Welkom

Welkom op de blog van Indira. Hier vertel ik regelmatig wat mij bezighoudt in de danswereld. Ik heb mijn eigen dansschool ID Dance, geef regelmatig workshops, doceer dans aan de Hogeschool Arnhem Nijmegen en coördineer de Dansplus-klas bij de Stedelijke Scholengemeenschap Nijmegen. Daarnaast ben ik al jaren gelukkig getrouwd en moeder van drie bloedjes van kinderen.

maandag 17 januari 2022

Ken je dat gevoel?

Ken je dat gevoel, dat je bij de tandarts zit? Tenminste, als je net als ik redelijk angstig bent voor dat fijne halfjaarlijkse controlemoment? Buikpijn als je opstaat, jezelf toespreken dat het straks zo fijn is als het voorbij is en strak van de spanning de wachtkamer in. Nou zo, precies zo…voelde ik me vrijdag. Wachten op, tja waarop eigenlijk? Na alle lockdowns, aangepaste roosters, weekendlessen, ochtendlessen, Zoom-momenten, danswandelingen, workouts en uren in de tent was mijn creativiteit een beetje op.

Van nature ben ik een positief persoon. Zoals mijn moeder zegt: “Bij jou is het glas altijd halfvol.” Ik vind niet veel stom, vind bijna niets gedoe en vind mijn werk het aller, allerleukste om te doen. Dus bijna twee jaar aanpassen, anders benaderen, handelen, regelen, ging me best redelijk af. Tuurlijk met de nodige frustratie maar toch, we kwamen er prima doorheen. Tenslotte blijven we ‘slechts’ een dansschool en redden we nog steeds geen levens.


Snot, testen en hooi

Maar we veranderen ze wel. Daar kwam ik de laatste maand achter. Mijn gedrag veranderde. Niet per se chagrijnig maar wel onwetend, niet meer weten wat te moeten doen. Het seizoen begon natuurlijk te gek. Open zonder restricties met mooie dansers die gelukkig besloten bij ons te blijven. Een team wat er redelijk uitgerust, maar vol enthousiasme aan begon. Natuurlijk was er bij ons ook snot, testen en teveel hooi op de vork, maar we gingen er voor. En toen de lockdown vlak voor kerst. Een teleurstelling. Mede omdat we zo graag het jaar samen wilden afsluiten. Met de mooiste dansers die er bestaan. En natuurlijk om trots te laten zien (weliswaar inmiddels via een livestream) wat we allemaal gemaakt hadden. Maar ook hier legden we ons bij neer. De opgebouwde zaal bleef staan. Vol goede moed en we besloten de extra week te gebruiken om bij te komen. Prima plan. 


De vakantie was heerlijk, slapen, geen roosters, geen puzzels, geen heen en weer van teveel werk naar te weinig uren. Of van extra collega’s aannemen tot "Oh nee, het hoeft niet meer”. Gewoon even samen zijn. Daar gaat het tenslotte ook om.


Springen vanachter scherm

De week na de vakantie startten we vol goede moed onze ouderwetse Zoom weer op. Met frisse tegenzin maar vol goede moed. Dankzij maandenlang digitaal lesgeven, lagen alle kabels klaar. Is er in elke zaal super internet en we konden in 3 zalen tegelijkertijd heen en weer springen vanachter het scherm. Sommige dansers hadden er zin in. Maar steeds meer konden de motivatie niet opbrengen. Een enkeling haalde ik nog over met belachelijke motivatiefilmpjes, maar een groot deel werd gemist.


Uitlekken

Vrijdagmorgen besloot ik maar eens een nieuwe broek aan te doen. Een heuse echte en dus geen dansbroek. Aangezien ik geen (digitale) les gaf, besloot ik dat dat me vast door de dag heen hielp. Er lekte uiteraard voldoende berichten uit over de inhoud van de persconferentie die later die dag was. Mijn app ontplofte van lief bedoelde felicitaties. Maar onze onwetenheid groeide. Alle uitgelekte maatregelen konden op zoveel manieren uitgelegd worden. 


Jaloers

Wc’s schoon, vloeren gedaan, wasje erin, mailbox leeg, dansschool collega’s (drie binnen een uur) aan de lijn. Niets hielp. De buikpijn bleef en ik werd een beetje moe van mezelf. Tegen een danscollega probeerde ik mijn gevoel uit te leggen. Jaloers vroeg ik Roel hoe hij zich toch zo níet druk kon maken. Wat werk doen, maakte me wat rustiger maar ondertussen raasde het door mijn lijf. Wat zal ik doen? Net als een dansschool-collega schema’s maken voor de weekenden in januari? Uit voorzorg mits de ‘tot 17.00 uur regel’ terug kwam? Of de regel tot 18 jaar?


Maf gedragen

Na een wandeling met manlief (die mij letterlijk gewoon even uitliet) was de conclusie daar. Ik móet gewoon lesgeven. Het gedoe eromheen, het geregel, het aanpassen is allemaal prima te doen. Mits ik maar lesgeef. Dinsdag is een topdag, ook al zijn mijn lessen via Zoom. Ik snak naar het contact, de muziek, de mogelijkheid je maf te gedragen en zo ook nog mensen aan het bewegen te krijgen. De glimlachen op het gezicht, tenminste dat lijk ik te zien op het veel te kleine schermpje. Ik heb het zo nodig!


Niets meer aan doen

En toen de persconferentie. Vol verbazing keken Roel en ik elkaar om 19.08 uur aan. Was dit nu echt? Mogen we gewoon open zonder een van de genoemde restricties? Mogen we echt beginnen? Wat een feest, wat een opluchting. Alsof de tandarts de wachtkamer in kwam en zegt: “Weet je wat, ik zie het zo al. Niets meer aan doen, alles prima in orde! Sterker nog; ik zie je over 2 jaar pas weer.” FEEST!


Inmiddels heb ik er alweer vijf lesuren op zitten plus twee heerlijke livestreams met geweldig flexibele collega’s en Lent-dansers die als een ‘car-wash’ in- en uitvlogen om hun kunsten te laten zien. Geen contact met elkaar maar wel met het publiek wat massaal aan de andere kant van het scherm zat.


Ik heb het nodig, ben er weer. Moe, voldaan maar klaar voor de volgende rit. Lesgeven maakt alles leuker, beter en fijner. Mij als mens dus ook.


Tot van de week!


Een kleine PS nog dat ik een hele fijne en super lieve tandarts heb overigens! Niets ten nadele van hem dus

maandag 9 augustus 2021

Afscheid

Wat een dramatische titel eigenlijk in deze vakantietijd. Afscheid nemen hoort namelijk bij het leven. En dit afscheid is niet eens voor altijd. We nemen afscheid van een seizoen. Weer aangepast, verzet, verplaatst, volgehouden en fijn afgesloten. Doen we elk jaar zou je zeggen. Dit jaar was net als voor zovelen (weer) een gek jaar. Maar dansend afsluiten is een pracht afscheid van een seizoen. Tent weg, mappen weg, lijsten weg en ook nagenoeg alle collega’s zijn verdiend ergens aan het ontspannen.

Hier moet de ontspanning nog komen. Wij namen afscheid van het idee om naar het warme buitenland te gaan. Luxe-probleem, maar wel even aanpassen. Nu we klaar staan om naar Utrecht te gaan, neem ik afscheid van een seizoen. Gebaald, gelachen, gefrustreerd, genoten, ontladen, geduldig, onzeker en verrast was ik de afgelopen maanden. Man, wat een achtbaan.


De echte wereld in

Ik ben niet zo heel goed in afscheid nemen. Kan er gewoon niet zoveel mee. Als ik weer eens een leuk vriendenboekje in moet vullen of een spreekbeurt vraag moet invullen, vragen ze altijd wat niet zo leuk is aan deze topbaan. ‘De verantwoordelijkheden. En als er dansers weggaan’, vul ik altijd in. Best gek, toen ik vroeger volledig in het onderwijs werkte nam ik elke einde van het jaar afscheid. Met een fijn gevoel, kids met een diploma de echte wereld in, heerlijk. Sommige met nog een twijfelachtige zucht maar altijd vol vertrouwen. 


Heerlijke reünie

Nu gaan er ook mooie ID Danseressen de wijde wereld in. Verdiend, spannend, nodig en zo klaar voor  een te gekke tijd. Maar ja, wel weg bij ID. Nooit echt helemaal weg natuurlijk. We weten inmiddels uit ervaring dat er tijdens voorstellingstijd achter de schermen een soort van heerlijke reünie ontstaat. Zo eigen, zo fijn om dan al ‘mijn’ meiden weer bij elkaar te hebben.


