Welkom

Welkom op de blog van Indira. Hier vertel ik regelmatig wat mij bezighoudt in de danswereld. Ik heb mijn eigen dansschool ID Dance, geef regelmatig workshops, doceer dans aan de Hogeschool Arnhem Nijmegen, coördineer de Dansplus-klas bij de Stedelijke Scholengemeenschap Nijmegen en ben examinator dans bij het ROC Leijgraaf. Daarnaast ben ik al jaren gelukkig getrouwd en moeder van drie bloedjes van kinderen.

maandag 15 april 2019

Voorstelling en vriendinnen

Twee mooie V’s en zo aan elkaar verbonden in deze tijd. Dat we een voorstelling hebben, is vast niemand ontgaan. Al is het maar omdat ik het vrijwel nergens anders over heb. Ik eet, slaap, denk, dans, voel, vrees en verheug het hele concept; ID Dance in Parijs

Leuk als mensen terloops vragen hoe het gaat en of we op schema lopen. Het gaat natuurlijk goed want het is superleuk om te doen. Maar of we op schema lopen, dat weet ik helaas niet. De uitdaging die we deze keer aangaan qua grootte en aantallen hebben we niet eerder gedaan. We zijn alert, druk en proberen ons zo goed mogelijk voor te bereiden.

Onsamenhangend 
En daar komt de volgende V vandaan, want ik heb de luxe dat ik een vriendinnengroep heb die zich vol inzet en meedenkt. Vrijwillig of emotioneel gebonden, dat laten we even in het midden. Maar dat ze er massaal zijn, is een feit. En dat voelt goed, warm en zo fijn. Ik kan mezelf zijn, in alle versies van dit proces, enthousiast, vertwijfeld, in paniek, onzeker, onduidelijk, onsamenhangend, vol leuke plannen, verdrietig maar vooral heel dankbaar. Alle versies worden gepikt en in warmte onthaald. En dat is nogal wat. Ieder heeft zijn eigen werk, leven, sores, gezin en hobby. En deze ‘hobby’ nemen zij er tijdelijk bij. Voor mij… en dat is best heel wat.

Feest is compleet 
Adriënne regelde de kaartverkoop. Die start op een mooie dag waar ik niet welkom ben. Soms jammer, vaak begrijpelijk en meestal fijn. Het brengt namelijk de nodige spanning met zich mee. Daar ben ik verre van vies van maar ik schijn nogal een aantrekkingskracht te hebben op mensen die denken (hopen) dat ik het wel even kan regelen. Dat zie ik uiteraard als een compliment. Maar als ik toch voor de ruim 800 deelnemers kaartjes ga regelen (wat het feest uiteraard compleet zou maken) zouden we geen voorstelling hebben. De schouwburg ‘regelt’ namelijk ook niet even de 4,5 dagen huur voor ons, hoe leuk en gezellig ze ons ook vinden. Dus ik ben er niet, ik weet er eigenlijk ook vrij weinig over en bemoei me er zo min mogelijk mee. Althans, dat probeer ik.

Bemoei je er niet mee
Natuurlijk voel ik de spanning. Van Roel die toch het financiële aspect in de gaten houdt en tevens vol spanning in de weer ging met onze ‘nieuwe’ pinapparaten. Maar zeker ook van Jen die alles in goede banen leidt en het tot in de puntjes geregeld en georganiseerd heeft. Iedereen wist zijn taak, iedereen had een eigen tafeltje en alle klanten wisten perfect waar ze aan toe waren. Hoe ontzettend leuk is het dan, dat er vanaf de zijlijn mooi advies komt (lees: van mij). Heb er geen verstand van en bemoei me er nogmaals echt niet mee… maar bedenk wel graag wat we ‘ook’ nog zouden kunnen doen. Niet alleen de vinnige manier van antwoorden, verraadde de spanning maar ook de korte zuchtende blik (inclusief pfffffff-geluid) zei genoeg.

Nu maak je Adriënne niet snel, of eigenlijk nooit, van de waps. Maar deze kaartverkoop moest wel zo goed gaan dat er echt slapeloze nachten van waren. Van haar wel te verstaan, want ik de onwetende, sliep als een roosje door deze dagen heen.

Voorrang
Deel 1 van de kaartverkoop verliep goed. De club van 25 mailde en harkte zo de eerste 800 (!) kaartjes binnen. Vrijdag ontstond er in zaal 3 een heus kaartverkoop-verdeelpunt waarin keihard gewerkt werd om al deze kaartjes netjes in de juiste envelop te krijgen. Zaterdagmorgen mochten de leden met de ‘gekleurde’ brieven. Je voorrang ticket vanwege de jonge leeftijd van de danser(es). Om vanaf 12.30 uur de rest van de enthousiaste fans binnen te laten.

Blije gezichten
Niet geheel vlekkeloos natuurlijk met een grote club als deze, maar tjonge wat een organisatie. En daar zaten mijn vriendinnen, allen achter een tafeltje met de mooiste glimlach, het meeste geduld en een top-meedenkerij. Toen ik dan ook na mijn werkdag - ik mocht gelukkig gewoon mijn ding ergens anders doen :) -binnenliep en de blije gezichten zag, was ik blij maar vooral trots. Wat een werk en dat allemaal omdat ‘wij’ zo graag een voorstelling willen.

Kopje thee
Mijn vriendinnen vragen daar niet om natuurlijk. Die willen lekker het bos in, ontbijten, sauna, lunch, film of gewoon lekker een kopje thee drinken. Een aantal van deze uitjes kan ook best. Met het grote risico dat ik na elk slokje, hapje, scene of stap al snel weer in mijn enthousiasme schiet. Ik heb hun mening ook zo nodig. De geruststelling dat ze er nog zijn na deze operatie. Maar het liefst natuurlijk ook een bevestiging dat het leuk is. En dat is vreemd. Natuurlijk kan ik niet verwachten dat zij hetzelfde leuk vinden als ik.

Strong Viking
Tjee, nee. Vriendin 1 houdt van voetbal. Heel veel, kijkt alle wedstrijden, heeft ook twee voetballende zonen die de moeite waard zijn, een ex-prof voetballer als manlief en ik kan nog geen vijf minuten naar het groene gras kijken. Maar toch vinden we elkaar al bijna 30 jaar leuk! Vriendin 2 houdt van hardlopen, verschrikkelijk! Vriendin 3 praat net zo leuk met vriendin 2 over een mudrun of een leuke watereditie van Strong Viking. Vriendin 4 heeft verstand van mode, houdt van winkelen en is creatief met het maken van sierraden. Ik moet er niet aan denken, maar draag haar oorbellen vol trots en plezier. Kortom, vriendinnen hebben natuurlijk interesse in elkaar en moedigen aan. Maar ik vraag ook nog een next level. Zo spelen vriendinnen 2 & 1 ook nog een rol (eigenlijk twee rollen) en rennen 3 & 4 drie dagen de Schouwburg rond om alles te regelen. 

Alles wat ik vergeet…
En dan Jen. Tja, die houdt eigenlijk van van alles maar heeft er kortweg geen tijd meer vol sinds we met deze voorbereidingen begonnen zijn. Alles wat ik laat liggen, regelt zij, alles wat ik neig te vergeten, herinnert zij en alles waar ik aan twijfel, bevestigt zij.

Naaiwerk
Kortom ik ben een bofkont. Want naast deze geweldige meiden, loopt manlief zijn benen onder zijn kont, komt zoonlief uit Rotterdam om te helpen, helpen mijn meisjes met alles in en om het huis en school, offert mama haar vakantie op om zich te vermaken met stof en naaiwerk en racen de zusjes tussen werk en huis om weer op tijd bij mij te kunnen zijn. Tel daar nog lieve schoonouders en zwagers op en dan is bofkont eigenlijk het understatement van het jaar.

