Welkom

Welkom op de blog van Indira. Hier vertel ik regelmatig wat mij bezighoudt in de danswereld. Ik heb mijn eigen dansschool ID Dance, geef regelmatig workshops, doceer dans aan de Hogeschool Arnhem Nijmegen, coördineer de Dansplus-klas bij de Stedelijke Scholengemeenschap Nijmegen en ben examinator dans bij het ROC Leijgraaf. Daarnaast ben ik al jaren gelukkig getrouwd en moeder van drie bloedjes van kinderen.

maandag 16 november 2020

Gezocht: creativiteit

Week 10 van het nieuwe seizoen. Inmiddels in een (voor ons te overziene) tweede Corona-golf. Alle kids lessen mogen gelukkig nog even doorgaan, onze 17+ lessen zijn allen via ZOOM en ok dat gaat prima. We duimen ons natuurlijk suf voor dinsdagavond waar premier Rutten ons gaat vertellen hoe nu verder. 


Zondagmorgen, letterlijk ook want de zon schijnt en dat maakt het dat het best druk is op straat met wandelende, fietsende blije mensen. Hier in huis is het stil. Ik ging naar beneden om een filmpje te gaan kijken, maar het mooie weer deed me doen beslissen niet te lang te blijven zitten om snel naar buiten te gaan. De rest slaapt nog dus het enige geluid is ons konijn dat heen en weer rent.


Nou, dat is erg

De afgelopen weken waren heftig. De opstart viel me een beetje tegen. Ik schreef er al eerder over. Mijn positieve verwachtingen, de twijfels, de onzekerheid, maar ook de indeling van de week. Naast onze heerlijke dansschool werk ik ook op de HAN. Ook zij moesten natuurlijk aanpassingen doen met de opstart van het nieuwe seizoen. Voor mij betekende dat, als ik toch al ‘mijn’ tweedejaars-klassen les wilde geven, dit verdeeld zou worden over vier dagen. Ik dacht er maar heel kort over na… Natuurlijk ging ik dat doen. Het was maar voor slechts acht weken. En kom op, dat mijn vijfde werkdag in de week start met de SSgN, waar ik samen met collega Tess de lessen Dans verzorg, vergat ik natuurlijk niet. Nu hoor ik jullie denken: “Oeh, vijf dagen per week werken, dat is erg ”. Nou, verre van hoor. Dat is heerlijk. Het enige waar ik me een beetje (of best veel) in vergiste, was de tijd die er NIET over was. Na een vroege actieve ochtend en middag, sjeesde ik naar huis om wat te eten of mijn spullen te pakken en vervolgens weer door te gaan naar ID.


In mijn hoofd

Terwijl de weken voorbij vlogen, werd mijn week wel wat zwaarder. Niet alleen fysiek (ben toch ook echt geen 20 meer…) maar ook merkte ik dat er in mijn hoofd totaal geen ruimte was om iets te bedenken, regelen of voelen. Ik bleef een beetje aftellen en toch ook ontzettend genieten van de geweldige ALO klassen. Daar kreeg ik elke ochtend mega veel energie van. Helaas was dat kennelijk ook alle energie van de dag, want dat maakte dat ik redelijk uitgeput begon aan mijn ID deel van de dag. En dat kan natuurlijk niet! Mijn, mijn grootste passie, mijn vierde kindje, mijn mooiste dansers. De onzekerheid groeide, zou ik het dan niet meer hebben? Zou het niet meer lukken? Een onzekerheid die je denk ik altijd blijft houden bij een creatief beroep. Na elke vette choreo is er wel de angst: “Poeh, kan ik dit nog een keertje maken? Komt er nog een keer een mooi idee in mijn hoofd?”


Fikse huilbui

Inspiratie haal ik uit alle mooie dagelijkse dingen, iets wat ik zie in het bos als ik naar de HAN fiets, iets wat leerlingen van de SSgN laten zien als ze een maak-opdracht krijgen. Kijken bij en naar collega’s, dans op televisie, dans in een theater of gewoon bewegende mensen op straat. Nu kom je in deze tijd natuurlijk op veel minder plekken en ben je veel meer aangewezen op lege settings en kleine groepjes. Afijn, voor mij redenen genoeg om even in paniek te raken. Mijn lijf begon te protesteren, de danswereld werd onrustig van de toenemende maatregelen. Mijn paniek wordt altijd snel geuit. Soms denk ik dat een binnenvetter wat fijner is voor je omgeving. Maar, naast onmogelijk voor mij met mijn aanhoudende buikgevoel, ook gedoemd om het uiteindelijk tot een heftige uitbarsting komt. Die van mij viel nog mee. Wat tranen, wat paniek en meteen actie. Naast een fikse huilbui met fijne adviezen van een van mijn liefste ALO collega, fijn gesprek met vriendinnen en natuurlijk de geruststelling van manlief, kwam ik de weken door. 


Heerlijk

De paniek of mijn inspiratie wel terug zou komen, maakte de werkdagen wat meer beladen. Vinden de dansers de nieuwe warming-up leuk? Is de les uitdagende genoeg? Is de choreo lekker te dansen? Natuurlijk voel ik dit doorgaans ook wel eens, maar zodra ik voor de groep sta, verdwijnt dit alles in een heerlijk ‘thuis-gevoel’ en weet ik precies wat ik doe en vooral waarom ik dit doe.


Derde keuze

De herfstvakantie kwam in zicht, maar net de week daarvoor kwam er een danseres van ons met twee klasgenoten mij een dagje volgen voor hun filmacademie opdracht. Ze zouden een dag meelopen met mij en dit alles op film zetten voor hun schoolopdracht: Volg een dag iemand die je inspireert. Best grappig gezien de inspiratie-paniek waarin ik zat, maar vooral een mooie eer. Toen ik Renske, Bart en Jari sprak, gaven beide mannen wel eerlijk toe dat de gewenste radio DJ (nummer 1) de carnavalsartiest (keuze 2) beiden niet doorgingen. Ik was dus de derde keuze. Maar dat is nog steeds heel leuk. We hebben er in ieder geval gedurende de dag hartelijk om gelachen.


Dit is het 

De dag begon bij de SSgN, ging door naar ID waar ik met wat ALO-studenten een choreo oefende, de SSgN Dansplus klas hun eerste les gaf, wat afspraken had en de dag eindigde met heerlijke ID dansers.

Tussendoor stelde het leuke drietal vragen en zo kwamen ze tot een redelijk compleet plaatje. Soms ongemakkelijk, maar vooral gezellig genoot ik van de dag. Door de vragen en het nog eens mogen vertellen hoe ik bij mijn dagelijkse levens-indeling gekomen was, kwam ik gek genoeg ook weer een beetje bij mijn gevoel. Waar deed ik het ook allemaal weer voor? Waarom was mijn dag zoals hij is? De reactie van drie filmers en hun kijk erop, maakte het dat ik weer even terug was bij de mooie basis. Dit was het, sterker nog dit ís het! 


De herfstvakantie bracht wat rust en nu, met een nieuwe weekindeling met wat meer rust in wat ochtenden, is ie er weer; De inspiratie, de energie, mijn fijne gevoel waarom ik doe wat ik doe! De ideeën zijn er weer en dat is maar goed ook! De nieuwe Zoom-weken vragen ook om aanpassen, creativiteit en nieuwe inspiratie. Je leerlingen toch uitdagen op een vierkante meter roept weer om nieuw, anders maar vooral leuk.


Dus dankjewel Renske, Bart en Jari. Niet alleen voor de leuke film maar ook voor het bevestigen van mijn geweldige (dankbare) leven.


Mocht je het leuk vinden om ook mee te kijken: https://youtu.be/ceoSY_VlHx4


Ps duimen jullie mee voor aanstaande dinsdag?


donderdag 15 oktober 2020

Mijn vriendin Wendy

Lang, lang geleden, toen we nog geen mobiele telefoons hadden en geen Corona, startte ik met frisse tegenzin mijn vervolgopleiding. Na de HAVO op naar de studie Engels. Want ‘daar was ik goed in’. Spannend en vol goede moed startte ik de opleiding. Ik kende niemand, maar vond best snel mijn weg. Halverwege jaar 1 bleek dat we in Engeland stage moesten lopen. En nog wel drie maanden! Ik, lekker nog bij mijn ouders wonende en geenszins van plan vrijwillig de grens over te gaan, vond dit niet zo’n goed plan. Via de opleidingscommissie naar de instantie daarboven probeerde ik de mensen ervan te overtuigen dat dit voor mij echt geen goed idee was.

Helaas golden voor mij dezelfde regels als voor ieder andere student. Drie maanden Engeland werd het. Maar… je mocht met iemand samen gaan. Dat was al heel fijn. Met pech was ik ziek op de dag dat de ‘setjes’ gemaakt werden. En dus werd mijn paniek alleen maar groter.


Engeland

Nu werkte mijn moeder in die tijd al bij de NS. Daar had ze een leuke collega die altijd heel trots en enthousiast vertelde over zijn mooie talentvolle dochter. Allebei de ouders (mijn moeder en haar vader dus) waren reuze trots en staken dat niet onder stoelen of banken. Mama vertelde me voluit over deze leuke jongedame die toevallig ook op deze opleiding zat en dol was op dans. En ook heel toevallig zocht naar een maatje om op de mooie Engeland-reis te gaan. 


Spul uit de oudheid

Ik had geen idee over wie het ging, totdat ik bij een van de hoorcolleges om Tipp -Ex vroeg. Dat is een correctie spul uit de oudheid waarmee je geschreven (met een daadwerkelijke pen) fouten kunt ‘weggummen’. Iedereen keek me vreemd aan. “Kras het gewoon door, joh”. Maar een reddende engel pakte haar tas en gaf me het witte goud. Niets belangrijker dan je schriften netjes houden. Terwijl ik het potje aanpakte, lachten we naar elkaar en wisten met een blik dat dit de andere jongedame was waar onze ouders zo vol van en over waren. En zo leerde ik Wendy kennen. Mijn maatje voor het leven.


We gingen samen naar Engeland en hadden op alle fronten veel gemeen. Jarenlange verkering met onze jeugdliefde, schoonouders met een eigen bedrijf, passie voor dans, dol op lijstjes maken, agenda’s vullen en veel chocolade eten. Ons Engeland-clubje werd uitgebreid met nog twee andere meiden die naar dezelfde stad gingen; Newcastle.


Cultuur en geschiedenis

Al snel hadden wij onze dagindeling gevonden. Weinig school (niemand die op ons zat te wachten), veel sporten, veel wandelen en lekker samen eten. Een van ons viertal vertrok na een week terug naar huis terwijl ik (geheel tegen de verwachtingen in) verhuisde naar een fijn huis bij Penny, een geweldige Engelse mevrouw. Penny vond ons gelanterfant maar niets en nam ons elk weekend mee om een ander deel van Newcastle te bekijken. Ze liet ons uren langs de kust lopen, kilometers door plekjes vol cultuur en geschiedenis. Als we dan later op de avond op een van onze kamers zaten, zochten we elkaar standaard op. De derde studente vond ons ‘geklit’ maar niets en voelde zich al snel buitengesloten. We deden ons best, maar zij hield niet van sport, van dans van drukte en ook niet van vlees. Met als resultaat dat we regelmatig met z’n drieën samen aten, maar dat Wendy en ik daarna nog naar de Mac gingen voor kip.


Wekelijks feest

We groeiden onwijs naar elkaar toe en leerde elkaar op alle fronten kennen. Een vriendschap voor het leven was gemaakt. Wendy’s roeping bleek niet in  het onderwijs te zitten en de mijne daarentegen zo ontzettend wel. Maar zelfs toen we niet meer samen studeerden, bleven we elkaar opzoeken. Wendy was mijn eerste vriendin die op zichzelf woonde. Het heerlijk samen logeren, ‘koken’ (wat bestond uit kaassaus warm maken en tortellini erbij gooien), films kijken en alles samen bespreken, werd een wekelijks feest. Onze mannen konden het ook snel met elkaar vinden en al snel gingen we een eerste weekendje weg. Dolle pret, domme boekjes, veel snoep en weinig doen in combinatie met spelletjes, valsspelen (de mannen natuurlijk) en veel lol. Van Centerparcs, Landal Greenparks, Bilderberg naar Portugal voor onze eerste gezamenlijke vakantie. Wat hebben we veel gezien, gedaan en vooral meegemaakt. Wendy werkte bij het reisbureau van haar zwager en vond de meest waanzinnige tripjes en aanbiedingen, regelde alles en zorgde ervoor dat wij volledig voorbereid een weekendje weg gingen.


Mijn manier is de beste

We werden ouder, wijzer en soms onrustiger. De relatie van Wendy was een hele andere dan die van Roel en mij, maar we vonden elkaar allemaal top dus dat drukte de pret niet. En áls er onenigheid was, dan was het vanwege mijn bemoeienis met haar relatie. Ik wilde zo graag dat ze volledig gelukkig was (en is!) en iedereen doet dat natuurlijk op zijn/haar manier. Mijn neiging te denken dat mijn manier de meest happy manier is die er bestaat, komt voort uit mijn genietende leven en het gelukkig zijn in mijn eigen relatie.


Vriendschap laat zich niet dwingen

In Portugal bespraken we onze kinderwensen voor het eerst. Wendy was erbij toen wij onze eerste zwangerschapstest deden en ze was er ook bij toen dit helaas niet verliep zoals gehoopt. Maar gelukkig was de hotline tijdens mijn eerste bevalling van Kai met haar aanwezig en met de geboorte van haar zoontje Mats twee jaar later was het feest compleet. Beiden moeder van een zoontje, dat moest een feest zijn. We dwongen onze kleine mannen bijna om maar beste maatjes te worden. Maar vriendschap laat zich niet dwingen en de mannetjes gingen hun eigen weg. Wij niet, wij bleven lekker fijne vriendinnetjes. En nu met kids.


Getuige van liefde

De vette bruiloft in Jamaica waar Kai de boel bij elkaar huilde en ik toch geen getuige kon zijn omdat de Jamaicaanse meneer niet kon tellen, is er een die we nooit vergeten. Wij die mee mochten met een acht weken oude baby, borstvoeding, uren vertraging, de mooiste bruid ooit, was echt een feest. Elkaars getuige zijn op het trouwen wil eigenlijk ook zeggen dat je de boel een beetje in de gaten moet houden. Getuige zijn en blijven van de liefde. En ondanks dat Wen’s liefde twee prachtmannen en heel veel mooie momenten met zich meebracht, was dit niet genoeg om bij elkaar te blijven. En zo werd Wen mijn vriendin in scheiding. Wat een verdriet, wat een gesprekken en wat ontzettend moeilijk je vriendin zo verscheurd te zien. En de ‘ex’ natuurlijk ook. 


Maar zoals met alle heftige dingen in het leven, word je vaak sterker van tegenslagen. En dát werd mijn vriendin. Haar drang zelfstandig te zijn en te blijven, maakte het dat de zoektocht naar de ideale baan doorging, dat haar huisje een warme plek werd en waar de boys opgevoed werden volgens een manier waarin zij gelooft. Sterk, dapper, krachtig en vooral vol liefde.


