ik zou willen dat ik zo’n sterke mening had dat ik destijds mijn mond open gedaan had. Maar nee, ik was een lafbek die toekeek, het er niet mee eens was maar mijn mening niet durfde te uiten en achteraf naar het slachtoffer ging om te kijken hoe het ging. Vrij onschuldig overigens hoor. We praten hier over ‘die doet het met die’ en ‘is verliefd op die’-praktijken en geen kauwgom in je haar narigheden.

Applaus op het podium
Toen ik mijn diploma kreeg (na wat extra jaren genieten ) maakte mama weer een outfit. Een witte, gewaagd maar feestelijk. Ik vond het doodeng, wat zou iedereen er toch van denken. Ik heb maar een positieve blik of reactie nodig om stevig de deur uit te gaan, maar helaas ook slechts een zucht om me diep ongelukkig te voelen. Maar het leek een hit, of ik was gewoon in volle euforie vanwege mijn slagen. Toen ik op het podium mocht komen, kreeg ik applaus. Het was namelijk tevens het jaar dat Roel in Amerika zat en dat dwong toch respect af bij mijn medescholieren (of medelijden dat kan ook). De docent maakte toen een grappige opmerking dat hij wel dacht dat ik het zou halen omdat ik altijd zo zeker van mijn zaak was. Grappig.

Juffen-periode
Toen ik Engels ging studeren en in het tweede jaar voor de klas kwam te staan, was ik verkocht. Ik was er zeker van dat lesgeven mijn toekomst was. Geen twijfel, geen ingefluisterd plan, nee een steady mening. En in de jaren daarna kwam ik er wel achter dat de mooie Engelse taal weliswaar mijn afstudeerprioriteit was, maar het lesgeven zelf me blij en gelukkig maakte. Tijdens mijn juffen-periode leerde ik wel een mening hebben én houden, want bij de moeilijke jongens waarmee ik werkte, was structuur en consequentheid echt een must. En als ik weer een keer verleid werd tot een opgedrongen of twijfelachtige mening, dan maakte de jongemannen me terecht ter plekke af met hun sterke woordenschat en terechte twijfel aan mijn oprechtheid.

Nee is nee
Toen ik moeder werd, begon ik weer in de twijfelmodus. Al met het afstrepen van je ‘must-have’ lijst. De een zei dekentje, de ander zei dekbed, weer een ander zei katoenen lakens, maar zei een vriendin flanel is echt veel veiliger en ademt mee. Man, knettergek werd ik van de jonge verse mamamaffia. Kersverse mama zijn vond ik al heftig zat, zonder al die meningen. Gelukkig hadden mijn onderwijs-boys me goed opgevoed. Kies een mening en hou je er vooral aan. En zo werd Kai groot met “nee is nee, en toch echt nee” en liep ik de hele dag (tot hilariteit van mijn vriendinnen) met een broodkorst die hij die ochtend niet op at. Structuur hielp mij, en hem trouwens ook. 21 jaar later bedankt hij me nog maandelijks voor het volhouden en op zijn huid zitten.

Gezellig in een gymzaal 
De jaren vliegen en mijn mening is er inmiddels een van sterke aard. Niet altijd handig of subtiel maar wel duidelijk en vooral eenduidig. Je weet wat je aan me hebt en als je twijfelt, vertel ik het je toch wel. Door de jaren heen volg ik mijn buik gevoel. En mijn mening en buikgevoel gaan prima samen. Zo ook bij ID Dance, gezellig begonnen in een gymzaal (inderdaad tussen de heerlijke moeilijke jongens) en dankzij overredingskracht van Roel na wat jaren later geëindigd in de prachtlocatie waar we nu zitten.

Grimmig
Nou hopelijk nog lang geen einde overigens, hoewel het in deze maanden me soms even bekruipt. Want daar zijn we dan; Corona tijd. Daar hoef je gelukkig geen mening over te hebben. Het was vanaf het begin duidelijk wat de richtlijnen en de regels zijn en daar houden we ons aan. Uiteraard was er een pittige teleurstelling toen we dicht moesten en veranderde die teleurstelling in hevig verdriet toen we dicht moesten blijven. Nu zijn we inmiddels ruim tien weken verder. Het virus lijkt in grimmigheid wat af te nemen maar we worden gemaand voorzichtig te blijven. En wij dus ook. De dansschool is nog steeds dicht. Vanuit veiligheidsredenen want als iets bij ons (en alle andere scholen) voorop staat is het veiligheid, zowel fysiek als mentaal en emotioneel.

Respectvol en nieuwsgierig
En daar komen we bij mijn punt (dan eindelijk). Want mijn mening vasthouden in deze heftige tijd is me toch wel een klus. Eerst de beslissing om digitaal les te gaan geven. Wij kozen voor Zoom, gebruikersvriendelijk, snel en goed te doen. De meningen waren hierover verdeeld maar wij hielden vol. Gelukkig maar want uiteindelijk werkt het veilig, fijn, netjes en secuur. Alle boze berichten uit het begin, bleken al snel gebakken lucht en toen die geruchtenstroom stabiliseerde, hadden wij al een goedlopend rooster op poten gezet. Natuurlijk kijk ik in deze tijd naar wat danscollega’s doen. Respectvol en nieuwsgierig. De een ging dicht, de ander verzorgde digitale lessen, weer een ander bedacht opdrachten. Iedereen vol passie en goed gevoel. Maar naarmate de tijd voorbij vloog en we nog steeds niet open mochten, veranderde de tendens. Mensen die eerst hard riepen niet digitaal te gaan, gingen toch digitaal en uiteindelijk gingen/moesten mensen ook naar buiten om les te geven terwijl niet iedereen daar achter stond.

De druk
Heftig dus, ik besloot maar te stoppen met kijken en zo mijn mening te laten beïnvloeden. Mijn mening doet er namelijk in dusverre toe dat die een beslissing maakt over mijn 15 collega’s en alle mooie klanten die we hebben. En die druk is soms best heftig, Niet de druk van het hebben van een geweldig fijn team of een fijne school, maar de druk van een mening vormen en deze in alle omstandigheden ook houden. Nu hebben wij de luxe nog om aan mijn ‘buikgevoel’ vast te houden. Met onze Zoom lessen houden we het team grotendeels aan het werk en maken we gelukkig een groot deel van de klanten heel gelukkig. Dat het allesbehalve ideaal is, klopt. Maar zoals ik meerdere keren per week zeg; Niks is helemaal niets. En dan kiezen wij voor deze optie. Vol vertrouwen overigens.

Groeien en gek doen
Buiten dansen, dat vind ik moeilijk. Mijn buikgevoel en dus mijn mening schreeuwen NEE. Het weer (te heet, te koud, te nat, teveel wind), de instabiele ondergrond (slecht voor je knieën en lijf), het geluid en de overlast. Maar mijn allerbelangrijkste punt is veiligheid. En misschien nog wel meer de sociaal-emotionele dan de fysieke kant er van. We zetten de dansers te kijk. Dansers die bewust kiezen voor een dansschool waar ze in alle veiligheid achter gesloten deuren hun ding kunnen doen. Fouten kunnen maken, kunnen groeien, gek doen en zichzelf kunnen zijn. Kan dat? Ergens op een voetbalveld? Of op een schoolplein? Op een parkeerplaats? Mijn danscollega’s in de omgeving bewijzen dat het kan. Ze stralen en zijn blij weer aan de slag te mogen. Pfff, dat zou ik ook wel willen. En dan baal ik van mezelf, want dan voel ik dat mijn mening een beetje verschuift. En niet omdat ik niet weet wat ik wil - en in ons geval belangrijker; wat ons team juist wel/niet wil - maar omdat ik aan het twijfelen ga. Vanuit paniek, vanuit angst dat het allemaal zo lang gaat duren dat het heftige gevolgen heeft voor de school. Voor mijn team, voor onze dansers. Maar is dat dan een reden om tegen mijn buikgevoel in te gaan. Tja en die twijfel, die mening die per dag van de een naar de andere kant geslingerd wordt, daar word ik wel een beetje gek van. 

Het is een begin
Gisteren kom ik toch weer via een bericht op een site met happy buitendansers. Geweldige plaatjes, de zon schijnt, de kids genieten. Wat willen we nog meer? Nou ik wil onze prachtige zalen weer in. En ik wil niet hoeven na te denken wat een wijs besluit is. Ik wéét namelijk wat een wijs besluit is. Ons dansscholen laten doen waar we goed in zijn. Lesgeven, vermaken, ontspannen, geven en genieten. En dat alles in een veilige omgeving. Anderhalve meter afstand? Prima, het is in ieder geval een begin. Alleen PO scholen? Ook goed, geef de rest maar een uitzicht om naar te verlangen. Maar geef me iets! Want ik word gek van het bedenken wat mijn mening eigenlijk nu is.

woensdag 6 mei 2020

Thuis, pfffff

Gisteren was ik chagrijnig. De derde keer al deze Corona-tijd. Nu ben ik eigenlijk van mezelf geen chagrijnig persoon. Vroeger was ik nooit chagrijnig. Maar met de jaren, misschien wel verantwoordelijkheden, gebeurtenissen betrap ik mezelf erop. Vooral de maandelijkse vrouwensores neemt een loopje met me. Mijn hormonen reageren echt belachelijk. Niet alleen verander ik in een of andere veelvraat zonder rem (kan toch al goed eten hoor) maar ook ontwikkel ik een woordenstroom die uit mijn mond ontsnapt zonder enige positieve bedoeling of klank. Heel naar.

Wie weet doet Corona dat met me, ik word er in ieder geval geen leuker mens van. Dat is best jammer. Ik ben eigenlijk best heel tevreden met mezelf als mens. Tuurlijk, verbetering kan altijd, wijzer worden door al mijn mooie (en regelmatig stomme) fouten blijft een mooi gegeven.

Veelvuldig geklep?
Ook schijn ik een aparte manier van overleg te ontwikkelen tijdens deze Corona-tijd. Een manier van communiceren waarbij in mijn hoofd het gesprek al gevoerd is, de plannen al gesmeden, alle partijen al zijn ingelicht en kennelijk niemand van iets weet. Behalve ik. En dan ben ik serieus zeker een half uur van de kaart van de vraag waar dit nu misgegaan is. Is het mijn veelvuldige geklep? Je zou met mijn woordenstroom per minuut toch echt wel denken dat er tussen al die ratels ook de nodige informatie zit. Toch blijkt dit niet altijd zo te zijn. Met name deze weken niet. Kreeg ik gisteren nog een terecht vraag van mijn zwager over een geniale app wisseling tussen hem en mij. Vandaag lees ik hem terug en vraag me af waarom iemand überhaupt de moeite nog doet om mij te begrijpen.

Vluchtig schreeuwen
Onduidelijk dus. Vreemd, want in mijn hoofd is het echt heel duidelijk. Is er een daadwerkelijk plan. Best doordacht, vol vertrouwen gemaakt en in mijn hoofd ook zo’n leuk plan. Misschien oefen ik te weinig, het communiceren met anderen bedoel ik. Misschien doet Corona-tijd dit met je. Je ziet weinig mensen, je spreekt mensen via app, sociale media, zoom, teams, FaceTime of vluchtig schreeuwen vanaf anderhalve meter afstand. Maar ook hier, zou je denken dat ik getraind genoeg was.

Super lief
Mijn humeur is eigenlijk altijd redelijk standvast. De dag begint goed, ik sta zelden tot nooit op, balend dat er een nieuwe dag aankomt. Sterker nog ik kan me niet herinneren dat ik opstond met de gedachte, “pfff, laat maar". Uitgezonderd de kou die ik voel als het winter is, waar mijn lijf op reageert door de dekens snel terug te trekken. Maar in deze tijd van zon, gaan de gordijnen open en ben ik klaar voor de nieuwe dag. Het is ook zeker niet het gezelschap waarin ik verkeer. Roel en de meiden zijn super lief en we hebben niets te klagen. We zijn gezond en vermaken ons prima. Op het gemis van onze zoon na is het gezinsleven echt goed te doen zo. Natuurlijk missen we iedereen vreselijk en vliegen de meiden elkaar wel eens in de haren (en wij trouwens ook). Maar dat hoort erbij. Corona of geen Corona. Wij blijven ook gewoon mensen.

Ik werk wat bij
Maar ik ben wel een ritme-mens. Leuke woordspeling voor een dansjuf. Maar ik aard het beste bij een duidelijke ritme. Ik eet ei op maandag (een mooie eerbetoon aan mijn overleden zwager die ‘vroeger’ altijd ei op maandag bij ons at), eet warm eten op dinsdagmiddag, heb vrij op woensdagavond, heb de volste werkdag op donderdag, de langste werkdag op vrijdag en zaterdag is er altijd iets leuks. Die ochtend is rustig want dochterlief turnt. Ik werk wat bij, ruim de rommel van de week op en we lunchen samen om 12.00 uur zodra Tess thuis komt van haar training. Zondag is hangochtend, Roel voetbalt (of vertrekt in ieder geval naar Mook :) en in de middag is er altijd wel iets leuks sociaals te doen. Zondagavond worden de bedden verschoond terwijl Roel voelbal kijkt, meiden gaan op tijd naar bed en wij proberen hetzelfde in de aanloop naar weer een nieuwe week. Zie. Duidelijk!

Vakantieboek klaar
Ik ben dol op hectiek, drukte en zoek graag grenzen op. Niet de grenzen van zweefvliegen, bungeejumpen of uit een vliegtuig springen, zeker niet! Maar toch net iets teveel werk bedenken, aannemen, overnemen dan ik eigenlijk aankan, doet me goed. En dat mis ik ook, dat geren. Maar ook hier heb ik geprobeerd iets positiefs van te maken door al mijn vrije tijd om te zetten in actie. Fotocollage (220 x 144 foto’s) is af, vakantieboek bijna, boek gelezen, administratie op orde, kaartjes verstuurd, huis schoon. Allemaal dingen waar ik ‘straks’ heel blij van word.

Plastic
En toch… word ik dan gisteren in een keer chagrijnig. Zo stom. 
Mijn dochter was jarig, gekke tijd om jarig te zijn maar het leven vieren is in ieder geval zeker de moeite waard in deze tijd. We (lees: ik in mijn hoofd) had een strak schema gemaakt. Opa, oma en oma in de ochtend. Vriendinnen tussen 12-16 uur In de tuin, per twee. Anderhalve meter uit elkaar. Tuin versierd, plastic bordjes, ieder een eigen wegwerp vorkje om zoveel mogelijk bij jezelf te blijven en drinken op een tray zodat fysiek contact vermeden kan worden.

