Een blog waarover?

Meestal is het onderwerp voor mijn blog meteen duidelijk. Ik voel iets, maak iets mee, denk ergens (weer) wat van en schrijf in een keer de blog. Of het interessant is voor anderen, leuk om te lezen of ergens toe doet… dat bepaalt Roel uiteindelijk. Ik schrijf, hij leest en beslist of het wat is of niet.

Niet zeker genoeg

Soms komt er niets, vind ik niets de moeite waard en is er een redelijke lange blogstilte. Deze keer niet. Deze keer had ik al zoveel kleinere momenten waarop ik dacht: “Ah, daar schrijf ik een blog over.” Maar kennelijk toch niet zeker genoeg van mijn zaak want er kwam er tot nu toe nog geen.

Zo speciaal, zo normaal

Zo startte het seizoen met een terugkomst van twee hele bijzondere danseressen. Kwebbeltje, na jaren weer in mijn les. Altijd in mijn hart gebleven en nu weer kwebbelend in de les (of zoals Jade zei: “Ik denk dat ik weet waarom zij Kwebbel heet.” En Demi, lang een zeer puntje vanwege de manier waarop we lang geleden afscheid namen. Maar nu dus dan ook zo speciaal en eigenlijk meteen weer zo normaal. Heerlijk terug in mijn les. Zeker een blog waard, maar schreef ik al eens niet over deze meiden?

Generatieverschil

Dan heb je de kleine gebeurtenissen, mijn ergernissen in de trein. Waar is het fatsoen van mensen gebleven? Mensen laten elkaar niet uitstappen, duwen, kijken lelijk, gebruiken taal tegen elkaar die echt niet nodig is. Maar tja… is dat een ergernis of een generatieverschil?

Fijn, lief, leuk

Warme gevoelens na die indrukwekkende treinrit (met zusjelief die ook nog een ‘stukje cultuur’ de coupe in gilde omdat ze een verkeerd knopje op haar telefoon indrukte) omdat ik weer even herenigd was met Manouk in Amsterdam en daarna met Roosje en Eva in Utrecht. Warm, vanouds en ook weer zo eigen. Zo fijn, lief, leuk en geweldig.

Trotse tante

Maar uiteindelijk telde er deze maand maar een ding: “IK HEB EEN NEEFJE, en hij heet Moos.” Nu ben ik al heel wat jaartjes trotse tante van de kinderen van mijn lieve schone zus. Maar mijn jongste zusje die mama wordt. Tjee dat is speciaal. Dus…

Voor Moos,

Lieve Moos, wat ben je mooi. En dat zeg ik uiteraard als geheel objectieve er redelijk verstand van hebbende tante. Ik heb al veel baby’s gezien, er zelf drie (toch goed gelukte al zeg ik het zelf) gemaakt maar jij, wow.

Mama groeide mee

We wisten natuurlijk dat je kwam, dat was al een mooi cadeau. Je groei ging goed. Je mama groeide mee en ook dat viel niets tegen. Hadden wij verwacht dat haar woordenschat, haar gevatheid en haar duidelijk weten wat ze wil, vergroot zou worden tijdens jouw groeiperiode. Dit viel reuze mee. Maar misschien denkt papa hier anders over.

Ik sprong uit bed

Dinsdagmorgen 13 oktober was het zover, waarom ik de telefoon naast mijn bed had, geen idee (heb ik echt nooit!), maar het appje vertelde dat de vliezen gebroken waren. Ik sprong uit bed en bekeek mijn ‘tante-look’ even en besloot dat het een mooie dag zou worden om nog eens tante te worden.

Elk moment bevallen

De dinsdag is altijd een drukke werkdag en ook deze was vol afspraken, vergaderingen, werklunch en lessen. Bij de eerste afspraak zei ik dan ook vol trots tegen de directrice van een middelbare school dat mijn zusje elk moment kon bevallen en dus mijn telefoon aan stond.

Zonder eigenbelang

Iedereen leefde mee, Adriënne bood zelfs aan de sportlessen van die avond vast af te zeggen, zodat ik alle tijd had om er voor mijn zusje te zijn. Zo meedenkend. En uiteraard helemaal zonder enig eigenbelang.

Treurig voetbal

Maar Moos, zoals jij je waarschijnlijk wel herinnert, gebeurde er niets. Sterker nog, mama zat rustig op de bank en papa en Roel keken die avond nog even naar het treurige voetbal van het Nederlands elftal. Nee, misschien was dat ook geen feestmoment en zou ik ook nog even binnen gebleven zijn.

Geen baby?

De lange dinsdag kroop voorbij en die avond kroop ik in bed met de gedachte dat de nacht weleens kort kon zijn. Toen de wekker dan ook om 06.50 uur ging, was ik zeer verrast. Geen baby? Ik greep mijn telefoon en las dat er die nacht wel ‘wat’ activiteiten waren maar en verder geen actie was. Afijn woensdag 14 oktober zou ook (weer) een mooie dag worden om tante te worden. En, eerlijk is eerlijk. Wij hebben wat met data en nummers. Nu zijn er al twee lieve meiden jarig op deze 14e dus dat zou het rijtje compleet maken.

Ongeduld groeide

Mijn ALO-lessen waren de eerste vier uur gevuld met grapjes; He Indira je telefoon gaat, hij gaf licht, ik hoorde iets. Hilariteit alom maar om 12.00 uur potver, nog geen neefje. De ongeduld groeide en ik sjeesde naar huis waar een (nog nerveuzere) oma zat te wachten en zusje lief (die andereJ) ook voor het eerst in haar lesgeef carrière op woensdag vroeg naar huis ging. De middag kroop voorbij en wij vermaakte ons met knutselen, 10 keer appen, veel eten en maar wachten.

Het werd stil

Je papa hield ons op de hoogte en het beloofde vooralsnog niet veel vooruitgang. Je papa bleef lollig want voor ons betekende dat er nog niets ‘echts’ gaande was, anders was hij wel bij de les geroepen. Om 15.00 uur werd het stil. En wij werden gek, en maar klagen hoe zwaar we het hadden en dat het echt niet te doen was, terwijl mijn arme zusje waarschijnlijk dat kak-bevallen aan het verwerken was (sorry nog…).

Stil en angstig

Om 18.00 uur het verlossende woord; volledige ontsluiting, wij nog net de jassen niet aan in de start blokken, CWZ here we come. Maar weer viel het stil en nu werden we angstig. De baby mocht er nu wel uit. Uiteindelijk kwam om 21.10 uur (ruim 37 uur na het eerste bericht) het beste nieuws ever; MOOS was geboren. Het gevoel wat er vanaf dat moment binnen gekomen is, is moeilijk te beschrijven maar zo vet gaaf!

Plek aan bevallingsbed

De innige verliefdheid van Tess voor haar neefje, het onwennige van mijn zusje als verse moeder, mijn trotse mama als oma, mijn lieve man weer in katzwijm en meteen een relaxte oom. En mijn lieve zwager om wie we zoveel grapjes gemaakt hebben. Die zijn plekje aan het bevallingsbed zo graag had willen afstaan aan Roel, die zelf bang was om neer te gaan bij een druppeltje bloed. Die was de rust zelve. Alsof Moos hem al eerder had verteld dat hij zou komen, dan dat wij dat wisten die woensdagavond.

Campina

Moos, je mama laat je niet meer los. Dat kan ook niet want je wil fulltime bijgetankt worden door Campina. Het is een eer van zo dichtbij meet te mogen maken hoe jij gaat groeien. Je reageerde vanavond op mijn stem, we keken elkaar aan, kuste zelfs even (hoewel ik vrees dat jouw kant van de liefde meer etenslust was dan affectie) en ik ben verliefd. Wat ben je gaaf.

Goed voor jullie beiden

En wat maak je mijn zusje een mooie mama. Heerlijk om haar eindelijk eens wat onzeker te zien, onhandig zelfs heel even. En haar dwingen tot een ritme dat geen ritme is. Lekker de dag ingaan zoals JIJ wil en niet zoals zij denkt dat het zou moeten gaan. Wat goed voor jullie beiden! Jij wordt er groot van en zij vindt hopelijk op wat momenten de rust en de gewaarwording dat de dag ook eens verrassende wendingen kan nemen. En dat het dan OOK goed komt J. Wat zijn jullie een mooi gezin, en wij dus eigenlijk ook want tenslotte hoor je nu ook  bij ons.

Uren doorgaan

Jade twijfelt nog een beetje tussen Gabber en jou, Tess wil het liefst in Lent wonen en zelfs Kai (bijna 17 jaar ouder en precies de leeftijd die jouw mama had toen hij geboren werd) werd even stil en klein bij jou. Ik kan wel uren doorgaan met deze liefdesverklaring maar het moge duidelijk zijn. Wij zijn blij. En daar kan geen fatsoengemis, vieze trein, slechte ogen, grappige scenes en zelfs geen prachtdanseres tegen op.

Ik ben trots, op mijn geweldige zusje, mijn top zwager en… op jou lieve Moos! Welkom.

Sexy talk

Als moeder van drie kids weet ik inmiddels prima waar de baby’s vandaan komen. Redelijk preuts, maar open voed ik mijn kinderen op. Tenminste dat probeer ik ☺. In onze opvoeding zijn er duidelijke taken. Voetbal, papa. Dansen, mama. Turnen, beiden. Basketball, papa. Ik regel de kinderfeestjes en manlief de grotere cadeaus. Ik zorg dat duidelijk is, wie waar moet zijn en Roel haalt ze op. Ik doe de was, Roel kookt. Prima verdeling.

Toen Kai klein was, waren we nog zoekende en deden we wat goed voelde en ons het beste leek. Soms totaal mis, maar kennelijk vaak prima want tot nu toe is ‘ie best goed gelukt.

Minder rooskleurig 

Toen Kai 4 was, werd ik zwanger. Natuurlijk legde ik dat prima, volwassen en keurig uit aan zoonlief. Hij kreeg een babybroertje of -zusje. Uit mama’s buik, als de baby groot genoeg was. Uiteindelijk kwam zusje Tess iets eerder en iets minder rooskleurig te wereld dan gepland en baalde Kai dat het geen broertje was natuurlijk.

Liet het litteken zien

De vraag waar die baby nu vandaan kwam en vooral hoe zusje nu hier gekomen was, beantwoorde ik terwijl ik met mijn kleine man in bad zat. Ik legde hem uit dat zijn geboorte wat anders ging. Ik deed het hele fysieke verhaal over een keizersnede, liet hem het litteken zien en stapte vervolgens voldaan uit bad. Zo, dat had ik even goed gedaan. Kai achterlatend met een glimlach en geen enkele vraag. Ik vertelde Roel trots dat ik ‘HET’ verhaal gedaan had en dat ons super slimme kind het meteen snapte.

De dokter pakte een mes

Toen we twee dagen later op een feestje zaten, riep Kai tussen het spelen door dat hij wist hoe de baby’s ter wereld kwamen. Ik hield even mijn adem in en keek rond, maar bedacht me: “Ach, ik was zo netjes en duidelijk geweest.” Kai haalde adem en zei in een keurige volzin: “Mijn mama’s baby zat in haar buik, papa had de baby erin gestopt en de dokter haalde de baby eruit.” Goed, dacht ik, iets platter dan mijn verhaal, maar prima voor een kind van vier. Maar hij was nog niet klaar. “De dokter pakte een mes, sneed de buik open van mama en haalde zo de baby eruit. En papa had de baby ook daar erin gedaan!”

Baby-horror

Roel proestte het uit en mijn mond viel open. Stond ik minuten daarvoor nog te vertellen hoe goed ik dat hele baby verhaal even uitgelegd had. Bleek het een baby-horror geworden te zijn! Dat had eigenlijk een voorteken moeten zijn. Kai en Tess werden ouder en we hadden het er niet meer over. Tot we op en zondagmorgen in de auto naar een doop zaten. Niet zomaar een doop, maar de doop van een van de kinderen van een van onze beste vrienden. Tevens traditioneel en redelijk netjes. Ik had Kai en Tess dan ook toegesproken zich te gedragen en stil en rustig te zijn in de kerk.

Hoe hebben jullie dat gedaan?
Op weg naar de kerk kregen we het over de collectes, goede doelen en uiteindelijk de ziekte aids. Kai wilde weten hoe je dat kon krijgen, dus ik legde hem het verschil uit tussen onveilige en over veilige sex (hij was negen!?). Met nog maar twee minuten voor we bij de kerk aankwamen, kwam de mooie vraag van achter in de auto. “Mam; hoe hebben jij en papa dat gedaan?” Ik keek Roel aan en gaf hem een dwingende blik om het gesprek over te nemen. Roel keek mij aan en zei: “Ik rijd nog wel een rondje, je doet het geweldig.” Ik begin in een rottempo het hele man/vrouw/verliefd/vrijen verhaal (nog een keer) te doen. In de hoop dat dit prachtige liefdesverhaal heel snel zou inzinken, nog voor we in de kerk aankwamen. Dit leek prima te gaan tot we in de rij stonden om naar binnen te gaan en Kai net iets te hard zei. “Dus jij had geen condoom he pap en toen kwam ik!”

Opgelucht

Ik duwde hem de kerk in en voerde hem biscuitjes tot we weer buiten stonden. Terwijl we na de doop allemaal buiten stonden, deed ik opgelucht het hele verhaal aan onze andere vrienden. Opgelucht dat de vragen in de kerk gestopt waren en blij dat het uitleg-verhaal voorbij was. Toen een van onze vrienden dan ook bijdehand zei dat hij het wel even aan Kai zou vragen, gaf ik aan dat ik het verhaal gebaseerd had op het ‘krijgen van een kind’. Hij was net samen met zijn vriendin, dus zou dan zelf uit mogen leggen hoe díe kant van het verhaal zat.

Een mooie mix

Bij ons tweede kind Tess deed ik het verhaal in de verkorte versie, het interesseerde haar weinig en ik baalde dat ik weer de pineut was. Ze is ook veel minder nieuwsgierig dan Kai ooit was, dus was het verhaal zo gepiept. En toen kwam nummer drie, Jade. Op alle vlakken een mix van ons allemaal. Lief en gezellig als Tess, energiek en ondeugend als Kai. Bijdehand als papa en enthousiast als mama. Kortom, het toetje van de dag. Jade heeft geen zwangerschap van heel dichtbij mee gemaakt. Ze is ons cadeautje en er volgen er geen meer. 

Over die baby in de buik…

Maar nu is mijn jongste zusje zwanger, sterker nog. Binnen een paar weken (dagen?) hebben we een heus baby-neefje. Super spannend natuurlijk. Alles wat we nog aan babyspul hebben, staat klaar om naar Lent te gaan. Inclusief de baby info boeken die heel handig zijn voor de eerste paniekerige maanden. Nietsvermoedend lagen deze boeken dan ook op de tafel in de keuken.

Terwijl ik een boterham stond te maken, hoorde ik achter me: “Mam, over die baby in de buik he?” Ik draaide me op en zag haar met haar neus ín het babyboek. Ze was bij week 40 en keek naar een groot bloederig plaatje. Ik kon niet anders denken als: “WHY!?? Waarom elke keer bij mij?” Er is een super papa die elke avond thuis is en aan tafel prima het hele baby-into-the-world-verhaal kan doen.

Eitjes en zaadjes

Daar ging ik dus, weer het hele verhaal. Inclusief plaatjes, want die heeft het boek volop. Jade was even stil van het gaatje waar die grote baby uit moest, maar zoals ze altijd een bikkel is, nam ze het stoer op, besloot nooit een baby te krijgen en at haar boterham. Ik zuchtte opgelucht en bedacht me dat dit de laatste keer was dat ik het uit moest leggen. Terwijl ik rustig de boterhammen op aan het ruimen was, bedacht Jade volgens mij dat er vast nog een stukje mistte en dook weer in het boek. Nu niet bij de 40 weken sectie maar vooraan in het boek. Het gedeelte met de eitjes en de zaadjes had ik al behandeld maar de plaatsjes die ze nu zag, deden haar vermoeden dat er meer was.

Bloedserieus

Dus ik weer aan tafel, heel rustig het vriendje/vriendinnetje/verliefd/vrijen verhaal. En Jade knikte, het was goed. Ik stond heel voorzichtig op en deed het boek dicht. Het bleef stil en ik voelde even een kleine overwinning. “Maar mama…” Ik stop, kijk naar haar bloedserieuze gezichtje. “Hebben Jeroen en Cristel dat dan ook gedaan?” “Uh, ja Jade. Anders was Cristel nu niet zwanger.” “Krijg je dan meteen een baby?”

Vaak oefenen

Het duiveltje op mijn rechterschouder knikte heftig met haar hoofd: “Ja! Laten we dat doen, dan blijft ze lekker lang ver van alles wat ‘onveilig’ zou kunnen zijn.” Maar nee, onnodige angst is geen emotie die ik Jade wil bijbrengen. Dus ik ga weer naast haar zitten, kijk haar aan en zeg bloedserieus: “Nee Jade. Soms moeten mensen heel vaak oefenen en heel hard werken om een baby te krijgen.” Ik vertel haar dat er zelfs soms mensen zijn die geen kinderen kúnnen krijgen. Dat er veel zaadjes voorbij zwemmen en dat de eicel heel goed moet uitkiezen welk zaadje zij binnenlaat. Tja man. Deze gaat in mijn top 10 duidelijke uitleggen. Jades mond sloot langzaam. Ze keek naar het boek, zuchtte nog eens en lachte. “Gelukkig lukte het bij Jeroen en Cristel wel he mam?” Ik knikte, gaf haar een kus en zei: “Ja, Jade en nu krijgen we een baby neefje!”

Te laat!

Ik ruim de boterhamspullen op, veeg de tafel af en glimlach in mezelf als ik even denk aan al die vragen die zusje Cristel straks moet beantwoorden. Oh, en ik lekker niet meer… “Mam?” Ik stop, laat mijn doekje in de gootsteen vallen en kijk met mijn liefste glimlach om naar mijn jongste wonder. “Ja, lieverd?” “Hoe vaak moesten papa en jij en papa oefenen voor mij?” “Oh Jade, kijk eens naar de klok, we komen te laat!”

Ik stel voor dat papa het vanaf nu over gaat nemen. Ik ben klaar met de mooie verhalen ☺

Home is… where they are

Daar lig ik dan, donderdagavond 09.10 PM @ Hilton, San Francisco. Toe maar denk je, maar heel praktisch aangezien we onze eerste vlucht terug hebben morgenvroeg om 07.35 AM. Wekkertje gaat dus ook voor 05.00 AM.

Jade ligt naast me te draaien, ze kan niet slapen want mama geeft licht. Tess ligt in het andere bed naast papa. De meiden waren ondeugend dus heeft RW ze uit elkaar gelegd. Kai heeft een eigen bedje en gaat vroeg slapen want heeft een druk weekend (thuis!) voor de boeg. En ik? Ik lig heel happy te wezen. Want wat hebben we een geweldige vakantie gehad! Wow! En wat is het ook weer fijn om naar huis te gaan. Naar onze vrienden, familie en natuurlijk… de dansschool .

Leuk plekkie

Onze laatste week was er een van tegenstellingen en ervaringen. We begonnen de week in Santa Monica, prachtige stranddeel van LA. Voor het eerst in een Airbnb. Las net in de krant hier dat het helemaal HOT is en dat diegene die het bedacht heeft ook een kantoor hier in San Francisco heeft. Voor mij nieuw, RW geboekt en dus daar kwamen we aan. Een turqoise huis en dan het appartement bovenin. Leuk plekkie, super locatie (om de hoek van het strand) en een schattig appartement.  Bij het binnenlopen met onze koffers, rennen de kids meteen naar de bedden om te bepalen wie waar slaapt zodat wij  vervolgens ons veto uit kunnen spreken. Fijn twee double beds en een enkel bed met een grote waaier erboven. Twee badkamers waarvan er in een wc een mooie verrassing voor ons lag. Nu ben ik geen mega poets (al helemaal niet tegenover mij propere tophuisvrouw vriendinnen, he San... x) maar een WC moet schoon zijn. De toon was gezet, ik rook meteen nog meer vreemde dingen en twijfelde ernstig of het beddengoed wel schoon was. Maar we zeuren niet, en al helemaal niet als je helemaal niets maar dan ook niets zelf geboekt hebt.

Niet zeuren, maar typen

De spullen werden neergegooid en onze bestemming was natuurlijk het strand. Eigenlijk altijd Roels nummer 1 wens op vakantie. Ondertussen wordt hier in San Francisco van bedden gewisseld en mag ik weer bij Roel liggen, die al gaat slapen! Dat is niet fijn want eigenlijk val ik altijd eerst in slaap. Dat werkt het beste. Maar goed, ik heb een blog af te maken dus hupsa, niet zeuren en typen maar.

Weemoedig gevoel

Santa Monica. Strand dus. De bikini’s aan, eindelijk de badhanddoeken uit de koffer en gaan. RW sluit af, denkt hij. Hij trekt de deur dicht en bedenkt zich dat zijn telefoon nog binnen ligt. De deur blijft dicht, hoe we ook frutten duwen trekken of met beleid de sleutel proberen, de deur blijft dicht. Daar staan we, in de hal van onze (ruikende) Airbnb, geen telefoon en ook niemand waar we terecht kunnen. De eigenaresse had duidelijk gemeld dat ze het weekend naar Washington zou gaan (en ik weet wie dat tripje betaalt) en dat we rekening moesten houden met de buren die graag op ruzie uit waren en haar regelmatig dwars zaten.  Ik denk dat dit mijn eerste weemoedige gevoel even was hierzo. Maar bedachten we, we hadden een geweldige parkeerkaart van haar ontvangen; een A4 met de tekst; do not tow this car away. Maar ook met haar nummer eronder. Ik naar buiten, niet naar de buren natuurlijk. Daar stond een aardige jongeman de garages in de straat schoon te spuiten. Ik leg het verhaal uit (iets aangepast natuurlijk) en ik mag meteen zijn telefoon lenen. Als we de jongedame niet te pakken krijgen, komt hij zelf mee. Na wat heen en weer wrikken, heeft hij een oplossing, denkt hij. Maar hij moet eerst nog even het juiste gereedschap pakken.

Nieuwe sleutel

Ondertussen mag ik alvast naar het strand met de kids en lost Roel het samen met de vriendelijke meneer op. Onrustig wiebel ik het volgende kwartier heen en weer op het zand, als ik RW aan zie komen lopen! Het is gelukt! Ik kijk hem aan en vraag hem of de sleutel werkt, waarop hij meldt dat de vriendelijke ‘buurman’ een andere sleutel heeft; en hij pakt een schroevendraaier uit zijn tas. Afijn, dat voelt veilig, maar we kunnen weer binnen.

Auto wegslepen

Na een later telefoontje blijkt dat de eigenaresse de verkeerde sleutel gegeven heeft en weer een paar uur later ligt de goede sleutel onder de mat. Niets aan het handje denk je. Maar als we lekker gegeten hebben (Tess’ keuze aan het strand), we de beste zonsondergang ever gezien hebben en terug komen bij ons tijdelijke huis, ligt er een briefje. Van de buren. Of we onze auto anders neer willen zetten, zodat ook hun auto er bij kan op de veel te smalle oprit voor twee dikke Amerikaanse auto’s. Anders bellen ze de politie en laten ze onze auto wegslepen. Nu ben ik best reëel en soms best stoer maar in dit soort gevallen, neemt de buikpijn over en wil ik eigenlijk gewoon naar huis. Ik zwijg en hou maar voor me dat dit in een hotel nooit gebeurt en kijk hoe RW de auto strak tegen de muur parkeert.

Verplaats de f....n car

We douchen (prachtige douche!) en gaan naar bed, tussen de twijfelende lakens, haha. Na ruim een uur slapen, schrik ik wakker van geschreeuw. Het duurt even voor ik door heb waar ik ben en wat ik hoor maar realiseer me al snel dat het de buurvrouw van beneden is. Kennelijk hebben we de auto niet strak genoeg tegen de muur gezet want ze gilt dat de logees van appartement C nu de f….ng car moeten verplaatsen anders belt ze the police. Ik zit rechtop en kijk RW aan. Die blijft zoals altijd weer heerlijk rustig. Hij kijkt uit het raam en besluit dat de auto echt niet strakker kan. We horen wat gemompel, slaan met de deuren, de auto wegslippen en weer terug rijden. Kennelijk past het, want niet veel later staat de auto van onze schreeuwende buuf strak naast die van ons. 

Dat was de politie

Helaas is het daarmee niet klaar. RW besluit (waarschijnlijk om mij gerust te stellen) om de eigenaresse maar even een bericht te sturen. Die reageert direct met het nieuws dat we gerust de politie kunnen bellen als buuf zo lastig blijft? Na wat wikken en wegen, besluiten we weer te gaan slapen.  En na een half uurtje gaat de huis telefoon, die niet van ons is. RW zoekt hem, vindt hem, is te laat en zegt droog: “Dat was de politie.” Afijn, ik weer rechtop in bed en vastberaden mijn liefste morgen te vertellen dat we gaan verhuizen naar het eerste beste hotel om de hoek.

Maar na al dit spannends, blijft het rustig. De buuf en wij zien elkaar niet en we parkeren elke keer strak de auto tegen de muur. De eigenaresse is zelfs zo lief om ons een dag minder parkeergeld te laten betalen.

En dan begint de fun, want WOW! Venice Beach, Santa Monica… hemel op aarde. Wat een sfeer, wat en pracht en wat een geweldige dagen hebben we tijdens deze Airbnb gehad. Fietsende langs de luxe huizen, basketballen en oefeningen doen op Muscle Beach, draaien op de beroemde pier. Echt TOP.

Miley Cyrus?

Een dag naar LA natuurlijk waar we zoveel mogelijk zien, Rodeo Drive, Beverly Hills, Hollywood, de beroemde letters natuurlijk en tussendoor zie ik Daryl Hannah (denk ik), volg ik allerlei zonnebril-dragende knappe mensen die vast beroemd zijn, maak ik foto’s van huizen waar vast Channing Tatum woont en als kap op de vuurpijl weet ik zeker dat ik Miley Cyrus zie lopen als we naar Griffith Observatory gaan. Zij wil tenslotte ook heus wel zien hoe de stad er van bovenaf uitziet? Ik maak Kai helemaal gek want ik weet echt zeker dat ze het was. Hij wil terug, vraagt boos waarom ik geen foto maakte of hem riep en besluit dan dat ik het vast verzin. Ik hou vol en samen speuren we de volgende ochtend internet af om te kijken of ze in de buurt was. Nou ik zegt het je, zij wilde ook gewoon een rustige avond en heeft gewoon niets gepost. En zo heb ik lekker Miley Cyrus gezien.

Na vier nachtjes Airbnb ben ik het vieze bedje echt zat. RW bekent ook zijn twijfels te hebben en schoner dan dat het was, verlaten we ons tijdelijke huis. Waarschijnlijk een van onze laatste Airbnb-avonturen maar wel op een top locatie! 

Daar zwemt een walvis

We gaan langs de kust richting Santa Barbara. Onze bestemming is uiteindelijk Monterey waar we walvissen gaan kijken. Althans de mannen, want wagenzieke meiden, laten we thuis van een boottochtje. Maar als we de geweldige trip langs de kust maken, denk ik iets te zien in de zee. Meestal zuchten de mannen een keer (ze zijn nog niet helemaal over mijn Miley Cyrus avontuur heen) maar deze keer stoppen we. En dat is maar goed ook!!! Want in de baai, zwemt een walvis! Een heuse echte grote walvis. We zien hem spuiten, flippen en bovenkomen om te ademen, we zien zijn mega lijf en grote kop en zijn echt helemaal van de waps. Gewapend met telefoon en camera proberen we wat te vangen maar het is zo overweldigend dat we elke keer te laat zijn. Walvissen zijn nooit alleen en dat blijkt als we wat later een mama en een ‘kindje’ walvis zien. Wow!

Wijzen naar de zee

Een man met een mega telelens (waar ik helaas niet doorheen mocht kijken na mijn quasi onschuldige vraag of hij wat had kunnen zien!?) wees ons op de pier waar we waarschijnlijk nog beter zicht hebben. Hup de auto in en scheuren maar om nog meer moois te zien. Na anderhalf uur staren en oh, wow an ah, rijden we weer verder. We voelen ons zo ontzettend gelukkig dat we bijna missen dat niet veel verderop weer een clubje mensen naar de zee staat te wijzen. Weer de auto uit en weer… drie mega walvissen super dichtbij! Als een heuse ervaren walvis kijker, nam ik mijn mini telelens en wachtte net zolang tot er geademd moest worden. Zo heb ik live schitterende beelden van echte walvissen. Wow. 

Samenzijn

Bijna net zo wow als het hotel die avond. Schone bedden, sleutels en deuren die meteen werken en geen schreeuwende buuf. We zuchten even en genieten extra van de schone handdoekjes.  De laatste rit via de Pacific Coast Highway was geweldig en elke van deze laatste 4 dagen evalueren we met de kids onze mooie reis. Ze zijn er aan toe; naar huis gaan. Kai wil zijn vrienden zien en de meiden hun kamers en bed. Ik heb minder heimwee gehad dan ik dacht en vond het ‘niet uitpakken van de koffer’ (mijn ik-voel-me-meteen-thuis-ritueel) ook reuze meevallen.  Maar wat ik vooral speciaal vond, naast alle mooie dingen die we meegemaakt hebben en gezien, is het samenzijn met zijn vijven. Zo simpel eigenlijk, je eigen gezin. Zelf gemaakt nota bene haha… Maar zo speciaal, mooi, warm en fijn. Aangewezen op elkaar want echte vrienden maak je niet op een doorreis als deze. En wat zijn ze leuk die kids van ons!

Als ik dan ook verzucht tegen mijn liefste man dat ik wel moet wennen straks zonder hem, lacht hij. Het was heel lang geleden dat we zo’n lange tijd bij elkaar zijn geweest. En gelukkig, we kunnen het nog . Het ‘gewone’ leven roept weer en dat is ook fijn. Lesgeven, dansen, en verder genieten!Van elkaar en van jullie!

It's all about food!

Mijn leven staat behoorlijk in het teken van eten. Maar wiens vrouwenleven niet J. Vroeger al was ik dol op zoet. Misschien omdat ik enorm verwend werd door tien lieve nonnen (ik ben geboren in een tuinhuisje van een klooster, vandaar die engel op mijn schouder?). Of een erfenis van mijn opa en oma die ook zoetekauwen waren. Daarentegen was ik een zeurpiet met eten. En ik niet alleen, mama kookte thuis voor ieder van ons ‘moeilijke’-eters-gezin wat anders. Papa at appelmoes in zijn spaghetti en gooide er ook gerust nog suiker bij als het hem niet zoet genoeg was. Te lief, die moeder van ons, maar om haar nu de schuld te geven van onze zoet-behoeftes? Helaas, zij is nu net diegene die er goed van af kan blijven.

Met snoep andere koek

Chips, koek, toast, nootjes kan ik allemaal prima laten staan. Geef ik niets om. Maar zoet, chocolade, gesuikerde zuurtjes, zwart-wit? Helemaal mijn ding. Lang dacht ik dat ik maar alles kon eten omdat ik tenslotte ook heel veel sportte. Maar dat weegt toch niet echt tegen elkaar op, helaas. Dus probeer ik mijn gouden regel aan te houden; door de week niet snoepen en in het weekend juist. Niet altijd handig en makkelijk, maar voor mij de manier. Maat houden kan ik muzikaal prima, maar met snoep is het toch andere koek. Wat heb ik aan één stukje chocolade of een zuurtje? Dan liever géén!

Gezelligheid en rust

Inmiddels eet ik vrijwel alles en is de piepert (wat eten betreft) weg. Onze kinderen eten ook prima en in de vakantie mogen we om de beurt kiezen wat en waar we eten. Roel wil graag uit eten, Tess vindt kiezen moeilijk, Jade kiest wat ze het eerste ziet en Kai is fan van alles wat spareribs heeft. Ik? Ik ben fan van ‘thuis’ eten. Misschien omdat ik juist veel avonden weg ben, maar het geeft me gezelligheid en rust.

Geen fan van Oreo

varieert van een bagel met creamcheese of dikke boter), tot eieren met alles erop en eraan. Tien soorten cereals maken de meisjes blij en Kai en Roel vermaken zich met allerlei soorten omeletten. Na Las Vegas, waar we op The Strip aten, maar ook op de kamer een lekker broodje, ging onze reis verder naar nationale parken Bryce en Zion. Onderweg aten we appels (die ik dan netjes sneed met een plastic mesje) en Oreo koekjes. Ben ik geen fan van, maar dit went heel snel. Na het prachtige Bryce overnachtten we in een ‘dorp’ anderhalf uur verderop. Holiday Inn met de mooie actie; free pancakes de hele avond door. Feest voor de meiden, maar de mannen vertrokken naar Big Al’s, een locale hamburgertent verderop.

Roel mocht kiezen

In Zion zagen we live steenbokken, wow wat een pracht. Na een overnachting in een muffig motel met vies Arby-take out food (yek), sliepen we de nacht daarna in een resort aan Lake Powel! Wat een aanrader. Een natuurlijk meer midden in de bergen. Wat een uitzicht en wat een genot. Omdat het Roels dag was om te kiezen, reden we de fastfood ketens voorbij en belandden we in een heus outdoor lokaal BBQ restaurant. Incl. Live country muziek en super lekkere worsten. De kids leerden een corn-on-the-cop eten en lusten nu dus ook gestoofde mais, mooi. Hoewel, Tess was nog niet echt overtuigd.

Daar heb ik een hekel aan

Terug in ons hotel, ging fanatieke zoonlief naar de fitness. Roel en ik tosten over wie er bij de meisjes bleef maar ik was de klos. Ik ‘mocht’ mee fitnessen. En wat heb ik daar een HEKEL aan. Mokkend volg ik Kai dan ook door de gangen, zuchtend en steunend dat ik er echt geen zin in heb. Maar als je de hele dag wilt eten, dan moet er ook iets tegenover staan, zo shit! Ik las eens een toepasselijke spreuk;

Het vinden van een prins op het witte paard, is de droom van iedere vrouw. STREEP ER DOOR HEEN; alles eten zonder dik te worden, dát is de droom van iedere vrouw J

Ik swing, beweeg en zweet

Afijn in de fitness stonden een paar Franse knulletjes met de leeftijd van mijn zoon zich uit te sloven met de gewichten. Ik besloot me maar te vermaken op de cross-trainer. En na een paar minuten voel ik het al! Het stofje… heerlijk! Ik swing, beweeg, zweet me een ongeluk, want… al 3,5 week lui, maar vermaak me zo dat ik nummer na nummer op mijn playlist aanzet. Na deze conditiekick, train ik keurig wat buik en billen, squats voor mijn slome knieën en gewichtjes op de manier die zoonlief me geleerd heeft (voor slappe armen?). Huppelend loop ik terug en voel me meteen 10 kilo lichter. Ik kijk niet in de spiegels en besluit dat het allemaal goed komt deze vakantie!

Het slechte weer weg-eten

Na deze lekkere luxe, hadden we twee dagen ‘vlakbij’ de Grand Canyon. De kids hadden inmiddels genoeg bergen gezien en waren een beetje klaar met de natuur (we doen zo ons best J). Dat we in dikke storm, regen en onweer aankwamen, kwam het humeur ook niet helemaal ten goede. We besloten ons bezoekje aan de Grand Canyon een dagje te verschuiven en het slechte weer weg ‘te eten’ met lekkers en TV. Dat hielp.

Zo groot als onze koelkast

Vlakbij onze overnachtingen bij de Grand Canyon ligt Slide Rock! Een erg goede tip van collega Jorg. Een ‘wild-water-baan’ in de natuur. En wat een hit. De zon scheen, het was er prachtig en iedereen was weer helemaal happy. We werden vergezeld door talloze Mexicanen. Hele families met koelboxen zo groot als onze koelkast. Wat een gezinnen en wat een saamhorigheid. Samen zijn en - helemaal in mijn straat - samen veel eten! Geweldig! De BBQ-geur kwam ons tegemoet en de ene zak of tas lekkers werd na de andere open getrokken. Ik stelde Kai meteen voor om een Mexicaanse vriendin te zoeken.

Geweldige regenboog

De Grand Canyon was een ervaring op zich, we zagen bliksem inslaan, mega onweer, werden zeiknat geregend, stonden midden in de bergen met een geweldige regenboog en werden geraakt door de mooie schoonheid van deze gigantische kloof. De ruim 3,5 uur durende rit daarna naar Palm Springs was er dan ook een van uitrusten en nagenieten.

Voelt als thuis

En daar zijn we nu, drie dagen in Desert Palm. Een super (golf)oord te midden van een grote, hete, kale vlakte. En mooi! Wow. Zwembaden, kingsize bedden, heerlijke deli’s met vers eten en een appartement wat ze terecht een Villa noemen. Ja dat kan mijn schatje wel! En zo vergeten we even snel onze nachtjes in ‘mindere’ hotels en voelen ons ook hier weer meteen thuis.

Vreemde handflappen

Sport is inclusief hier, joepie. Maar omdat onze ‘villa’ toch wel wat spiegels bevat (zo jammer, mijn beeld zonder is zoveel leuker…) sta ik dag 1 om 9.30 uur klaar voor aquafit. Wat kan daar nu mis aan gaan, heerlijk in zwembad, zonnetje hoog en tussen de pensionada’s die hier vast en zeker een zomerhuisje hebben. Kom maar op! De les begint, ik sta recht tegen over de klok en ik zweer je dat het ding stil staat! Ik zie echt letterlijk elke minuut voorbij gaan. Met vreemde handflappen wapper ik het water weg en trommel ik op liedjes die we mee moeten zingen en ik niet ken. En ik vraag me af, zien mijn sporters de tijd ook zo voorbij kruipen? Verzuchten zij ook elke minuut of het al afgelopen is? De juf doet haar best, enthousiast, vrolijk en lekker pittig. Ik denk maar aan het lekkere eten en de te warm gewassen bikini (…) en ga keurig door. Na deze les, drentel ik naar huis. Eet wat en besluit (bikkel!) om het aansluitende stretch-&-flex-uurtje nog te gaan doen. Het is tenslotte nog maar 11.00 uur. En een beetje spieren stretchen kan geen kwaad.

Vette squats

Het is binnen en de juf heeft haar badkleding ingeruild voor een strakke outfit. Tjezus wat heeft het mens een lijf. Ik besluit meteen heel hard mijn  best te doen en de zaal uit te lopen met een exacte kopie van haar billen! De muziek gaat aan, niet dat iemand er wat mee doet, maar we bewegen. En gatver! Niets van het stretch-gebeuren, nee, vette squats, deep lunges, zware armoefeningen en kak veel kracht. Dwars door de muziek heen. Ik volg trouw, denk maar aan die mooie billen die we uiteraard meteen meekrijgen na de les en de lekkere sandwich die ik dan weer kan eten.

Pijnlijke lijf

Desert Spring is heet, we liggen dan ook de rest van de dag bij het zwembad. Roel maakt heerlijke boterhammen voor ons en ik probeer mijn pijnlijke lijf in en uit het water te hijsen. Toch blijk ik best een bikkel te zijn want ook vanmorgen, dag 2, sta ik weer keurig in de sportzaal. Meer nieuwsgierigheid dan iets anders want er staat een – voor mij onbekende – sport op de lijst. Pounding?

Mooie billen van de juf

De juf (daar is ze weer) komt binnen en pakt 2 matjes, een voor haar en een voor mij. Ik wiebel wat nerveus heen en weer? Zo alleen in de les, was niet helemaal mijn plan. Maar toch weer redelijke onder de indruk van de juf’s mooie billen, pak ik twee drum-stokken en volg de juf. En wat een activiteit, wat gaaf, wat tof en wat energiek! Helemaal mijn dingen. Knallen en herrie maken met stokken, op de grond, in de lucht en tussendoor doe je shit oefeningen waar je helemaal de pijn van vergeet! Ik huppel (voor zover mogelijk) naar ons ‘thuis’ terug en kom helemaal blij binnen. Roel heeft een heerlijke sandwich voor me bewaard dus de dag kan niet meer stuk. De rest is hangen, watermeloen eten (dat is mijn ‘kookmoment’ van de dag) en daarna uit eten in Palm Springs. Natuurlijk met toetje want na al mijn oefeningen van de dag, zijn die billen natuurlijk allang gearriveerd? Ik weet het zelfs zo zeker dat ik de moeite van het checken niet neem en lekker naar bed ga met het idee dat de ‘mooie-billen’ in the pocket zijn.

Morgen naar Los Angeles, waar ik weer een danslesje ga doen en waarschijnlijk een volgende wake up call krijg, bil technisch gezien J