Dankbaarheid
Zijn er dan echt geen nadelen aan dit mooie sprookje? Jazeker wel, naast de spannende vraag of het allemaal wel lukt, de druk van het maken van de geschikte choreo’s voor de show is ‘dankbaarheid’ een mooi begrip. Ik ben het een en al, maar hoe uit je dat nu het beste? Ik hou van praten dus vertel het ze vaak. Ik ben dol op schrijven dus schrijf het ze ook. Maar nooit zegt die manier van dankbaarheid genoeg. Ik kan ze beloven dat als zij iets organiseren als dit, dat ik als eerste sta te juichen en meteen meedoe. Maar of ik nu zo’n aanwinst ben op een voetbalveld bij een groot toernooi? Of als lid van een mud run team?


De oplossing zit hem in het voelen. Ik hoop maar dat iedereen mijn dankbaarheid voelt als we met zijn allen knallen in het laatste weekend van juni. Dan kan ik het op mijn best tonen. Vol enthousiasme, samen, genietend, trots en bofkonterij.

donderdag 21 februari 2019

Loslaten

Naast een zeer trotse dansjuf ben ik ook moeder. Misschien een nog wel trotsere . Regelmatig schreef ik al over mijn opvoed-perikelen; de moeilijkste baan ooit. Inmiddels met onze oudste zoon happy in Rotterdam, onze middelste knap in 4 Havo zijn we met onze afscheidstournee begonnen na 15 jaar op de basisschool.

Verkeerde keuze
We hebben drie heel verschillende kinderen. De oudste heeft mijn energie, Roels plaaggeestigheid en god weet wiens doodvermoeiende betweterigheid. Maar een heerlijke zoon. En tjonge wat hebben we al veel geleerd. Zijn jaar in Amerika heb ik een jaar lang pijn aan mijn hart gehad. Wars van een ieders adviezen om ‘los’ te laten. En loslaten moest ik. Toen Kai terugkwam en na een verkeerde studiekeuze in een vervelend periode van zijn (en dus ons) leven kwam, werd loslaten een feit. Zijn eigen weg laten gaan, zelf ontdekken wat fout kan gaan, maar vooral wat hem gelukkig maakt. Tjeez wat een bevalling dat loslaten. Dat vertellen ze er allemaal niet bij he! Net toen ik dacht dat we ons eerste opvoed-certificaat op de kast mochten zetten, begon het feest nog een keer.

Niemand teleurstellen
Onze tweede, is het totaal tegenovergesteld van haar grote broer. Rustig, verlegen, afwachtend en te lief voor deze wereld. Duidelijk een kind van haar vader. Zorgzaam en warm. Of ze heeft heel goed gekeken bij haar broer en bedacht dat we die discussies maar niet aangaan. Tot nu is het rustig genieten en ondersteunen waar nodig. Soms zou ik willen dat ze wat meer vertelde en wat duidelijker aangaf wat ze wil. Keuzes maken vindt ze moeilijk. Ze wil niemand teleurstellen en dus ook ons niet. Voor mij (niet heel veel moeite met praten en vertellen) soms moeilijk, maar vooral leerzaam,

Elke dag feest
Dan de jongste. Jade. Zou je bijna vergeten, als ze niet het enthousiasme van haar grote broer had. Een mooie mix. Ze heeft heel goed gekeken welke eigenschappen van haar mooie broer en zus handig zijn. Net zo lief als haar zus en vrolijk in het leven als haar broer. Zoals haar juf zegt: “Voor Jade is elke dag een kinderfeestje”. En dat is het. Dat maakt het dat we haar soms een beetje vergeten. Ze regelt het zelf wel, bedenkt, vraagt, vertelt en doet zonder enige twijfel. Maar wat een genot om de drie wonderen van ons leven zo volop te zien groeien en genieten. Vanzelfsprekend zou je denken, zelf gemaakt dus altijd trots. Maar realiseer je je dat ook vaak genoeg?