Ik leer er van 

Wendy is nog steeds de lieve mooie meid die mij een potje Tipp-Ex gaf. Maar zoveel wijzer, krachtiger en tegelijk ook zoekende. We zijn samen volwassen geworden. Ik vol passie goed en meteen wetende wat ik wilde. Zij zoveel willen, verschillende baantjes met mooie ervaringen en uiteindelijk gewoon zich neerleggend met de altijd zoekende mooie tocht. Ik leer er altijd weer van, haar wijze woorden of wazige vragen. 


Boos

Wendy kan zo ontzettend veel dat ze bijna moet kiezen wat haar passie gaat zijn. Want niet alleen is ze mijn vriendin, ze was ook grappige en zingende! Ariël, dansende Pocahontas, poetsende Assepoester, stralende Jasmine en de mooie Giselle. Toen ze de ‘mooie’ rollen een beetje zat werd en op zoek ging naar een andere uitdaging werd ze de boze stiefmoeder uit Rapunzel. Natuurlijk toch ook weer mooi, maar vooral leuk. Afgelopen show was Wendy Odette. Een mooie wijze vrouw met een prachtige balletverleden. En ook dat past haar. 


Regelen & organiseren

Dans blijft een hobby en yoga de nieuwe uitdaging. De zoektocht naar de rust in jezelf is er een die zij beter kan visualiseren dan wie dan ook. Want zoeken, daar is ze goed in! Maar vinden inmiddels ook. In haar fijne warme huisje waar iedereen zich thuis voelt. Fijne baan met een mooie uitdaging om heel voorzichtig voor zichzelf te starten. Natuurlijk in datgene waarin we elkaar ooit vonden; regelen & organiseren! Want dat kan ze als geen ander. Moeder van inmiddels twee grote puberzonen die op hun eigen manier haar de liefde en respect tonen die ze verdient. 


Maar ze is vooral vriendin. Zonder tijdsdruk, plichtsgevoel of verwijten. In drukke tijden mailen we elkaar een update. In rustigere of hoognodige tijden wandelen we samen en kletsen de uren vol. Het jaarlijkse vriendinnenweekend (uiteraard geregeld door Wendy) is er altijd een vol warmte, maar ook met een lach en een traan. We genieten, we waarderen en… we blijven voor altijd vriendinnetjes.


Zij een beetje ouder dan ik :)

zondag 13 september 2020

Corona opstart

Zaterdagmorgen 7.34 uur. Een roodborstje tikt tegen mijn raam. Niet vanuit de lucht natuurlijk maar ik heb een super leuk plankje buiten tegen mijn raam hangen waar vogels lekker de door ons opgelegde broodkruimels op pikken. Erg leuk gezicht en voor ons nog steeds een mooi vermaak.

Op deze vroege ochtend zit er dus een roodborstje voor ons raam. Brutaal kijkt ‘ie me aan. Ik twijfel of ik mijn telefoon moet pakken om er een foto van te maken, maar dan vliegt 'ie natuurlijk weg. Dus we kijken elkaar aan. Best leuk en mooi.


Rustig op de grasmaaier

Tjee, wat een vogel-geneuzel zul je denken. Maar het ligt iets anders dan dat. Toen mijn vader overleed zat er kort daarna vaak een roodborstje in onze tuin, Natuurlijk grapten mijn moeder en zussen al snel dat papa eens een kijkje kwam nemen. Toen daarna mijn zwager overleed, was hij er weer veelvuldig. Sindsdien hebben we standaard periodes dat het roodborstje (of de op elkaar lijkende familie) regelmatig ons bezoekt. En niet even voorbij vliegt, nee rustig kijkend op de grasmaaier de tafel of gewoon op een tak vlak bij ons terras. Ik vind het een fijne mooie gedachte. De zon die achter hem/haar opkomt en ik die er heel vreemd genoeg een rustig gevoel van krijg. En dat op de vroege zaterdagmorgen.


