Na een heerlijk, geweldig, fijn seizoen is de vakantie begonnen. ID is dicht en dat betekent dat het hoofd ook even op ‘laten maar’ kan. Dankbaar voor een fijn dansjaar, zowel met een geweldig team als super dansers.
Vakantie voor ons dit jaar is er een met het gezin. Super speciaal en zo fijn. Na een week al zoveel gezien te hebben en zoveel samen meegemaakt en gedaan is Santa Monica aan de beurt. Natuurlijk kan een danslesje niet ontbreken. De eerste dagen waren om bij te komen. Pittig tijdverschil en drukke laatste weken lieten ons dankbaar nagenieten.
Trouwe moeder
Maar… als je toch in LA bent, dan moet je wel naar Millennium Dance studio’s. Als je dan ook nog met je twee meest favo dansers bent, namelijk mijn eigen dochters, dan maakt dat het feestje compleet. De meiden waren niet meteen enthousiast. Het is tenslotte vakantie en niet weten waar je in stapt, is ook spannend. Als trouwe moeder stelde ik ze gerust om vervolgens zelf in de ochtend wakker te worden met een spanning waarmee ik even boven de wc mocht hangen. So far, het goede voorbeeld. De mannen reden ons naar de dansstudio; 30 minuutjes van de kust waar we een paar heerlijke dagen blijven. De keuze van les was duidelijk; contemporary. Aangezien de niveaus er niet bij staan, maar een ‘warning’ dat de lessen bijna allemaal intermediate advanced zijn, is hiphop geen optie voor ons ☺
Celebrities
We bekijken de verschillende docenten nauwkeurig. Lang leve insta. De keuze is duidelijk en de tijd fijn. We ontbijten in de auto en staan klokslag 10.30 uur in de indrukwekkende studio. Naast talloze celebrities die hun dankwoord uiten op grote foto’s, hangt er een bordje waarop nadrukkelijk verzocht wordt om de ‘celebrities’ niet lastig te vallen. Nu ga ik er niet vanuit dat het storm loopt met bekende LA-ers op de vroege zaterdagochtend, maar ik verheug me.
Verboden filmpje
We melden ons aan en worden super vriendelijk rondgeleid. Leuk, een raam waar je de dansles kunt bewonderen. Met wederom een bordje met het verzoek de dansers niet te filmen. Naast dit bordje zitten drie dames fanatiek de les te filmen die bezig is. Natuurlijk gaan we op de foto bij het bord. De hal loopt vol. Een uitgebreide variatie aan dansers. Hoewel het een adult lesson is, staat er zeker een dansklas vol jonge enthousiastelingen voor ons. Met heuse ‘dance moms’ die foto’s maken, ze een duwtje geven als de deuren open gaan en trots bij het raam het verboden filmpje gaan maken. Dochter kondigt aan dat we links gaan staan (rechts zit het raam met de ‘fans’). Niet dat we moeite hebben met een plekje achteraan zoeken. De jeugd stormt naar voren en wij blijven netjes achter in de hoek. Ik ben de oudste in de zaal en voel me net moeder overste met de puppies die de eerste drie rijen vullen.
Ik ben niet de juf
De muziek gaat aan, ik kijk rond. Iedereen begint fanatiek te stretchen, spagaats, splits, 6 o’clock legs, bruggetjes en fanatieke benen die via achter het hoofd aantikken. Dochterslief kijken me aan. We beginnen ook voorzichtig met wat stretchen. Ik zie dansers bewegingen doen die volgens mij na een warming-up van 45 minuten nog niet de bedoeling zijn. Maar ik ben niet de juf dus hou me bezig met mijn eigen plekkie. We zijn naast een van de langste ook het meest gekleed. Op de filmpjes zagen we al niemand met een bedekte buik maar we houden ons shirt nog maar even aan. Ik omdat ik de leeftijd niet heb, (de buik overigens ook niet ☺) dochterslief vanwege het erin geramde ID gevoel vrees ik.
Elkaar toejuichen is leuk
Na 10 minuten - ja de les begon al te laat, herkenbaar - gaan we samen opwarmen. Joggen, jumping jacks, planken, belly twists en opdrukken. Ik krijg mijn eerste side eye van dochter twee. Op haar vraag; denk je dat we buikspieren moeten doen, gaf ik aan te denken van niet. Oepsie. Maar het is kort want daarna mogen we, jawel in twee rijen, naar de overkant improviseren. Terwijl er minimaal 60 paar enthousiaste oogjes juichen, kijken er twee paar ogen mij doordringend aan. Vervolgens staan we in de rij, gaan er maar twee dansers per keer en mogen we elkaar toejuichen. Dat is leuk. Wat we zien is ook leuk, de meeste leuke flips, turns, slides en kicks komen voorbij. Indrukwekkend. Ik heb lang geleden al geleerd te beginnen met wat stappen (meters winnen) en langzaam zoveel mogelijk meters tegelijk te maken. Ik ben knetter blij als ik naar de overkant ben en kijk bewonderend naar mijn twee meiden. Dan gaan we beginnen. In een sneltempo legt de docente de choreo uit. Na 50 minuten is er nog geen muziek aan geweest en hebben we al gevlogen (butterfly) een radslag naar de grond gemaakt en geslided op je knie. Tenminste in je hoofd want de ruimte is te krap om het daadwerkelijk te proberen. We gaan in 2 groepen doornemen en de choreo gaat op tel nog een stukkie sneller. Mijn knieband gaat om en ik kan mijn dochters vragen stellen als we tijd krijgen om het even door te nemen.