Meiden worden groot

De een had geen danszin meer, de anders miste te tijd. Studeren in Utrecht, Den Bosch of Amsterdam of voor de liefde naar Utrecht. Het was een heftig afscheid. Veel gelachen en zo ontzettend fijn terug gekeken naar ruim 15 jaar ID Dance samen. Het is ook een luxe om zulke mooie meiden ‘groot’ te zien worden. Zegt oma. Het voelt goed als we niet zouden treuren of tijdelijk balen, het zou mijn gevoel naar hen tekort doen, maar man wat een gat in mijn hart.


Einde van de wereld

En toch is het ook weer goed, het is een fijn natuurlijk verloop. We houden gelukkig nog heel veel prachtdansers over. En het is niet het eind van de wereld. Daar hebben we namelijk al een danseres zitten. Die ook gemist wordt, maar ondanks de afstand door het regelmatige intense contact zo dichtbij voelt.

Afscheid dus, van een seizoen, een tent, 2090 Zoom uren, prachtdanseressen, een lieve collega die haar droombaan gevonden heeft, digitale roosters, angstig om elkaar heen dansen, talloze schema’s, brieven, noodplannen. 


Herinnering is een vorm van ontmoeting

Op naar twee weken even niks, een leeg (leger ) hoofd, mijn lieve geduldige gezin, wie weet zon en lieve mensen. Weg met de onrust en op naar leuke muziekjes en warme gevoelens. Want herinnering is ook een vorm van ontmoeting. En afscheid is maar een woord. Weg bij ID is uiteraard nooit weg uit ons ID hart.


Dankjewel voor het seizoen, seizoen 2021-2022 KOM MAAR OP!

over twee weekjes dan…


woensdag 5 mei 2021

Liefste Tess

Zo sta je in mijn telefoon. Met zoveel mooie en lieve Tessen in mijn leven kan er natuurlijk maar een de liefste zijn. En dat ben jij, al 18 jaar!

Daar zit ik dan, aan de vooravond van je 18e verjaardag. Verbijsterd dat ik gewoon nóg een volwassen kind heb. En wat voor een. Al een paar keer grapte je dat ik al zoveel blogs geschreven, maar nooit een voor jou. Bij deze dus, van mij… voor jou.


Je zat nog prima

18 jaar geleden was er een hittegolf. Ik zat met mijn walruslijf (“Valt zo mee die buik, je ziet bijna niets”, volgens vriendinnen. Gesproken vanuit liefde in plaats van eerlijkheid) in de tuin. Mijn vliezen waren al 2 dagen daarvoor gebroken, maar er gebeurde maar niets. Vreemd genoeg werden we ook na 24 uur weer naar huis gestuurd. Je zat nog prima en ik had nog tijd, aangezien het nog 2,5 week voor de uitgerekende datum was. Ik mocht niet ver van huis maar met 30 graden en vocht tot achter mijn oren had ik die behoefte ook totaal niet.


Vol naalden stoppen

Een tweede kindje was onze grote wens. Na de heftige bevalling van Kai hebben we behoorlijk wat tijd gehad om alles te verwerken. Omdat ik nu toch wel wat tegen de bevalling op zag, werden we begeleid in het ziekenhuis. Grappig genoeg door een man. Tenslotte weten zij alles van het mooie bevallen… Om mijn angst wat te temperen, heb ik van alles gedaan. Mooie ontspanningscursussen, van ‘vertrouw in je lichaam-praat’ tot acupunctuur. Een vriendelijke man die me vol naalden stopte en daarna lekker tv ging kijken vrees ik. Want hij liet me wel 25 minuten liggen met die naalden op allerlei plekken.


Een jongens moeder

Maar alles voor het goede doel; een gezond kindje en een fijne bevalling. Wat na de spoedkeizersnede die ons een prachtzoon bracht, was het ‘natuurlijk’ bevallen een niet te missen ervaring. Natuurlijk kregen we weer een zoon. Daar was ik van overtuigd. Ik vond mezelf namelijk ook een echte ‘jongens moeder’. De naam hadden we ook al. Max. Kort maar krachtig en goed passend bij Kai.


Hoi pap!