Trots

Want rust, dat voel ik nog even niet. Man wat een start van het seizoen. Wat een heerlijkheid en een luxe dat we de school weer in mogen. De zalen zijn er meer dan klaar voor en ons team staat te popelen om te doen waar ze keigoed in zijn. Inmiddels is de helft in het trotse bezit van een negatieve Corona-test, maar we voelen ons allen gezond en snotvrij.


Goed voorbereid

Misschien had ik de opstart na de lange onzekere en aan te passen tijd iets te ‘rooskleurig’ voorgesteld. Hoewel de angst er best in zat. Natuurlijk ‘stoppen’ er elk jaar fijne klanten, maar met de aanhoudende Corona-onrust, blijven de mensen blijkbaar ook onrustig. Ik vond het spannend om met alle aangescherpte (en nodige!) regels open te gaan, maar doordat we zo ontzettend goed voorbereid waren, was ik er toch helemaal klaar voor. 


Een fikse nierbekkenontsteking zorgde ervoor dat ik beduidend minder ingetraind het seizoen startte maar ook dat mocht de pret niet drukken. ‘We mógen weer’, stroomt door mijn lijf.


Uurtje later

Kinderen hebben er zin in, ouders/verzorgers blijven (bijna allemaal ) keurig buiten en iedereen is op zoek naar zijn/haar plekje. En dat kost tijd. Dat weten we, begrijpen we maar voelt toch net iets anders dan anders. Herkenbare verzoeken (een andere dag komt  beter uit, ze is te jong voor deze groep, maar haar vriendinnen dansen daar, kan het uurtje ook wat later, donderdag kan hij wel) klinken net iets dwingender. Meeverende ouders/verzorgers zijn terecht meer bezorgd en alles moet wel zo gaan zoals zij op dat moment voelen.


Kopje thee

Wellicht is het mijn eigen spanning die deze gesprekken zo doet ervaren. Het goed willen doen, het fijn willen opstarten en het veilig houden vind ik spannend. Ouders/verzorgers die ‘normaal’ bij ons een kopje thee krijgen tijdens het wachten, gratis wifi en een plekje waar ze kunnen werken of een boek/krant kunnen lezen, wijs ik nu de deur. En dat voelt tegenstrijdig. Het moet! Maar er is natuurlijk niets aan.


Wachten

Dan de regels. “Mijn zusje heeft snot, mag ik dan komen? De school is dicht, mogen wij gewoon dansen?” Telkens als wij de regels op een rijtje hebben, volgt er een nieuwe vraag. Natuurlijk bellen we met de GGD, maar een wachttijd van 1 uur en 25 minuten is geen tijd die we elke dag ‘over’ hebben natuurlijk. Maar, we doen ons best. 


Snottebel

En dan ook echt, samen hebben we besloten even de grote drukke ruimtes te vermijden om alle snottebellen te voorkomen en in ieder geval aanwezig te kunnen blijven in de dansschool. Geruststellen, aanpassen en herstellen. ‘Kwetsbaar’ noemde een danscollega haar opstart van de week. En dat is een mooie omschrijving, want zo voelen we het. Alsof je pas geboren baby voor het eerst naar buiten gaat, je weet dat het goed komt, dat hij warm genoeg aangekleed is en dat je alles volgens je hart doet. Maar je hebt niet alles in de hand.


Onzekerheid

Na twee weken met open lessen, hebben we zaterdag een ‘open dag’. In gekort van twee dagen naar een dag minus alle leuke facetten (schmink, haren vlechten, optredens, kijklessen) maar gedownsized naar waar het eigenlijk over gaat; dans! En dat kunnen we, goed en veelvuldig. Het team-uitje werd vanwege Corona onzekerheid afgezegd, het team zoekt elkaar gelukkig op de lesdagen op. Korte lijnen en warme harten.


Veel werken vind ik heerlijk, onrust is ook prima. Maar niet weten hoe lang het gaat duren en wat er komen gaat, brengt toch meer onrust dan ik dacht. Gelukkig kan ik heel vrolijk en blij worden van een ieniemienie vogeltje dat in de ochtendzon zit. Het is vast een teken. Het komt goed…


Stapje voor stapje… ik weet het pap, het komt goed x


maandag 10 augustus 2020

Vakantie 2020

Normaal schrijf ik een blog vanuit een zonnige plek ergens op de wereld, maar in ieder geval (hoe luxe!) buiten Nederland. Fan van Italië met haar prachtige natuur en rust, dol op the USA waar wij toch ook heerlijk aarden. Italië stond dan ook op het programma, zelfs zoals de echte Italianen het fijn vinden; met de hele familia. Maar de wereld besliste anders en wij besloten mee. Dus deze blog is vanuit zonnig vakantie vierend Utrecht. In het schitterende huis van mijn schone zus. Zij ging met haar ruime gezin de Alpen in en dus mochten wij lekker hier vakantie vieren. En fijn is het! Wat een prachtplek, mooie natuur, fijne winkels, lekker eten, prima zwemmen in de buurt en het allerbelangrijkst: lekker met elkaar.


Schade beperken

Ik denk dat heel Nederland nog in de aanpas- en bijkom-modus zit van de gekke tijd. En dat we er nog lang niet zijn, bewijzen de berichten dagelijks helaas. Dus ook wij zetten een pas op de plaats. Ons verblijf in een hotel bij Rotterdam (vooral om dichtbij zoonlief te zijn) wordt er een van spelletjes, zwemmen en lekker eten. Geen stadsbezoek, geen boottocht en geen museum deze ronde. We zoeken de drukte niet op en hopen zo de schade een beetje te beperken.


We zijn er nog

Voorzichtig komen we ook in de vakantiemodus en kijken met verbazing terug naar het laatste half jaar. We zijn natuurlijk allereerst reuze blij dat iedereen in onze omgeving (zo goed als ) ongeschonden uit de strijd gekomen is. Maar waar we toch wel elke keer op terugkomen, is de dansschool. Elke dag lezen we in de krant dat er weer een restaurant is gestopt, een bedrijf het niet meer redt of een instantie het hoofd niet meer boven water kan houden. Vol medeleven lees ik, zucht ik en knijp ik maar even mijn ogen dicht van dankbaarheid. Want we zijn er nog! De school en wijzelf!


Verwarmen

”Jullie zullen wel aan vakantie toe zijn”, was de meest gehoorde zin in de laatste weken. Hopelijk niet vanwege laaghangende oogleden of bijbehorend korter lontje, maar vooral uit medeleven en warmte. En ja, dat waren we. Niet zo zeer fysiek, hoewel ik meer moe was van dit afgelopen half jaar dan van een voorstellingsjaar. Het is vooral de zorg en het dagelijks aanpassen. De verantwoordelijkheid en het zo goed mogelijk willen doen voor iedereen. Ik ben dan ook reuze trots op ons tevreden team. Allen totaal loss van het keihard doorbikkelen maar tot op de laatste dag tevreden met de manier waarop we het gedaan hebben. En dat voelt me toch een potje fijn! Want dat was/is natuurlijk wel een van de hoofdzorgen. Ons team. En wat hebben we weer veel van elkaar geleerd. Niet alleen zochten ze elkaar op, ook zochten ze ons op. Het meedenken, meevoelen, meeleven en meebikkelen voelde als een warme deken. Die overigens natuurlijk af en toe van je af glijdt, dat gebeurt in de nacht ook. Maar gelukkig kun je dan ook met een klein puntje jezelf weer snel verwarmen.