In het zonnetje
De ochtend was zonnig, na het aan bed zingen (fijne gewoonte mensen, gelukkig wij alleen), thee en koffie voor de opa en oma’s. Ze zaten netjes uit elkaar hoewel mijn moeder wel echt genoeg heeft van al die afstand en regels. Mijn schoonouders (ook wat ouder) houden zich strak aan de regels en willen ook echt niet (meer) ziek worden. Niks aan het handje. Oma’s hadden het moeilijk met het niet knuffelen van hun oudste kleindochter maar Tess beloofde ze dat deze knuffels echt bewaard bleven. We aten taart en zaten in het zonnetje.

Mooie mensen
Mijn (jongste) zusje kan vreselijk goed bakken, ze kwam dan ook super lief met haar twee kleine wonders een pracht 17, it is taart brengen. Zwager mee (ja die van die maffe app wisseling) en zo stond in een keer de tuin vol. Mijn jongste neefje is zelf net anderhalf dus die weet echt niet wat anderhalve meter is en bovendien zijn beide mannen dol op oma dus al snel werd er naar oma gerend voor de hoognodige knuffel. Ik, dol op alle 4 deze mooie mensen, stond in dubio. Wat te doen, ik weet dat manlief zich aan de strakke regels houdt als het omwille van zijn ouders gaat. Terecht, gezondheid voor alles. Maar toch voelde het even shit om in je eigen tuin te staan met al die lieve mensen die je eigenlijk ‘uit elkaar’ moet houden.

Schijt aan mijn planning
Uiteindelijk was het snel opgelost want opa en oma vonden het mooi geweest en gingen naar huis. Waardoor de nieuwe ‘shift’ een taartje kon eten. Misschien dat daar mijn paniek al een voorzetje gaf van mijn humeur. De dag liep verder met schijt aan mijn planning. De sushi lunch die ik dochterlief beloofde kon pas na 14.00 uur (Tess, zoek je dat op tijd uit, zodat we niet voor verrassingen staan op de dag zelf). Dus in plaats van lekkere sushi, kreeg ik tomatensoep, Prima hoor, maar in mijn hoofd ontstond er al een kleine kortsluiting. 

Daarna ging dochterlief vol in haar verjaardag, heerlijk om te zien. Af en toe riep ik naar buiten ‘ Anderhalve’ meter maar eerlijkheidshalve wist ik dat ook hier mijn woorden ergens in mijn hoofd bleven hangen in plaats van binnenkomen bij een van de prachtmeiden in onze tuin.

Opzeggen?
Vol moed aan het werk. Zodra ik mijn laptop open (altijd een heerlijk gevoel). is er deze Corona-weken toch een andere manier van buikpijn. Spanning, zorg, verantwoordelijkheid, angst? De school draaiend houden is spannend. Mensen zeggen op! Begrijpelijk want het is voor velen een onzekere en gekke tijd. Maar leuk is het natuurlijk niet. We kunnen een flink stootje hebben maar ik heb het liefst dat alles zo blijft zoals het is. En dat kan niet,

Rustig maar anders
En daar is het dan. De reden van mijn chagrijnigigheid. Veranderingen. Mijn, maar belangrijker nog, ieders leven staat op zijn kop. En dat van mij is nog redelijk te overzien. Maar toch is het anders, mijn dagen zijn anders. Soms leuker, soms fijner, meestal rustiger maar anders. Ik mis mijn leven. Zoals iedereen hoor, dat realiseer ik me zeker. Van klagen heb ik ook echt geen recht maar potverdikkie wat mis ik mijn leven.

En daar word ik dan best even chagrijnig van. 

Inmiddels is het een nieuwe dag, open ik mijn gordijnen en mijn ogen en lach ik om mijn gedrag van gistermiddag. Ik mocht gelukkig (voor iedereen ) naar ID  waar mijn chagrijnigheid al verdwijnt bij het weten dat ik weer ‘mag. Het les geven en dansen is de beste remedie. De dansers, de muziek, de vragen, ja zelfs de kleine schermpjes. Ik heb het nodig, ik heb jullie nodig!

Maar we hebben geduld, hier thuis hopelijk ook met mij. Want we zitten nog even thuis. Pffff.

donderdag 16 april 2020

Thuis, het went

Vanmorgen liep ik naar de markt. Best relaxed en een wereld van verschil met de ‘normale’ haaststand waar ik in sta. Als ik de markt al red op donderdag (dol op de markt), is het omdat ik eerder opsta of voor mijn eerste workshop de auto asociaal parkeer aan de rand van de markt, de discussie met de meneer op straat vermijd en de kramen afren en hijgend de auto weer in ren.

Vandaag niet, ik wandel. Rugzak om, oortjes in. Heerlijk, uiteraard op de maat van mijn muziek. Ik kijk rond, de bloesem zit in de bomen, ben ik dol op. De werklui lallen en lachen en knikken vriendelijk. Ik laveer tussen de kinderwagen, wandelende peuter en tergend langzame oma in om de anderhalve meter aan te houden. Anderhalve meter. Het wordt eigenlijk al best gewoon, tenminste als ik op straat wandel, of per ongeluk in een winkel beland bij hoge uitzondering. 

Vechten voor leerlingen
Anderhalve meter, dat is misschien net een grapevine, een 3- stepturn en nog geen set déboulés. Hoe gaan we dat doen in de dansschool? Vanmorgen lees ik in de krant (tijd voor, maar geen aanrader) dat er instanties zijn die adviseren om de vakantie te gebruiken om de gemiste schooltijd in te halen. Hoe dan? Mijn docenten vriendinnen lopen al over, krijgen het nu al niet voor elkaar om thuis te doseren en vanuit thuis te doceren. Mijn jongste zusje vecht voor haar speciale leerlingen die echt niet zonder de structuur van de dag kunnen. Wiens ouders/verzorgers echt alle reden tot paniek hebben. Die mensen hun vakantie afnemen, lijkt me een heel slecht plan. Maar wie ben ik? Nou in deze tijd in ieder geval heel blij niet meer fulltime in het onderwijs te werken. Nee, wij hebben een dansschool. En daar kun je eigenlijk met anderhalve meter niet zoveel. 

Niemand les nodig
Onze zalen zijn groot zat, we kunnen vlakken maken, we kunnen groepen in tweeën splitsen, maar dan gaan we er met zijn allen vanuit dat al onze dansers de hele tijd exáct dezelfde kant op gaan. Ik moet al lachen bij deze gedachte. Dat zou toch een mooi ballet zijn. Maar dan zou ook niemand meer les nodig hebben. Iedereen weet dan van tevoren al wat ik ga doen, welke kant ik op ga en dat doen we dan met zijn allen tegelijkertijd. Wow. Anderhalve meter, ik weet het niet. Maar aan de andere kant, de school open met restricties, is wellicht een kans die ik maar wat grijp over een paar weekjes.

Uit mijn buurt blijven
Anderhalve meter. Op de markt zijn nette hekjes. Op de smalle weggetjes naar de markt toe lopen een meneer, een oppas oma en ik keurig anderhalve meter uit elkaar. Ik moet er een beetje om lachen. Merk dat ik er meteen een dansje in zie, als ik even inhoud, lopen we allemaal met hetzelfde been hetzelfde tempo. Mijn beat in mijn hoofd past zich aan. Ik doe erg mijn best bij iedereen uit de buurt te blijven. Realiseer me dat mijn bezoekje aan de markt er geen is uit de lijst  ‘noodzakelijk’ je huis verlaten. Maar ter vergoelijking besluit ik mijn fruit en brood te halen bij de mensen die het heel hard nodig hebben. In tegenstelling tot de supermarkten die al floreren bij deze crisis. 

Vriendelijke glimlach
Een heel groot voordeel van de anderhalve meter is dat je dus geen fysiek contact maakt, maar tjee wat lachen we meer naar elkaar. Je maakt wel meer oogcontact. In tegenstelling tot de haastende mens, kijk je je anderhalve meter partner aan, ga jij links en ik ook? Stop jij of ga je deze straat in. Zonder woorden communiceren we toch. En dat bevalt me. Ik krijg veel vaker een vriendelijke glimlach een dankjewel of een vrolijk knikje. We vinden het allemaal ongemakkelijk maar houden ons ook allen graag aan de regels.

De kaasmeneer redt me
Bij de kaaskraam, sta ik niet in een van de poortjes waardoor een mevrouw wat onrustig wordt, is ze nu aan de beurt of niet. Ik maak me er niet druk om, ik sta er omdat ik andere mensen de ruimte wil geven deze poortjes in en uit te lopen. Bovendien heb ik tijd en schijnt de zon.
De mevrouw wordt onrustig en vraagt me of ik daar niet moet staan. Ik geef aan dat ik de vorige klant wat ruimte wil geven waarop ze nerveus zegt dat ik er dan nu wel echt moet gaan staan. De kaasmeneer redt me en vraagt me wat ik wil hebben, want ‘je bent wel echt aan de beurt hoor’. We glimlachen naar elkaar. Ik vraag zoals elke keer als ik er kom naar de bekende weg, welke kaas heb ik ook alweer altijd. Betaal en zeg iedereen vriendelijk gedag. Bij het brood heb ik extra lekkers gekocht zodat ik op de terugweg langs twee vriendinnen kan lopen die gezellig genoeg beiden tegenover ons zijn komen wonen (als buren van elkaar). Als ik van de werkende mannen toestemming krijg het zand voor hun oprit te betreden. Alweer met een mooie glimlach (terwijl ik niet eens mascara op heb. Zie, crisis doet wat met mensen) bel ik aan. Ik leg de koek voor de deur en stap netjes terug. Het tafereel wat er daarna afspeelt is een geweldige afspiegeling van deze tijd.

Onze puberzorgen
Vriendinlief doet de deur op en roept terug naar binnen: “Dit moet jij doen ik zit in een online les!” Manlief rent naar de deur en zegt” “Ja, ik zit in een webinar.” Ik lach, kijk naar hun puberdochter die vanuit het slaapkamerraam naar me lacht. Ik sein: “jou vind ik wel leuk hoor” en ze glimlacht. Ik stel mijn vriendjes gerust. Ik kom niet op de thee, ik kom alleen iets afgeven. Hier hebben ze nog uren last van want het zijn de meest vriendelijke en gastvrije vriendjes ooit. Maar ik was echt niet van plan binnen te komen. Ik klim over het hek naar vriendin nummer twee, kijk naar binnen en zie haar oudste puberzoon voor de PlayStation liggen. Heerlijk, we hebben er al meerdere gesprekken over gehad samen en onze puberzorgen gedeeld. Ik klop op het raam, geïrriteerd kijkt hij op om nog meer te zuchten als hij mij enthousiast ziet zwaaien. Hij kent me en weet dat ik niet wegga voor hij naar buiten geweest is. Tergend langzaam staat hij op, kijkt nog eens naar zijn scherm en terug naar mij. Ik sein hem dat ik alleen maar lekkers af kom geven. Ik schuif het door het hek en wacht tot hij naar buiten komt. “Mama zit in een call”. “Oh dat is niet erg”, zeg ik. “Ik kom alleen maar lekkers afgeven. Enne, moet jij niet naar de les?” Hij kijkt me aan. Ik glunder, want naast dat deze knappe brug-smurf de zoon is van mijn vriendin, heeft hij ook dansles op school. Van ons. “En”, vervolg ik, “ik zag dat je het dansfilmpje van vorige week ook nog niet gekeken had.” Hij verschiet, ik ben verrast… kennelijk denkt hij dat ik zo slim ben dat ik dat kan zien. Grappig, dus ik zet door. “Heb je de opdracht wel gezien? Je moet na de vakantie afsluiten he? Zelf het dansje doen.” Hij lacht nerveus. “Mama heeft het filmpje wel gezien.” “Jaaa”, zeg ik “maar daar word jij toch niet dansanter van?” “Nee”, zegt hij verlegen. Mijn ochtend is weer goed. Genoeg schatjes geplaagd en ik zwaai en loop weg. "Ik kom volgende week checken”, roep ik. Hij zwaait, geen idee of hij me gelooft maar ik denk dat ie het filmpje vast een keer gaat bekijken.

Tijd over in deze crisis
Ik wandel door, realiseer me dat deze ‘onthaast’ tijd waarin ons gezin gezet is, best went. De school ‘loopt’. Helaas alleen digitaal, maar we bikkelen ons er doorheen. De passie is er nog volop en ook de drive om mensen enthousiast te blijven maken voor dans. Op een andere manier nu even. En de tijd die over is (ja, ik ben die ene die daadwerkelijk tijd over heeft in deze crisis. Bedenk al die avonden dat ik thuis ben, arm gezin ☺) gebruik ik nuttig. Ik neem nog iets meer tijd om kaartjes te sturen, bel rustig met vriendinnen die ik normaal tussendoor zie of in de les. Ik eet thuis aan tafel, rustig terwijl ik zit en zonder een voet in mijn sportschoen en mijn hand in een haarelastiek. We lunchen samen, ik wandel, volg lessen bij mijn collega’s die ik ‘normaal’ niet kan volgen. Ik leer van alles, niet alleen van collega’s, maar ook van mijn kinderen of mensen om me heen.

Kortom, ik maak er maar het beste van. Anderhalve meter. Het voelt ver maar het brengt ook mogelijkheden om elkaar eens wat langer aan te kijken, een glimlach te delen en zo samen door deze tijd heen te komen.

maandag 6 april 2020

Thuis - nog steeds ☺

Deze week een speciale blog. Naast dit geschreven verslag vanuit mijn hoofd (en hart) een aanvulling in de vorm van een vlog van mijn oudste dochter Tess. Na een leuke discussie over dat mijn schrijven wel echt over mijn ‘perspectief’ gaat, besloten we onze bevindingen van de afgelopen week te delen. Naast elkaar. Ik heb nog niets gezien van haar, dus ben straks net zo (hopelijk aangenaam) verrast als jullie.

Op de vraag wanneer ik een blog schrijf, antwoorde ik mijn dochters dat dat altijd is naar aanleiding van een gevoel of gebeurtenis. Ik benadrukte dat dit deze week dus anders zou zijn omdat ik wist dat ik zondagavond mijn blog af moest hebben. Dat is gek, meestal volg ik een gevoel. Dat mijn plan ook niet helemaal waterdicht was, bleek wel aan het uitstellen van mijn schrijfactie. Totdat ik zojuist een van de liefste mails ontving die ik de afgelopen week, tussen heel veel liefs overigens, ontvangen heb.

Mooi en onzeker
Niet uit een onverwachte hoek. Petra is een trouwe klant, een fijne dansvriendin, ooit een soort van ‘baas’ toen ik heel jong bij haar in de dansstudio een van mijn eerste lessen mocht geven. Maar ook een enthousiaste en trotse moeder van twee pracht danseressen. Maar de mail kwam wel op een vermoeid (fijn en mooi) en onzeker moment. En dan is een warm hart onder de riem zo heerlijk en zo welkom. Want doen we goed aan de weg die we zijn ingeslagen nu als dansschool… is toch wel de vraag die me bezig blijft houden.

Onze docenten
Live online lessen geven, dan bieden we nooit waar we eigenlijk voor staan. Nooit het contact dat we zo ontzettend belangrijk vinden en de techniek die onze docenten in huis hebben. Het moet gaan om conditie, flexibiliteit, kracht, motivatie, coördinatie en in ons geval de nummer een; plezier!

Wij maken geen dagen van 22 uur
Warmte, onze dansers het gevoel geven dat we er voor ze zijn in deze heftige tijd voor iedereen. Daarnaast wil ik er niet eens teveel woorden aan vuil maken, want wie zijn wij nu. Wij redden geen levens, wij maken geen dagen van 22 uur om mensen te redden of winkels te bevoorraden. Maar ik hoop een heel klein stukje te mogen zijn van het grotere geheel wat ‘samen’ heet. En als we dan daar op de mooie zondagmiddag samen over twijfelen, is een mooie mail recht vanuit en IN ons hart, het mooiste cadeau van de week.

Ex-hoestende ouders
Want deze week daar gaat het natuurlijk bij de afspraak tussen Tess en mij. We zijn inmiddels drie weken verder en hier in huize Willems (ofwel huize ‘weltevree’ zoals ik het gisteren noemde toen de dames elkaar weer in de haren zaten, gaat het goed. We zijn weer fit. Tjonge, wat een schijtweken als je een voor een griep krijgt en maar niet opknapt. En wat een genot als je lijf het dan weer doet. Al met al, doen we het super. We zijn maar met zijn vieren. Onze oudste is in Rotterdam en blijft daar voorlopig nog, want twee ex-hoestende ouders hier. We bellen om de dag en hebben fijn contact. Heerlijk om hem te horen stoeien met het omschakelen van zijn dag (lees; nachtritme) waar hij tot diep in de nacht met zijn Amerikaanse vrienden aan het gamen is en vervolgens in de middag wakker wordt om snel de ‘online’ les in te stappen. Natuurlijk vragen alle docenten veel te veel van hem. Maar de gouden opmerking “Ja, en dan ben ik weer degene die mijn mond open trekt” deed ons heerlijk terug denken aan de tijd dat hij, ja altíd zijn mond open had. Gelukkig lachen wij er nu om en stimuleren we hem om ook in deze tijd vooral je mond open te trekken.

Sociale leven totaal afgesloten
Dochterlief Tess zit in haar examenjaar. Wij denken inmiddels dat ze geslaagd is, maar mogen er niet te blij over doen. Sowieso is te blij zijn, geen optie. Zij heeft het hier in huis het zwaarst en dat zeg ik niet met enig sarcasme, maar haar sociale leven is totaal afgesloten. Mochten haar vriendinnen de afgelopen weken nog met elkaar wandelen, joggen, hockeyen of boodschapjes doen. Zij mocht nergens heen, en dat alles omdat haar stomme ouders ziek waren. Stom vindt ze ons niet denk ik, maar wel irritant. Met name papa laat haar niet met rust. Maar ik denk persoonlijk dat dat is omdat hij er nu thuis achter komt, dat hij bijna niet meer de grappigste hier in huis is. Tess houdt zich dapper, helpt super goed met administratie, filmpjes, boodschapjes doen (haar uitje van de dag), koken en lesjes maken met mama. Ze is een dappere sixpack- challenge begonnen en heeft elke dag spijt als ik haar herinner dat we weer ‘mogen’. Ze is lief, zorgzaam en heel soms even verdrietig omdat haar laatste schooldagen zomaar in een keer voorbij waren zonder dat ze er bewust bij stilgestaan heeft. Daarnaast is ze soms een vervelende grote zus die geniet van het uitlokken van haar jongere zusje en vervolgens zo onschuldig mogelijk mijn kant op te kijken. Maar al met al niets te klagen.

Pip en skeeleren
Onze jongste Jade huppelt hier fluitend doorheen. Ze doet braaf haar schoolwerk (op af en toe een ‘brugklas’ aflevering na tijdens de bio uitleg), danst in de keuken, ruimt op (nadat ik het vijf keer gevraagd heb), speelt met Pip, gaat skeeleren (met bescherming nadat ze die discussie verloren heeft) en is brieven aan het schrijven met haar BFF. Haar humeur wordt een beetje aangetast door de hoeveelheid ‘ouders-tijd’ om haar heen maar ze doet het prima. Haar vast taakje 
(alle klinken ontsmetten) wordt (na maar drie keer vragen) al gedaan en na wat gezucht wordt zelfs de vaatwasser gedaan.

Frustrerend in bed
Geen probleem zo zou je denken hier aan de Rijksweg. Iedereen lief, iedereen tevreden, iedereen blij. Maar dat is niet altijd het geval natuurlijk. Naast de hard werkende Roel (full time achter zijn ZOOM computer) hebben we mama nog. Ik had van mezelf wel een beeld als ‘thuiszittende IW’. Natuurlijk had ik me bedacht dat ik wel ‘wat ‘ energie over zou hebben en had ik ook wel gedacht dat ik me met behoorlijk wat zou bemoeien. Wat ik NIET gedacht en bedacht had was dat ik ook ziek zou worden. Volledig lam geslagen, hoestend frustrerend in bed. Zo, en daar word ik niet leuk van zeg. Startte de week nog vol goede energie met het opruimen en schoonmaken van alle ruimtes van het huis. Na het kapot gooien van de fietspomp (viel op mijn hoofd van de kast en daar reageerde ik ietwat gefrustreerd op) bedacht ik me dat ik wellicht wat minder relaxed was dan dat ik zelf deed geloven.

Onmisbaar
Tel daarbij mijn boze wandeling tegen mijn lage energielevel in, doorlopen, stampen, briezen en meters maken bij op en mijn plaatje van de ideale thuismama was helaas gesloopt. Koken kan ik niet, commentaar geven op wát we eten kennelijk wel. Boodschappen doen mag ik niet, vervelend doen over de verkeerde shoarma dan kennelijk weer wel. Al met al was het terug naar bed moeten na mijn gevecht tegen de moeheid een verademing voor eenieder hier thuis. Geen idee hoe ze de dagen doorgekomen zijn. Maar vast prima, want alles ging gewoon door. So far de onmisbare thuis zittende mama. Toen ik na een paar dagen weer beneden kwam en suf voor me uit zat te kijken werd ik volgens mij de ‘zielige thuis zittende mama’. Afijn… mijn eerste volzin was dat “als ik weer kon bewegen (lees; dansen) ik de hele Corona-thuis-zit-tijd niet meer zou zeuren”. En daar zijn we nu. Ik heb mijn eerste dansles (proeflesje) gegeven. Rete-spannend, zoveel ogen op je en geen fout die je kunt weglachen. Nou ja, wel proberen maar dat komt op de 35 schermpjes niet zo leuk over als in het echt natuurlijk. De onzekerheid die weer terug komt als je een les aan het maken bent. Kan dit wel in de vierkante meter? Is dit leuk genoeg, is dit veilig genoeg en hoe ziet dit eruit als ik dat doe? Die laatste heb ik maar achterwege gelaten. En dat is in een tijd als deze maar beter. Je druk maken om echte dingen.

Betere versie
We lachen veel, ik maak gekke filmpjes voor vriendinnen, heb met de selecties een gouden film-ketting app waar we elkaar aan het lachen maken (succes gegarandeerd) en heb op mijn instructiefilmpje alweer ouderwets rechts en links door elkaar gehaald. Ik blijf mezelf maar. Maar dan in de betere versie want… zeuren mag ik deze hele Corona-tijd niet meer.