Buikpijn
Jade zit in groep 8. Met haar net 1 meter 30 een kleine dappere schat. Ze zit in het jaar van de keuzes. Met onze ‘ervaring’ (met Kai veel te veel scholen bekeken, met Tess mega keuze stress) dachten wij het inmiddels door te hebben. Vorig jaar al twee scholen laten kiezen zodat ze dit jaar rustig de keuze kon maken. Toen Jade dan ook buikpijn kreeg een aantal weken geleden dacht ik aan alles (eten, slapen, drukte, pubertijd) behalve aan spanning. 

Sfeef proeven
Toen we het hierover hadden met Jade, twijfelde ze zelf ook of ze nerveus was. Ze wist eigenlijk niet zo goed wat we haar vroegen. De lesjesdag kwam in zicht. Een middagje sfeer proeven in een van de scholen naar keuze. Papa en mama mogen ook mee en krijgen dan ook een wijze les . Wij waren er klaar voor. Ik had zelfs een onhandig maar net mama-jurkje gekozen om niet in mijn eeuwige sportoutfit binnen te komen. Bij het parkeren kwamen we een bekende tegen en terwijl wij stonden te kleppen, trok Jade aan mijn jas. Ik besloot vast naar binnen te gaan met haar om de spanning wat te voorkomen. 

Kinderen naar beneden
De verrassing (lees shock) was dan ook groot dat we bij de deur al gescheiden werden. Ouders naar boven en aanstaande leerlingen naar beneden. En dat was het… Jade keek me aan, schoot vol en was in een keer van dappere stoere meid een heel klein meisje dat totaal overvallen werd door deze onverwachte onaangename verrassing. Ik (slechte moeder) had haar totaal niet hierop voorbereid. Het was voor mij namelijk net zo’n grote verrassing. Als grote moederaap trok ik mijn jongste wonder dan ook naar me toe. De docent bij de deur keek naar ons en wees naar het bordje waarop stond; kinderen hierheen met een mooie pijl naar beneden. Ik keek haar aan en siste dat we er nog even niet klaar voor waren. Op dit soort momenten komt dat oergevoel naar boven. Kom niet aan mijn kind, maffe planners. Papa kwam nietsvermoedend aanlopen en zag de 2 snotterende dames staan. Pakte meteen zijn telefoon om eens te kijken waar eventuele klasgenootjes waren op dit moment. 

Jong, klein en kwetsbaar
Kijk de echte voorbereidde moeder had dat natuurlijk van tevoren geregeld. Samen rijden, samen naar binnen. Nee, wij niet. Tenslotte was en is onze jongste een bikkel. Maar daar op dat moment was ze toch in een keer heel jong, klein en kwetsbaar. Om vervolgens te horen dat haar vriendin al beneden was, haar moed bij elkaar te rapen en zelf naar beneden te lopen.

Treuzelen
Ik weet als geen ander hoe irritant het is als moeders te lang blijven hangen of ‘ons’ ons werk niet laten doen en toch stond ik daarboven aan die trap mega te treuzelen en iedereen ontzettend in de weg te staan om maar zeker te weten dat het goed kwam met onze dappere meid. Hoe hypocriet eigenlijk. Ik weet zo goed hoe het moet, wat fijner is maar als moeder ben ik dan toch even de ‘zwakke’ schakel met tunnelvisie.

Rond kijken
Uiteraard had dochterlief een te gekke middag. En drie dagen later fietsen we samen van de ene naar de andere open dag. De keuze was moeilijk. Ze vond het bij beide scholen leuk. Haar grote zus zit op de ene en ze loopt al rond in de ander vanaf dat ze een klein meisje is. Mee met mama op de open dagen. Na de rondleiding bij school 2 zat ze op een trapje rond te kijken. Ik vroeg haar of ze het al wist en ze schudde zuchtend haar hoofd. Ik had het zo met haar te doen. 

Kritische vragen
Jade aardt overal, dus de keuze is altijd goed. Ze maakt makkelijk vriendinnen, is niet bang en vindt echt alles leuk. Maar ze moet wel zelf de keuze maken. Manlief waarschuwde me dat hij dacht te voelen dat mijn voorkeur voor school 2 toch ‘voelbaar’ was dus ik besloot mijn mond te houden. We fietsten naar een plekje om wat te drinken en nog voor haar glas leeg was, had ze dankzij papa’s kritische vragen een keuze gemaakt. Ik lachte naar haar en grapte of we dan maar terug zouden fietsen om haar aan te melden. Ze sprong op en zag er zo ontzettend opgelucht, blij en enthousiast uit dat wij ook op de fiets stapten en binnen vijf minuten terug waren bij de school.

Blij
De inschrijving was bijna een feit (als papa en mama de juiste formulieren meegenomen hadden vanuit thuis. Je zou beter denken na drie kinderen, maar de handtekening staat. De keuze is gemaakt en onze jongste is blij!


Nu begint het nieuwe avontuur ook voor haar. En voor mij; loslaten. Geen zicht op vriendinnen, dagindelingen en keuzes die per dag gemaakt worden. Ik leer zoveel en heb echt dagen dat ik echt begrijp hoe het moederschap werkt. Maar dat loslaten, dat moeten ze me toch echt nog eens gaan leren.

zondag 9 december 2018

Team

Soms word ik weleens wakker met een gevoel, een gevoel dat ik iets moet schrijven. Regelmatig is het werk gerelateerd maar soms is het gewoon met een glimlach, nagenietend van een leuk moment.

Vanmorgen was zo’n morgen. Zaterdagmorgen 7.00 uur de wekker. Dat moest toch echt verboden worden. Dochterlief en haar turnhobby maken het dat de wekker ons ook op zaterdag verblijdt. Eerlijk is eerlijk, meestal staat Roel op en kom ik wat later naar beneden. Maar vanmorgen stond ik al vroeg naast mij bedje, zin in de dag. Zin om mijn gevoel te delen. Daar gaat ie dus.

Eerste baantje
Een team, wat is dat eigenlijk? Waarschijnlijk denken veel mensen al snel aan een voetbalteam, een volleybalteam of basketbalteam. Maar als je jong bent en je eerste baantje vult je zaterdag, maak je eigenlijk al kennis met een team.

Bevelen
Mijn eerste team was die van de C1000. Ik mocht de afdeling ‘brood’ bestieren en de 2 jonge zoons van de baas, waren mijn teamleiders. Achteraf gezien best bizar aangezien ze volgens mij weinig scheelde qua leeftijd met mij destijds (en nu dus nog steeds). Ik kan me dan ook geen teamgevoel met hen herinneren. Ze waren jong en nog in het bezit van een gezonde bewijsdrang, waardoor er meer gezegd werd dan gevraagd en meer bevolen dan overlegd. 

Beetje bang
Mijn tweede team was in de winkel van mijn schoonouders. Klein beetje bevooroordeeld ontvingen de vaste medewerkers de kersverse vriendin van het zoontje van de eigenaar. Ik vond het werk geweldig. De omgang met de klanten was elke keer weer een feest. En mijn teamgenoten te lief en grappig. In een team zitten met je schoonouders is even wennen. Ik leerde ontzettend veel van mijn schoonmoeder die een kei was (en is!) in omgang met mensen. Zo leerde zij me om niet weg te draaien voor een moeilijk gesprek maar het meteen aan te gaan. Klanten die hun man verloren hadden of een nare ziekte hadden, ik leerde het allemaal. Mijn schoonvader was druk en regelmatig bezig met hoe alles anders moest. Ik was een beetje bang van hem. Hij kwam natuurlijk ook altijd nét binnen, als ik even stond uit te rusten, lampen overbodig aan waren of we stiekem een boekje aan het lezen waren. Maar teamspirit was er. Samen de dag draaien werd echt een feest. Toen ik wat ouder was en we als ‘gezin’ de vakantieperiode draaide, genoot ik dan ook volop met mijn manlief, schoonouders en grappig schoonzusje.

Eigen klas
Mijn eerste ‘grote-mensen-team’ was in het onderwijs. Na mijn stage bleef ik hangen bij TSJ. Een toffe school met een mannenteam. Ik huppelde door de gangen en zag de grijze wijze hoofdschuddende heren totaal niet. Ik was een juf, had een eigen klas, een eigen postvak en hoorde bij een team.

Speciale jaren
Ik ben een mensen-mens, Ben dol op ergens bij horen. Groepjes, clubjes of gewoon op straat bij een lopende, dansende meute. Maar dit was echt. Collega’s die het voor je op namen, je meteen wilde helpen (en dat had uiteraard niets te maken met mijn jonge leeftijd of mij lange blonde haren) of enthousiast reageerde op mijn ideeën. Ik kreeg ook mijn eerste echte baas. Tevens de beste die ik ooit had. Streng rechtvaardig, duidelijk (soms iets te ) maar stiekem zo lief en zorgzaam voor mij, dat mijn onderwijsjaren echt een feest waren. Terugkijkend realiseren wij, leden van dit team, pas echt hoe speciaal het was. Die mooie samenstelling van vreemde, leuke, wijze, gekke mensen vormden voor mij een topteam.

Mini team
Mijn overstap naar een andere VO-school, was een uitdaging. Na 13 jaar wilde ik eens kijken hoe ik zou functioneren in een ander team. En een ander team was het. Naast te slimme vooral heel serieuze mensen. Waren mijn collega’s van TSJ soms terecht vermoeid van mijn gespring, hier werd het gehuppel en overmatige geklets echt niet gewaardeerd. Regelmatig werd ik terecht gewezen dat ik als docent toch echt een bepaald gezag uit moest stralen. Vreemd genoeg ging dat niet samen met mijn gespring volgens sommige collega’s. De leerlingen waren top en al snel had ik een miniteam om me heen gevonden waar ik mijn (drukke?) zelf kon zijn en waar we er met en voor elkaar konden zijn. Het mocht niet baten, ik vond mijn plek niet en aan de andere kant lokte de dansschool die intussen toch best hard groeide.

Heel speciaal
ID Dance begon en ik was in het begin alleen met mijn zusje. Mooi Team. Jut en jul vol goede moed in de lessen. Na het verhuizen naar ons eigen plekje, vonden we twee toffe B-Boys, en bleef er een klassiek geschoolde juf hangen na een zwangerschapsverlof. Zo had ik een keer een eigen team. Wow dat voelt toch wel heel speciaal. Ik heb gewoon en eigen TEAM. En wat voor een. Gisteravond bewees ons team maar weer eens wat een toppers ze zijn. Sint avond met het team bewees maar weer hoeveel respect, waardering en plezier we met, van en om elkaar hebben.

Voorzichtig bekijkend
Ons team. Met de denker, de veel te slim voor haar leven juf, ons danstalent, de gekste bekken juf die er bestaat, de genieter, de zoeker en de snelst gewende juf. Dan de jonge nieuwelingen, zoekend naar hun plek maar al snel zingend en lallend in de keuken. Dan voel je je vrij, fijn en warm! Onze aller jongste bekijkt het voorzichtig. Voor haar zijn dit namelijk ook nog haar juffen. Mijn regelvriendin ontbrak, maar zat er voor ons gevoel in ons hart de hele avond bij. Dan onze mannen, met manlief erbij inmiddels drie. Met de concentratieboog van een aardappel, maar de heerlijke vrijheid om jezelf te zijn ongeacht wat waar of wie.

Mijn team; ik kan niet trotser zijn. Talentvol, grappig, kundig, soms strontvervelend, maar zo lief en top. Ze geven me een warm, trots en fijn gevoel. Een gevoel dat ze echt bij mij horen en ik dus ook bij hen. Een gevoel van samen de wereld aankunnen. 

Vanmorgen werd ik wakker met een glimlach denkend aan ‘mijn’ team. Dat moet gedeeld worden, dacht ik.


Fijne feestmaand.

donderdag 24 mei 2018

Geloof

Woensdag 23 mei 11.25 uur. Ik stap uit mijn auto en loop richting de winkel. Ik kijk in de lucht, stop even en hoor mezelf iets mompelen. Geen idee tegen wie, waar of wat en eigenlijk ook niet zo goed waarom. Maar ik vraag, verzoek, smeek een beetje om hulp, vreemd voor iemand die eigenlijk niet gelovig is.

Positief 
Geen mega ernstige reden hoor, mijn zoon deed vandaag zijn rijexamen. Voor de tweede keer, best spannend. Natuurlijk doen er dagelijks honderden mensen een examen. Maar vandaag was het mijn zoon. Ik wilde zo graag dat hij zou slagen, gunde hem zo graag een positieve vibe dat ik het kennelijk toch nodig vond een beetje hulp van ‘waar-dan-ook’ te vragen.

Geen cadeautjes
Ik ben niet gedoopt. Best vreemd, aangezien ik geboren ben in de tuin van een klooster onder het toeziend oog van tien nonnen en een pastoor. Mijn ouders wilden graag dat ik zelf die keuze kon maken als ik groter was. En ik… ik baalde toen ik acht jaar was omdat ik geen mooie communiejurk aan kreeg, geen feestje en geen cadeautjes. En tot overmaat van ramp, geen stoer verhaal in de kring op maandagochtend. 

Meezingen
Verder dan dat, heb ik er eigenlijk nooit bij stil gestaan. Wij waren een ‘gewoon’ gezin. Wij baden niet voor het eten en mijn vriendinnen ook niet. Mijn opa en oma waren wel gelovig en gingen regelmatig naar de kerk. Soms, als ik bij ze logeerde, mocht ik wel eens mee. Ik speelde wat en deed of ik meezong.  Gewoon lekker doorsnee.

Een pastoor ja
Het verschil was echter dat mijn oma super leuke kleine zussen had die non waren. Echt non, met blauwwitte kapjes op en al. We gingen regelmatig op bezoek bij de dames en dat was altijd feest. Een van de beste vrienden van mijn ouders was Koos; een pastoor (ja inderdaad, dé pastoor van mijn prille levensbegin). Koos en mijn vader filosofeerden over het leven. Een van mijn oma’s tante’s was zuster Christien, voor mij Tante Chrisje; een van de nonnen waar ik als klein meisje mee speelde. Zij was de rode draad door mijn jonge leven. Als klein meisje kreeg ik altijd leuke cadeautjes en lieve gedichtjes van haar. Tante Chrisje verhuisde naar Spanje maar kwam elk jaar vol met speciale wensen voor ons terug. Altijd gaf ze me een zakdoek met een mooie wens of een christelijke uitlating en ze sloegen altijd ergens op.

Spaanse huis van God
Mijn eerste vakantie was met een vriendin naar Spanje, bij Tanta Chrisjes klooster om de hoek. Best slim van mijn ouders natuurlijk. Twee blonde jonge meiden die elke ochtend ontbeten in het Spaanse huisje van God, daar bleef iedereen natuurlijk wel uit de buurt .

Och gut, meisje
Toen ik ging trouwen en zoonlief Kai al in mijn buik zat (kleine verrassing) moest ik dit tante Chrisje nog vertellen op de ochtend van de grote dag. Ze zat in onze tuin op haar paasbest, mega trots te zijn toen ik in mijn witte jurk naast haar ging zitten. Uh, begon ik twijfelend… “Tante Chrisje, wist je eigenlijk al dat ik, toch geheel onverwacht, maar wel heel mooi… uh, ja, uh..zwanger ben!?” Ze keek me aan en zei:  “Och gut meisje toch, wat mooi! Je start je nieuwe leven met een nieuw leven.” En dat was dat. Had ik nog een klein onderbuikgevoel dat ze me misschien vervloekt vond, met alle liefde van de wereld, wreef ze over mijn buik. 

De rode draad bleef, zo belangrijk en warm in mijn leven. Mijn familie en vrienden zeggen regelmatig lachend dat het geboren zijn bij al die nonnetjes het engeltje op mijn schouder heeft gezet. Ik heb een heel gelukkig leven. 

Pas 54
Natuurlijk vraag ik me wel eens af wat er nu hierna is. Vooral in de tijd van het verliezen van mijn vader, vroeg ik me toch echt regelmatig af waar dit vandaan kwam. Ik heb meerdere keren naar boven gekeken met de vraag of dit een grapje was. Tijdens papa’s ziekbed was ik redelijk in de ontkenningsfase. Mijn vader, pas 54, die was echt niet aan de beurt. Toen papa na een redelijk kort ziekbed stierf en ik in shock thuis kwam was ik dan ook niet voor reden vatbaar. Koos kwam al snel om met mama de dienst door te spreken. Ik was boos op Koos. Hij had tenslotte een directe lijn met God. Had hij nu niet even een goed gesprek kunnen voeren? Niet dat er iemand anders weggenomen had moeten worden. Maar tjee, er zijn mensen die eigenlijk niet meer wíllen. Zoals ik al zei, niet voor reden vatbaar.

Stomme geloof
Koos probeerde met zijn hele lijf, leden en goedheid mij te overtuigen dat de Waarom-vraag geen zin had. We moesten er nu een mooi afscheid van maken en Papa’s leven eren. Ik was boos, woedend en ging me toch tekeer tegen de aardige pastoor die me waarschijnlijk nog voorgelezen had toen ik klein was. Of hij me nu met zijn stomme geloof toch eens kon vertellen waarom dit nu allemaal gebeurd was.

Terugdenkend schaam ik me natuurlijk. Koos bleef rustig en lief. Ik was vreselijk, zo ontredderd en zo teleurgesteld in mijn ‘kennissen van God’. Vreemd voor iemand die dus niet gelooft.

Niet gedoopt
Kennelijk geloof ik dus wel in iets of iemand. Ik noem God omdat ik daarover lees, mensen daarover hoor en stiekem wel eens naar boven kijk om te weten te komen wie er nu op mijn papa en Remco past daarboven. Onze kinderen zijn niet gedoopt, we geven ze mee dat ze vooral moeten geloven in zichzelf, iedereen die je lief hebt en de goedheid van de mens.

Wie is de baas
En ik? Ik heb me bedacht dat het daarboven vast goed geregeld is. Als ik doodga (vrolijke blog Indier!) - ik gok zo rond de 96 want ik heb nog veel te veel te doen - dan kom ik ergens waar ook leuke mensen zijn. Geen idee wie er de baas is maar het is er vast vriendelijk en warm. Ik heb me zo bedacht dat ik me kan inschrijven voor speciale ‘kijk-naar-beneden’ dagen. Dan weten jullie dat vast. Mijn verjaardag, sterfdag, trouwdag. Dan kijk ik graag mee. Op deze dagen; de sterfdag van Remco, de verjaardag van papa ben ik ook op mijn best. Ik kijk regelmatig naar boven en glimlach. Soms praat ik (nou ja, ik praat altijd) maar soms richting lucht, hopende dat zij een ‘kijkdag’ hebben.

Fixen
Wat is het dan toch naar wie ik soms om hulp vraag, kijkend naar boven. Misschien papa? Of Remco? Ik denk dat het stikt van de leuke lieve mensen. Dus ik praat, vraag, verzoek gewoon naar diegene die toevallig tijd heeft. Of diegene het even kan fixen daar.

Of het geholpen heeft of niet. Kai heeft mooi zijn rijexamen gehaald. Misschien met hulp van boven maar zeer waarschijnlijk gewoon omdat hij goed reed. Toch zei ik netjes "dankjewel" met een blik naar boven.
Misschien had papa wel ‘kijk-dag’ en knikte hij tevreden terug.