Het werkt ook andersom

Ook onze klanten lijken tevreden, tenminste diegene die gebleven zijn. Zoals altijd stopt er gemiddeld tien procent tijdens de zomervakantie. En dat is in aantallen in ons geval best heel veel. Roel bekijkt het via nummers en getallen en is tevreden. Ik zie alle losse mails binnenkomen, bekijk de namen en denk: “NEEEE”. Het blijft een gevoelskwestie. Ik wil zo graag houden wat we hebben, zo graag verder gaan waar we gebleven waren. Maar dat kan niet. Natuurlijk respecteer ik ieders keuze, zal ook wel moeten. En niets zo veranderlijk als het plezier van een kind. Gelukkig maar. Vandaag is het dansen, morgen is het turnen, hockey of paardrijden. En gelukkig werkt het ook andersom.


Relativeren

Maar afscheid nemen is nooit mijn sterkste kant geweest. En in de afgelopen maanden, waar je gerust kunt zeggen dat ik iets minder stabiel was, soms super shit. Het grootste deel is tevreden. Maar de enkeling die het nodig vond te stoppen met een sneer of nare opmerking, blijft dan toch bij. Jammer vind ik dat van mezelf, maar daar is zo’n vakantie week dan weer fijn voor. Relativeren. En daar hoef ik niet voor in een zonnig buitenland te zitten. 


Nog een keer zou mega shit zijn

Ik ben elke dag vroeg op, ben ook elke avond vroeg moe dus dat houdt de boel mooi in balans. Dus het is de eerste uurtjes in de morgen stil hier beneden. Ik check mijn mail trouw en ruim wat op. In mijn nieuwe lichte fijne pyjamabroek hobbel ik lekker in de mega keuken rond. Doe wat yoga oefeningen (te moe voor heftig werk, te lui voor meer) geïnspireerd door vriendin Wendy die hier elke dag hiermee start. Ben eens benieuwd. Toen Roel gisteren wel wat eerder op was en binnenliep terwijl ik op mijn handen en voeten stond, bleven de leuke opmerkingen uiteraard niet achterwege en was mijn zen-moment wel weer klaar. Dus, eerder op en in stilte eens wat ademen. Maar het relativeren zit hem vooral in mijn tevreden gevoel. Een boekje, de zon, lekker (teveel) eten, contact en gewoon op de fiets kunnen stappen en lekker gaan. En daar zit hem ook meteen de angst. Als we ons namelijk niet aan de regels houden, mogen we dadelijk misschien niet meer op de fiets en gaan. Sterker nog, mogen we straks weer helemaal niets. Mijn grootste angst is dan toch echt wel de dansschool. Het virus overleven wij wel, hoewel onze ouders en andere kwetsbare mensen wel in de gaten gehouden moeten worden. Maar nog een keer de school dicht, zou toch wel mega shit zijn.


Team dat er zin in heeft

Maar we blijven positief! De zon schijnt immers en Nederland doet z’n best. Sommige mokkend, sommige drammend en weer anderen vanuit een ander zonnig oord. De dansschool is er klaar voor, fijne goede vernieuwde ventilatie, pracht nieuwe vloeren, overal prima ruikende desinfecteer machines en een team dat er zin in heeft!


Vooral genieten

Het rooster is klaar en de indelingen zijn gemaakt. Normaal hadden we het luxe probleem “waar laten we de leerlingen?”. Nou dát heeft Covid-19 voor ons opgelost. Dus we zetten een stapje terug om keihard te gaan knallen. Relativeren; wij zijn gezond en… we hebben een gezonde dansschool. Al dat harde werk is verre van voor niets geweest en al die enthousiastelingen in tent of Zoom-lessen verdienen weer heerlijke live lessen. We hebben het noodplan klaar liggen, houden afstand, maar gaan vooral genieten.


Nu nog even in Utrecht, lekker met onze meiden in een heerlijk huis. Straks weer met al onze andere kids, teenz en volwassenen in een heerlijke dansschool. Wow wat verheug ik me.


Fijne vakantie en… tot snel.