Blijf gezond, blijf thuis, blijf lief voor elkaar en blijf vooral… jezelf ❤️

woensdag 25 maart 2020

Mama

Vandaag is mijn moeder jarig. Ze wordt 65 jaar. Dat er kleine lichtpuntjes aan het thuis zitten zijn, zorgt er voor dat er vandaag geen mega grote pop met een grijze knot en een pen in haar haar voor haar huis staat. Geen maffe slingers, een fout gezongen ABC of andere flauwe insinuaties. Daarentegen bakt zusje een taart en brengt mama 65 mooie kleurrijke rozen. Voor de deur, want we zijn niet fit en willen mama zeker niet aansteken.

Zo gewenst
Maar dat het zo niks aan is, is een feit. Gelukkig schijnt de zon, heeft mama een vrije dag en kunnen we lekker vals zingen via facetime. Ik heb een jonge moeder. En voor de vlotte rekenaars onder ons; nee ik was niet geheel de ‘bedoeling’. Maar zo gewenst. En dat voel ik nog elke dag

Jong getrouwd
Mama is de jongste van een gezin van zes. Ze heeft drie oudere broers. Je kunt je de schok voorstellen van mijn opa en oma dat hun jongste en enige dochter een kind kreeg. En wel met een langharige student. Mijn opa en oma waren keurige mensen. Mijn vader, tja, wat minder. Vol in het leven en overal een duidelijke mening over. Gelukkig maar, anders was ik er misschien niet geweest. Papa en mama zijn dus heel jong getrouwd. Terugdenkend een mooi cadeautje, aangezien papa veel te vroeg overleed. Mama was 48 jaar toen papa overleed. Dezelfde leeftijd als ik nu heb. We denken er afgelopen maanden veel aan. Niet te realiseren dat ze zo jong was. 

Super braaf
Mama heeft na het krijgen van haar eerste dochter haar school nog afgemaakt. Nog verder gestudeerd. Super knap als je je nu bedenkt dat je met een jonge baby en een studerende vriend het al druk zat hebt als jong meisje. Natuurlijk was ik een super braaf kind (ahum) maar daarnaast woonde mama en papa in de tuin van een klooster. Dus de 12 nonnen vonden een jonge peuter ook reuze leuk. 

Redelijk gelukt
Onze moeder werkt nog volop. Vroeger was ze (bij mij vooral) veel thuis. Ik heb inderdaad de moeder die thuis zat met de thee en koekjes. Overigens weerhield me dat er niet van een vreselijke puber te worden en haar voor weet ik niet wat uit te maken. Ik heb meerdere keren vol respect teruggedacht tijdens een van mijn opvoed-drama’s met mijn zoon aan de jonge leeftijd van mijn moeder en haar destijds rebelse tiener. Maar ze hield vol, gelukkig maar. Ik ben toch redelijk netjes gelukt qua opvoeding dan

Trots op jonge ouders
Het duurde vijf jaar voor ik een zusje kreeg. Ik kan me nog herinneren dat mama thuis kwam met een bolletje haar in haar armen. Mijn zusje Selma. Lief, braaf, rustig en zo mooi. Nog steeds eigenlijk. Na 9,5 jaar kreeg ik nog een babyzusje; Cristel. We lachen nog regelmatig om foto’s van mama in de tuin met een buik zo groot als een skippybal. Toffe bloemetjes jurk aan. Mama kreeg haar derde dochter op de leeftijd dat ik mijn eerste kindje kreeg. Ik weet niet of je er dan zoveel meer klaar voor bent. Ik heb een fijne warme jeugd gehad en heb mama nooit als ‘onervaren’ gevoeld. Jong wel, maar dat was meer omdat het altijd een mooi gespreksonderwerp was. Ik was/ben ook altijd trots op het hebben van jonge ouders. Geen garantie voor iets bleek helaas later, want mijn vader stierf als eerste maar als dochter altijd fijne jonge ouders gehad.

Mama was niet mega streng maar duidelijk. Papa was wel streng dus het meeste werk kwam op mama’s nek. Wij dachten wel 2 keer na om het aan papa te vragen. Bij mama was er veel meer kans.

Diepgaand praatje
Mama solliciteerde bij de NS toen ons jongste zusje net 10 was. Ze werd aangenomen en had het naar haar zin. Met haar ervaring in het jeugd- en jongerenwerk was ze geduldig, gezellig en bekwaam om met elke klant een vrolijk of diepgaand praatje te voeren. Mama werkt nog steeds bij de NS en heeft er inmiddels een hoge functie vol werkdruk. Ze aard er goed bij, heeft de uitdaging nodig. Daarnaast is het denk ik ook haar houvast geweest na het wegvallen van papa.

Maakt zelf kleding
Mama is super creatief, we kennen haar bij ID natuurlijk als de boze stiefmoeder, Ursula de zeeheks, de wijze wilg, de enge zigeunerin, de foute stiefmoeder uit Enchanted en natuurlijk de moeder van Rapunzel. Afgelopen show was ze Madam L’eau en stal ze met haar leuke voorwoord meerdere hartjes. Het is altijd een genot om de verwarring te zien als mensen horen dat dat onze moeder is. Mama maakt al sinds ik weet, zelf kleding. Vroeger voor ons natuurlijk. Met als gevold dat ik de mode voor was en allerlei leuke creaties aan had die nog ‘hip’ moesten worden. Soms moeilijk maar vooral stoer als je er aan terugdenkt. Mama is ten tijden van voorstelling ook onze rots in de branding. Niet alleen álle hoofdrollen komen uit haar koker, ook andere stof en patroon ideeën gaan via haar. De zucht als ik weer eens bel vanuit de stoffenhal met een vraag over meters, maten of soorten stof (die ik dan door de telefoon probeer uit te leggen) is terecht.

Kick
Inmiddels zijn alle drie de dochters volwassen en wonen we redelijk in de buurt. Mama is nog steeds een druk werkende mama  en al volop oma. Met Kai werd ze voor het eerst oma. Nog voor haar 43e. Dat was natuurlijk wel een kick. Oma bezoekt Kai regelmatig in Rotterdam. Ze delen een passie voor mode, en mode/kunsttentoonstellingen. Een mooie tegenhanger met de jongste kleinkinderen, toevallig ook jongetjes. Loek en Moos zijn mega dol op oma en mama was/is ook de helpende hand en de reddende engel bij het jonge drukke gezin van mijn zusje.

Rots in de branding
Aanpakken en ‘redden’ is ook wat we van haar duidelijk meegekregen hebben. Nieuw huis? Mama maakt niet alleen de gordijnen maar klust ook gerust alles in en aan elkaar. Baby? De nieuwe babyoutfit op maat ligt klaar voor de eerste poepluier een feit is. Volgens mij heeft de hele vriendenclub van zusje een op maat gemaakt box-kleed in gewenste printen en kleuren. Maar ook de heftigere zaken gaat mama niet uit de weg. Toen Remco ziek werd en uiteindelijk overleed, was mama Selma’s rots in de branding en schreef niet alleen de mooiste teksten maar zorgde ook dat Selma het huis uitkwam en niet alleen binnen was als ze dat wilde. Inmiddels zijn we behoorlijk wat klushuizen verder, maar woont mama nog steeds in haar ‘eigen’ huis. Daar de boel aanpakken staat al lang op de planning maar op de een of andere manier staat er altijd een andere plan op de agenda. 