De avond dat mijn vliezen braken, was Roel voetbal kijken bij vrienden. Ik kwam net van mijn ouders. Mijn vader was al ziek, wat ‘fijn' samen kwam met mijn verlof. Zo kon ik makkelijk mee naar het ziekenhuis of andere belangrijke afspraken. Ik liep thuis de trap op, Kai al in bed en toen braken mijn vliezen. Ik belde Roel, maar voelde geen paniek. Ik belde mijn ouders en mijn vader nam op. Hoi pap, ben ik weer. Geïrriteerd vroeg papa waarvoor ik belde. Ik was tenslotte net weg en… er was voetbal op tv. Ik zei; “Ik denk dat mijn vliezen gebroken zijn." “Oeh, ik geef je moeder wel even”, was zijn reactie. Omdat er totaal geen buik- of rugpijn was, bleef ik rustig. Ik vond het breken van de vliezen een fijn en duidelijk begin. De avond daarvoor hadden we nog een bruiloft gehad waarbij ik nog op de dansvloer stond en bitter lemon dronk op aanraden van de bruid. “Dat brengt de bevalling lekker op gang”.


Overal bloed

In het ziekenhuis bleven ze ook rustig. Vreemd genoeg mocht je toen nog 72 uur met gebroken vliezen rondlopen, want maandagmorgen 5 mei melde ik me om half acht. Stapel Viva’s mee en gaan. Ik had er alle vertrouwen in. Ik werd ingeleid, dat versnelt de boel lekker . Ik bespaar je het fijne natuurlijke bevallingsverhaal met alleen onze conclusie; mijn vader werd niet goed toen hij de kamer binnen kwam bij het zien van bloed overal. Mijn arme zwager (net twintig jaar) besloot denk ik op datzelfde moment om nog zeker tien jaar te wachten. Maar het aller- allermooiste en belangrijkste; ik kreeg een meisje! JOU! Mijn zussen die van de stress alle winkels leeg kochten die maandagmorgen, gilden het uit.


Roze, roze en nog eens roze

Ik bleef even heel stil. Een meisje? Uit mij? Begreep er niets van. Wat waren onze gesprekken samen - toen je nog in mijn buik zat - vreemd nu jij een meisje was. Die stilte duurde maar even. Ik herstelde super goed, het weer bleef mooi en jij was de makkelijkste baby die er was. En ik? Ik sloeg helemaal door. Roze, roze en nog meer roze. Oma en zussen gingen helemaal los en kochten zich suf. Ik ben bang dat je de eerste babypakjes niet eens allemaal aan gehad hebt. Een meisje, Roel dacht het al die tijd al. Hij had duidelijk wel de juiste gesprekken gevoerd.


Bizar baby zusje

En wat voor een meisje. Mooi, lief, verlegen en zo ontzettend sociaal en braaf. Was ik met enthousiaste Kai helemaal voorbereid, waren alle kastjes dicht getimmerd, alle vazen hoog en alle wegen vrij gemaakt. Jij bleef braaf aan mama’s hand of op papa’s schoot. Bizar. Wat een ontzettende bijzondere gewaarwording. Kai vond een baby zusje leuk, maar speelde al snel weer lekker buiten. Je groeide, ging naar dezelfde school als je grote broer. Ook daar moesten ze even bijkomen van de gelijkenis qua uiterlijk maar het verschil in karakter. En dat bleef. In je jonge jaren heb je een ‘zwaar’ leven gehad met je grote broer die je plaagde, pestte en je dag verknalde. Hij mondig en vrolijk, jij verlegen en niet in staat om voor jezelf op te komen. Tot frustratie van Roel die jullie meerdere malen probeerde uit te leggen dat het naast ongezellig ook niet goed was. 


Trots tijdens de wedstrijden

Even ging je op dansles, uren zat je op de kruk te kijken wat je moeder allemaal deed. Voorzichtig volgde je een balletles waarvoor ik uiteraard meteen los ging met roze pakjes en strikjes. Maar al snel ging je ook op turnen en won de mat van de dansvloer. En hoe, je knalde, sprong, draaide en had talent. Je straalde en klom voorzichtig omhoog. Trots stonden wij tijdens de wedstrijden aan de zijkant. De trots nam een kleine beetje af toen de wedstrijden steeds verder en langer werden, maar de steun en enthousiasme bleef.


Grote zus

Het jaar dat je grote broer naar Amerika ging, kwam jij een beetje uit je schulp. Er kwam geluid, soms een voorzichtig weerwoord en af en toe zelfs en kleine schreeuw. Er was inmiddels ook al een tijd een zusje bij. Nu was je zelf grote zus van Jade. Je zien groeien op alle vlakken was en is een genot. We hebben de drie mooiste kinderen van de wereld, maar zo lief als jij bent, bestaan er maar weinig. Sterker nog; ik ken eigenlijk geen lievere meisjes dan jij. Lief voor je vriendinnen, lief voor dieren, lief voor je opa en oma’s, je tantes en ontzettend lief voor ons. En gelukkig ook lief voor je grote broer en zusje. Geen gepest meer, maar respect en liefde.


Spelen met het idee

Lachend zeg ik regelmatig dat ik net zo lief als jij wil zijn ‘als ik later groot ben’. Je lijkt op je vader. Zelf geef je aan het lieve, zorgzame van je oma te hebben. Dit koester je en dat maakt je nog mooier. Van verlegen puber die eigenlijk niet zoveel durfde of wilde zeggen, groei je naar een zelfstandige, mooie en gezellige meid. Misschien wel vrouw inmiddels. Even speelde je nog met het idee om ook een jaar naar Amerika te gaan (dankjewel Kai), maar gelukkig bleef je nog even hier. Je tussenjaar is er een geworden die heel anders uitpakte dan je dacht en hoopte. Werken en reizen werd… thuiszitten met en bij je ouders  


Het frustreert me

Maar je hulp tijdens de lockdowns in de school, thuis en met onze lessen is ongekend. Al mijn lessen assisteren met plezier (en commentaar) houdt mij wakker en scherp. Je fijne onthouden frustreert me soms (‘vorige week begon je met Links in plaats van met rechts’) maar maakt me ook weer aan het lachen. Je houdt van spelletjes en geniet zo met je vriendinnen. Wij genieten daar weer van. Een lockdown-jaar werd zo een klein cadeautje om jou nog een jaar zo dicht bij ons te hebben voor je hopelijk de wereld gaat veroveren.


Beetje van mij

Ik kan wel boeken vullen met warme gevoelens. Mijn eerste dochter, mijn enige ‘natuurlijk’ geboren kind, mijn vriendin, mijn voorbeeld, mijn evenbeeld van je vader van binnen en stiekem ook wel een beetje van mij van buiten. Je zien lesgeven met turnen maakt me trots, eigenlijk je zien alleen al.

Liefste Tess, je doet je naam eer aan. 18 jaar, maak er iets moois van.En dankjewel voor 18 heerlijke jaren, je bent inderdaad… de allerliefste.

(zonder de andere twee schatten tekort te doen natuurlijk )

maandag 26 april 2021

Jezelf blijven

Zondagmorgen 07.12 uur. De telefoon naast ons bed gaat. We schrikken. ‘Gelukkig’ is het onze lieve ballet-juf. Ze is verkouden. Vervelend natuurlijk, helemaal in deze tijd. Ze overlegt wat te doen met de fijne geplande balletlessen van deze ochtend. We zeggen ze af, geen risico! Voor onze dansers niet en al helemaal niet voor onze collega’s. En dus ook niet voor onze school. Samen ‘overleven’. Klinkt wat zwaar omdat wij allesbehalve een cruciaal beroep zijn. Maar ik kan je toch echt met zekerheid vertellen dat ik zonder Dans wel een beetje sterf.

En gelukkig velen met mij. Je passie niet volledig kunnen uitvoeren, is shit. Maar, ik leg net de krant weg (voordeel als je dag wat eerder start dan gepland ) en dan prijs is mezelf maar weer gelukkig. Wat een ellende en wat hebben veel mensen het zwaar.

In deze tijd

Soms voelt het ook zwaar, maar diep van binnen weet ik dat ik in mijn handjes mag knijpen. Gezond gezin, gezonde familie, gezonde mensen om ons heen. In deze tijd…

Geweldig uitzicht

Waarom dat zware gevoel? Nou het duurt me toch best wat te lang. Wij houden het behoorlijk goed vol. De investering van een pracht danstent zorgt ervoor dat we elke week veel hele blije dansers om ons heen mogen hebben. In Lent maakt het geweldige vrije uitzicht van het Fort de af en toe gure wind goed.Bijzonder hoe je plannen en gedachtes steeds aanpassen aan de situatie en zelfs mijn mening dan soms alle kanten op waaien. 

Lachend door een hagelbui

Jezelf blijven en bij jezelf blijven is me wel een dingetje in deze tijd. Van de week sprak ik een van mijn lieve dansvriendin collega’s die ook haar twijfels besprak over de beslissingen die zij met haar school neemt. Je blijft je toch elke keer afvragen of we er goed aan doen. Veiligheid staat uiteraard voorop. Als eerste voor je team, zonder hen is er namelijk geen school. Maar ook zeker voor je dansers. Gelukkig blijft het gros van hen zichzelf. De kids hebben nergens last van en lachen zich door een hagelbui heen. Tieners zuchten als het regent, en bellen gerust af als lieve ouders ze niet willen brengen. Maar dat deden ze pre-Corona ook wel. Weer anderen komen met handschoenen aan de les in en trekken zich niets aan van kou, wind of een aangepaste les. Dans! Dat willen ze. En dat delen we met zijn allen. Het gevoel van samen, Dans, bewegen en genieten.

Vanuit mijn hart

Toch merk je dat mensen het zat zijn, het genoeg vinden. En dan is jezelf blijven, soms moeilijk merk ik. En dat is gek want eigenlijk ben ik heel goed in mezelf zijn. Niet dat ik mezelf nu zo ontzettend geweldig vind. Maar mezelf en ik hebben een prima weg gevonden samen. Meestal luister ik best goed naar mezelf en als ik dit niet doe, krijg ik pijn aan mijn buik. En die buikpijn gaat dan pas weer weg als ik weer geluisterd heb naar mijn gevoel. Niet altijd handig en zeker niet altijd leuk of handig voor de buitenwereld maar wel duidelijk, eerlijk en vanuit mijn hart. 

Fijn

Zo had ik pas nog een nare discussie over een door mij geschreven appje. Waarin ik zorg uitsprak en vol goede bedoelingen vroeg of het wel goed ging. Iets wat ik net iets vaker doe dan normaal omdat het feit is, dat het gemiddeld wat minder goed gaat met de mensen om me heen. Studenten die er door heen zitten en een lekker wandelingetje fijn vinden, jonge pubers die van gekkigheid niet weten wat te doen met hun tijd en getroost worden door een kaartje of balende dansers die hun energie niet kwijt kunnen en we blij kunnen maken met een extra lesje.

Twijfelen aan het nieuwe leven

Maar deze goedbedoelde app kwam denk ik op een verkeerd moment. Kan gebeuren en timing is niet altijd mijn sterkste punt. Met name omdat mijn ‘eerst denken dan doen’ principe vaker andersom werkt. De vervelende discussie die hierop volgde was niet fijn maar werd prima afgerond. Toch sliep ik er onrustig van en werd ik de volgende ochtend wakker met het gevoel dat ik het toch eens anders moest doen. Geen onbekend gevoel. Ik vind dat mensen eerst bij zichzelf te rade moeten gaan. Dus laat ik daar vooral zelf ook aan meedoen. De twijfel die dan toeslaat is er een die ik wel een beetje dank aan onze nieuwste aanpassing in ons leven; Corona. Tjeez man, wat kan ik aan het twijfelen gaan sinds we dit ‘nieuwe’ leven hebben. Over mezelf, de school, mijn plannen, mijn stappen, mijn beslissingen en dus ook over mijn daden.

Onder de loep

Gelukkig heb ik dan Roel… mijn steun en toeverlaat in het leven, en ook in de school. Mijn grootste liefde, maar ook mijn spiegel daar waar nodig. Die korte metten maakt met met mijn twijfel en aangeeft dat mijn buikgevoel me juíst gebracht heeft waar ik ben. Me dagelijks zoveel moois brengt, me altijd weer wijze lessen leert en dwingt gedane zaken onder de loep te leggen en er weer van te leren. Maar vooral een die de school inmiddels het gevoel heeft meegebracht waar we voor staan. Samen, positief, met gevoel!

Gelukkig, nu maar hopen dat iedereen een eigen Roel heeft die je erop wijst dat jezelf zijn in alle situaties altijd de beste optie is. En hoe moeilijk het ook is in deze tijd waar je regelmatig uitgelokt wordt om anders te denken, wisselend te reageren of gefrustreerd actie te ondernemen… Ik probeer maar gewoon mezelf te blijven.

Niets meer, niet minder. Maar wel vanuit mijn eigen buikgevoel.