Een van mijn minder leuke eigenschappen (tja wie heeft ze er niet genoeg!) is dat ik overal wat van vind. En daar ook nog eens heel graag iets van moet zeggen. Of sowieso iets moet zeggen. Niet sjiek, niet fijn en regelmatig onhandig. Je zou denken dat als je dit weet, het heel makkelijk is hier wat aan te doen. Of juist je mond te houden. Maar dat schijnt dan toch niet zo te werken.
Een van mijn laatste acties was twee dagen geleden toen ik in een wachtkamer zat en een tijdschrift oppakte. Bij het zien van een televisiedame met een uitgesproken gezicht, maak ik de opmerking tegen Roel; oh man, dat gezícht. Wat heeft zij gedaan!? Al niet aardig, I know, maar ook redelijk hypocriet aangezien het de wachtkamer van een privékliniek was waar ik kwam voor een ooglidcorrectie. Toen Roel me dan ook met hoge wenkbrauwen (geheel van zichzelf ☺) aankeek, besefte ik pas wat ik eigenlijk zei.
Snijden in een lijf
Eigenlijk vind ik mezelf best reëel. Ik ken mijn krachten en herken mijn tekortkomingen. Denk ook vaak dat ik er goed mee om kan gaan. Zo druk ik mijn drie bloedjes van kinderen hun hele leven al op het hart dat ze niet moeten snijden in een gezond lijf. I know, zie de alinea hierboven… maar als ik het zeg, geloof ik het echt. Kai die toch een tatoeage ging zetten een jaar nadat hij het huis uit was, deed me een traantje wegpinken. Zo’n mooi kind, met een onuitwisbaar spaghettihoofd op zijn bovenbeen. Auw!
Prachtplaatjes
De meiden zijn er niet ongevoelig voor. Zo kwamen ze een paar jaar geleden met het, volgens hen, geniale idee om alle drie de coördinaten van ons huis als tattoo te zetten. Prachtige bonding natuurlijk. Het feit dat de jongste net 16 was, deerde ze niet. Na mijn relaas dat we ze zo prachtig gemaakt en afgeleverd hadden, ging Kai nog even door met 16 andere prachtplaatjes en wacht ik vol spanning op de dag dat de volgende thuiskomt met een definitief plaatje.
Een dealtje sluiten met mijn mond
Maar daar blijft het niet bij, me bemoeien met mijn eigen kinderen zou bijna als uiterste ‘moederliefde’ omschreven kunnen worden. Maar ik vind ook iets van mensen op de weg, op de televisie, op straat en natuurlijk in de dansschool. Bijna altijd positief. Maar regelmatig ook totale overbodige onnodige uitspraken die er ook nog eens uit komen vlak nadat ik tegen mezelf zeg het lekker voor me te houden. De intentie is er ook, maar soms lijkt het alsof mijn stemgeluid een eigen leven heeft en een dealtje sluit met mijn mond die met gemak de ruimte met onnodig geluid vult.
Tegen iedereen aan kleppen
Toen ik ooit met stembandklachten doorverwezen werd, zei een gespecialiseerde logopediste me dat ik echt niet de hele dag tegen iedereen hóefde te praten. Ik lachte het een beetje weg en kreeg de opdracht er eens een weekje op te letten. Nou, schrikbarend! Zodra ik de deur uitga, gebeurt het al. Bij het instappen van de auto, het stilstaan bij het stoplicht (non-verbaal, kan ik ook!) Maar ook in de winkel, bij de kassa, in een wachtrij. Heerlijk tegen iedereen aan kleppen. Of mensen er nu op zitten te wachten of niet. Ik bedenk ook echt niet van tevoren; goh laat ik eens lekker tegen iedereen praten vandaag. Ik heb ook oprecht altijd wel wat te vertellen. Meestal ook leuke dingen, tenminste dat vind en denk ik. En nog vaker denk ik niet na bij wat de ontvanger daar van vindt. Tenslotte, is doen alsof je luistert ook een kwaliteit van velen.
Weinig te kleppen
Vol trots zat ik dus ook twee weken geleden met mijn twee meiden in de trein naar Den Bosch. Zij zaten samen in een 4-tje met een iets ouder echtpaar, ik zat twee stoelen terug. Het was stil in de coupe en iedereen was bezig met zijn telefoon, laptop of een boek. Het meisje waar ik tegenover zat, had oortjes in. Weinig te kleppen voor mij want die non-verbale hint snapte zelfs ik wel.
Nadat de trein begon te rijden, hoorde ik al snel mijn meiden vol in gesprek met het echtpaar waar ze bij zaten. Heerlijk, geïnteresseerd, grappig en lief. Ik glom van trots. Want ondanks dat altijd maar iets vinden, is altijd maar iets zeggen soms ook best fijn. Dus zo combineer ik het onaangename maar met het aangename. Want allemaal maar stil zijn en met onszelf bezig zijn, kan toch ook niet goed zijn. Even onnodig kletsen met elkaar, doet vast ergens goed. Dan zal ik ondertussen nog meer nadenken voor ik mijn gedachtes deel, hardop.