Schrijfsels
Het dol zijn op schrijven heb ik ook van mama. Niet alleen schreven wij elkaar brieven van gerust 25 kantjes en kreeg onze nieuwste zwager een pracht reuze gedicht afgelopen jaar met kerst. Ze heeft al jaren lang een mooie brievenvriendschap met een studievriend van papa waar ellenlange schrijfsels heen gaan. Ook al haar collega’s kunnen rond kerst een mooi persoonlijk schrijfsel ontvangen. Net als wij elk jaar.

Foute smoes
Zuur dus dat mama op haar verjaardag niet in het zonnetje gezet kan worden. Nu hebben we ook geleerd dat hier geen ‘verjaardag’ voor nodig is. Maar kennelijk hebben we die les niet geheel goed opgepakt. Met foute smoezen en ‘drukke’ levens is er altijd wel iets te doen. Niet dat we mama als een vanzelfsprekendheid zien. Voelen misschien maar dan in de warmste zin van het woord. Om op deze mooie dag stil te staan bij het geluk dat we elkaar hebben, gezond en wel, kan op allerlei manieren. Zusje bakt, ander zusje zorgt voor de persoonlijke touch en ik… ik schrijf. Dat voelt fijn, samen, vertrouwd.


Liefste mama, hartelijk gefeliciteerd. De kussen, volgen zodra het hoesten weg is

donderdag 19 maart 2020

Thuis

Donderdag 19 maart 07.45 uur. De vogeltjes fluiten en ik zit op de bank, beneden. Het verkeer wat normaal aan mij voorbij raast, is rustig. Aanwezig, maar rustig. Ik werd wakker vanmorgen en dacht als eerste aan vorige week rond deze tijd. Toen ik a) nog in mijn eigen bed wakker werd en b) nog dacht dat ik een drukke dag had. Wat er toch kan veranderen in een week.

Geheel terecht overigens, maar net als voor iedereen; even wennen . Vorige week donderdag was ik al een keertje ‘op’ geweest. RW vertrok namelijk die hele vroege ochtend naar een (weliswaar verzet) ski-tripje. Met vijf boys er toch even tussenuit. Hij had zich al weken verheugd, iedereen had er al een mening over gegeven en nu was hij lekker onderweg. RW skiet zonder gezin, tot frustratie van onze kids die inmiddels lichtelijk besmet zijn geraakt met het ‘ski-virus’, maar er wordt geen gezinstrip gepland. Mama heeft slechte (lees kapotte) knieën en een top baan die ze heel graag wil beoefenen.

Gelachen over werk
Donderdag 12 maart, ik kreeg visite. Van een ontzettend lieve ALO dans collega uit Boxmeer (uiteraard ook een discussie waard). We hadden al contact gehad per app en besloten geen fysiek contact te hebben en afstand te bewaren. Wat al heel moeilijk is, als je iemand een tijd niet gezien hebt en bovendien heel lief vindt. We hebben heerlijk ontbeten, op afstand. Gelachen en natuurlijk over werk gesproken. Werkende op de Fontys ALO vertelde ze me dat zij waarschijnlijk vanaf maandag de deuren al zouden sluiten. Ik was verrast. Niet omdat ik het nieuws niet volgde maar toch omdat ik kennelijk niet verwacht (gehoopt?) had dat het zover zou komen. Noem het naïviteit, ik noem het hoop.

Zoveel naars
Toen haar tweejarige prachtdochter mij bij het afscheid tegemoet liep met tuitende lipjes, keek ik mijn grote dochter aan (PW week dus laat beginnen) en smolten we. Wie had gedacht dat dat mijn laatste fysieke contact zoen contact zou zijn met de buitenwereld.

In de middag had ik een afspraak met juf Annika. Bomen over ID, bedenken wat te doen met verschillende lessen en balen dat er zoveel naars gaande was. Samen naar Maldensteijn waar we (gelukkig nog net) de talenten van Kandinsky onder andere haar leuke dansjes zagen dansen.

Toen ik vanuit daar naar huis liep, werd ik al gebeld. Het was na 15.00 uur, dus wij hadden de persconferentie gemist en ik was rechtstreeks uit de theaterzaal naar huis gelopen. Oortjes in en wandelen op de maat. Ik schrok, wist even niet wat te doen en zette mijn pas was vlotter in naar huis.

Lekker lesje
Thuis belde ik Roel, Jen had ik al gesproken. Ik besloot toch naar ID te gaan en daar nog wat meer maatregelen te nemen dan we al (dachten) te doen. Ik heb vorige week nog heerlijk lesgegeven. De donderdag zag er al anders uit. Juf Tess was er niet dus kwam Ramses lekker lesje geven en juf Jasmine was ziek, dus thuis! En namen Anna & Nina haar lessen over. Ik mocht onze Volwassener dames lesgeven, wat altijd een feest is. Onze doorloop voor een vette opening die avond werd uiteraard ook afgezegd, jammer maar begrijpelijk.

Help!
Vrijdags werd ik wakker met super veel appjes met tips, vragen en opmerkingen. Iedereen vond er wat van. De eerste dansscholen gingen dicht. Ik zat thuis op bed, alleen. Jade al braaf met boterhammetjes naar school en Tess onderweg naar haar laatste mondeling. Even paniek, wat nu. Waar luister ik naar, naar wie? De artsen die riepen dat we gek waren en echt thuis moest blijven, de GGD die aangaf het toch echt te behandelen als een griep, de minister die handen schudden en grote groepen liet vermijden. Help! Ik besloot naar mijn buikgevoel te luisteren. Niet altijd goed, maar meestal doortastend en eerlijk.

Stoere zwager
We geven les. Samen met Fleur en Tess maakten we een planning, plattegrond en aangepast lessenplan. De kids vonden het geweldig. We hebben drie snotters op laten halen en verder een dankbare fijne dag gehad. Iedereen vond er natuurlijk wat van en met alle nieuwe berichten, was ik blij in onze ID cocon te zitten. Zaterdag en zondag, gewoon les. Onze dansscholen app (ooit aangemaakt tijdens heftige sneeuwval met dansschool-collega’s) ontplofte. Ik besloot het maar even te laten. Zaterdag nog zelfs fijn even met zussen en mama geweest. Tenslotte waren onze mannen weg (op stoere zwager Dave na die de mannentaak overnam tijdens het eten ) en moeten we toch eten.

Ik kus wat af
Vreemde gewaarwording als ik nu terugkijk. Fysiek contact vermijden is niet zo makkelijk in ons gezin. We kussen bij aankomst, bij het weggaan, als we trots zijn, verdrietig, blij, grappig en dus eigenlijk veel. Ook bij ID heerst er een gezellig ‘kus’ sfeer. Bij binnenkomst en bij het weggaan. Ik kus maar wat af in mijn leven zo.

Mooi stel
Zondag werd het toch echt serieus. Of werd ik wakker, lees het zoals je wil. Iedereen heeft daar ook vast een mening over. RW besloot naar huis te komen. Of eigenlijk; ze werden Oostenrijk uitgezet. Ik was blij. Altijd hoor als hij thuis komt maar wat een gemis als je beslissingen moet nemen die er echt toe doen. Dat is sowieso hier in huis de verdeling. Ik maak de beslissingen waarvan ik ‘denk’ dat ze heel belangrijk zijn. Wat eten we, wat geven we, waar gaan we heen, wie gaat er mee, hoe laat gaan we, hoe lang gaan we. Maar als het er ‘echt’ toe doet (vakanties, auto, vloeren, bank, opleiding) dan beslist RW. Bij ID zijn we dus een mooi stel. Ik doe alles ‘op’ de vloer. Hij de rest . Maar nu was hij weg. Bereikbaar, maar even in een andere wereld.

DICHT
Zondagavond zou ik pannenkoeken bakken (tja, bepalen wat we eten gaat nog wel, het daadwerkelijk maken is een ander verhaal). Zusje zou aanhaken met onze mini neefjes. Om 17.30 uur stond de persconferentie gepland en om 17.03 ontplofte mijn app al weer. “Dicht! We moeten dicht!”. Ik heb deze dagen mijn gevoel gevolgd en die volgde de richtlijnen van het RIVM over scholen en kinderopvang. Ik bedacht me dat zolang de juf nog voor een groep mag staan, deze juf ook. Met uiteraard het belangrijkst gegeven; als ons team het nog zag zitten. En dat deden ze.

Mijn zusje (directrice van een SPO) kwam met oortjes in binnen, dropte de kids in de keuken, waar ik heftig stond te bakken. Ze zag er goed gestrest uit dus dat gaf eigenlijk de uitslag al aan. Waarom ik de pers conferentie niet op had staan? Ik was aan bakken? Vermijdgedrag?

Heel alleen
Dicht, we moeten dicht. Begrijpelijk, nogmaals en verstandig en helemaal niet zo zielig voor ons als voor vele ouderen, alleenstaande en ‘zwakke’ mensen. Maar toch kwamen de eerste tranen even. Niet alleen alle spanning van de afgelopen dagen kwam eruit. Ondanks ieders liefde en luisterend oor, voelde ik me eventjes heel alleen. Drie weken niet mogen doen wat ik het aller allerliefste doe. Dat is shit.
Gelukkig herpakte ik mezelf vlot. Er moest gegeten worden. Vier kids hoopvol aan tafel, zuslief met oortjes, computer, telefoon en rode wangen tegenover me (ook haar man was onderweg vanuit Oostenrijk).

Sneue buurman
Twintig minuten en dertig pannenkoeken later, kwam ook mijn andere zusje met zwager binnen. Super lief om te kijken of ik het wel redde. Tja, andere gezinnen hebben een zieke moeder (die van ons werkt zich een slag in de rondte om bij de NS de boel mee hoog te houden), zwakke schoonouders (die van ons zijn gewoon een beetje eigenwijs maar goed gezond) of een sneue buurman (die van ons is stoer en sterk). Zij hebben een zus met een dansschool en veel tranen als het hier om gaat. We hebben besproken, gelachen en vooral geregeld. Het team wilde weten waar ze aan toe waren, terecht natuurlijk voor al die mooie ZZP-ers. Maar we moesten natuurlijk ook de klanten inlichten. 

Met Adriënne in een oor, RW in het andere. Dave naast me en mijn zussen op luisterafstand, las ik mijn brief voor. Geen verrassing voor iemand, maar toch weloverwogen. Geen paniek maar respectvol, geen hoop maar ook zeker geen doemdenkerij. En dat alles ‘zo kort’ mogelijk. 

Zorgkanjers
Onze dansers reageren lief. Begripvol, warm en fijn. Iedereen zit in hetzelfde schuitje. Sterker nog, er zijn veel mensen die het veel zwaarder hebben. Denk aan mijn dansende zorgmensen, geweldige kanjers. Maar ook alle kleine ondernemers. En vooral mensen die alleen zijn. En dat was ik zeker niet. 

Thermometer voor de deur
RW belde me om 02.00 uur. Ik schrok me rot. Hij was veilig thuis. Ik nam op en hoorde hem zeggen dat hij in de logeerkamer ging slapen. Uit voorzorg. Half slapend, half balend (ben niet zo goed in slapen zonder RW) viel ik weer in slaap. De volgende ochtend hadden we per app contact. Of ik even de thermometer voor de deur wilde leggen. Wij hebben een logeerkamer apart van het huis. Heel handig, in dit geval. RW had (nog) geen koorts en kwam naar binnen. Geen fysiek contact, want dat was te risicovol. Niks aan, ik miste hem al vanaf het moment hij de oprit afreed dus dit was een domper. Maar we houden ons aan de regels.

We slapen nog steeds apart. RW kreeg inmiddels wel vette koorts. Het lijkt op een flinke griep maar met twee ski-maatjes die ook gevloerd liggen, vermijden we het contact met de buitenwereld zoveel mogelijk.

Killing
Inmiddels zijn we wat dagen verder. Ik heb (gelukkig) al heerlijk in de danszaal gestaan en wat leuke dingen opgenomen. In ieder geval om te lachen, want het technisch heerlijk dansen, krijg ik niet op film natuurlijk. Ik heb het geluk met twee dansende dochters, dus sta ik niet alleen in de zaal. We vermijden fysiek contact maar hebben veel lol.
Het huis is schoon, de was gedaan, zelfs de goten van het dak zijn bladvrij en de ramen stralen. Mijn energielevel is killing en het duurt even voor ik in slaap kom. Ben namelijk a) niet moe, en b) geen alleen slaper.

Mag niet naar buiten
RW knapt gelukkig op en is van bed al naar de bank. Hij kookt altijd, maar omwille van onze veiligheid raakt hij niets aan. Daar zou ik een leuk grapje over kunnen maken, maar RW leest deze blog als eerste. Onze dochter Tess kookt. Al is het maar dat ze haar enige uitje van de dag heeft. Naar de winkel. Ze mag niet naar Union met haar vriendinnen, ze mag niet naar de Goffert om daar af te spreken met dansvriendinnen. Ze mag eigenlijk niets. Ze mag naar de winkel… zij is niet ziek en fit. Ik wil andere mensen niet aansteken en Jade is ook net koortsvrij. Tess neemt haar tijd en haalt vijf boodschappen in anderhalf uur. Haar vriendin werkt in de winkel dus het bijkletsen (op afstand) zal ook tijd innemen.

Missende zoon
Gisteren heeft Annika haar eerste live online Zumba les gegeven. Stoer leuk en gezellig. Even het gevoel samen te zijn. En dat is het gevoel wat ik hoop te gaan geven aan onze dansers. Dat we ondanks niet bij elkaar zijn wel samen zijn. Samen moeten we dit namelijk doen. Wij niet alleen samen als gezin (missende zoon belt elke dag maar besloot dat het beter voor hem en ons was dat hij in Rotterdam in quarantaine blijft ;).

Maar samen met elkaar, voor elkaar. En dan komt het goed. Wanneer weten we niet, maar we bekijken het per dag. We zijn (bijna weer) gezond en dat is toch maar een luxe.

Papa
En nu ga ik de kaarsjes aandoen. Want naast dat het ‘een week’ geleden is, is het vandaag donderdag 19 maart. De sterfdag van mijn vader. Daar heb ik lekker alle tijd voor om even aan te denken. Papa had er overigens totaal geen moeite mee gehad om zich af te zonderen en was prinsheerlijk met zijn muziekjes en boekjes gaan zitten om zich door mama volledig te laten verzorgen. Zijn PSV knipselboeken bijwerken of zijn muziekcollectie ordenen. Ik neem zijn voorbeeld. Ga verder met mijn fotocollage en zet muziek aan.

En… ga mijn dochters wakker maken. Digitaal onderwijs start vandaag om 09.10. Dus zitten we zo in onze pyjama, joggingbroek zonder make-up lekker aan tafel te werken met zijn allen. Samen, daar gaat het nu om.

Blijf gezond, lief voor elkaar en dan maken we er iets van: samen.


Kusje voor papa