De eerste keer op muziek wordt gedaan door de juf, we maken ruimte en ze laat zien hoe het moet. Echt Amerikaans voor mij want ik zie het eigenlijk geen van onze docenten doen. Maar alle dansers zijn dol enthousiast. De variatie van mensen is geniaal. Iedereen kan en mag meedoen, zelfs 54-jarige moeders ☺
Knetter strak gedanst
Nadat we de choreo een paar keer gedaan hebben, lijkt mijn lijf het een beetje te snappen, nu mijn hoofd nog. We mogen in kleinere groepjes, jee. Ruimte is fijn, al die ogen op je… niet. Ik functioneer dan echt niet. Bijzonder als juf, maar als ik lesgeef bepaal ik en weet ik precies wat ik moet doen (nou ja meestal). Dochters zijn samen in de eerste groep. Ik mag in groep vijf. Dit is random ingedeeld hoewel ik anders ook waarschijnlijk in groep vijf zou zitten. We bewonderen de dansers, er wordt knetter strak gedanst. Kan niet anders zeggen, maar er wordt vooral ook erg veel met haren gezwaaid en dramatisch gezwaaid met armen en lijf. Maar het is heerlijk. Ik had ook zo vreselijk veel zin om zelf te dansen. Geïnspireerd worden door muziek, beweging, mensen en dans. De ruimte blijft beperkt, maar we staan dan toch echt wel in de vette LA dansstudio met de bekende rode muur.
Opnieuw een maagprobleem
Na 20 minuten in groepjes dansen, waarbij de telefoons overuren maken van de filmpjes die gemaakt worden. Is het tijd voor het laatste onderdeel. De juf kiest haar favo dansers en die mogen dan de choreo laten zien. Ongemakkelijk, maar niet voor deze dansers. Ze zijn het gewend en ze hebben niet voor niets de heel les gestreden om gezien te worden. De eerste dansers zijn er drie. Leuke dansers met leuke trucjes, ik mis de techniek maar aan de andere kant; hier werken ze aan andere techniek. Iedereen gaat de volle 100%. Bewonderenswaardig. Strakke armen, intense snoetjes en krachtige kicks. Ik voel mezelf een beetje zo’n lange pop waar je wind in moet blazen zodat armen en benen gaan bewegen. We kijken bewonderend naar de groepjes. Ergens voel je je stom dat je niet gekozen wordt, begrijpelijk en tevens hoop je dat ze je niet ziet want daar met een drietal staan, geeft mij opnieuw een maagprobleem denk ik.
We kijken wat nerveus rond, de meiden beslissen dat ze niet gaan of ze nu gevraagd worden of niet. Eigenlijk baal ik van dit onderdeel. Ik wil gewoon lekker dansen en het liefst had ik de choreo nog een paar keer (redelijk anoniem) willen doen. Nu sta ik ruim 25 minuten naar andere dansers te kijken. Best leuk natuurlijk maar het wordt ook steeds ongemakkelijker met de docente die rond loopt, kijkt en wijst.
Auw!
Dochter besluit op dat moment ook dat haar droomles, diezelfde dag om half 6, van een voor haar geweldige danseres niet meer hoeft. Het ongemak wint niet van het dansplezier. Een andere wereld. Terwijl we in het hoekje overleggen wat te doen als ze, surprise, ons wél aanwijst, wijst ze onze kant op. Ik stap dapper naar voren. Tenslotte moeder/juf/goede voorbeeld. Maar, zo blijkt, ze wijst naar de jongeman naast mij en seint mij netjes terug. Auw. Maar de jongeman grijpt het moment aan en vraagt mij te filmen. Als ik ongemakkelijk op zij ga staan, seint hij dat ik wel even midden vooraan moet gaan staan om hem goed op beeld te krijgen. Ongemakkelijk? Yup.
Te competitief
De les is na 95 minuten afgelopen. Ik heb geen zweet, wel genoten en ben super dankbaar dit zo met mijn meiden te mogen doen. Hoe bijzonder is dat. Leuk om samen met mijn meiden te ervaren hoe de lessen hier gaan. Beiden geven aan de het te competitief is voor ze en dat ze maar wat dankbaar zijn voor hun eigen lessen. En zo zie je maar, iedereen haalt er iets voor zichzelf uit.
Ik? Ben vooral reuze trots, een ervaring rijker, lekker bewogen en met je meiden in de dansles in LA is me toch een vette dankbare ervaring.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten