Mindere eigenschappen

Een van mijn minder leuke eigenschappen (tja wie heeft ze er niet genoeg!) is dat ik overal wat van vind. En daar ook nog eens heel graag iets van moet zeggen. Of sowieso iets moet zeggen. Niet sjiek, niet fijn en regelmatig onhandig. Je zou denken dat als je dit weet, het heel makkelijk is hier wat aan te doen. Of juist je mond te houden. Maar dat schijnt dan toch niet zo te werken.

Een van mijn laatste acties was twee dagen geleden toen ik in een wachtkamer zat en een tijdschrift oppakte. Bij het zien van een televisiedame met een uitgesproken gezicht, maak ik de opmerking tegen Roel; oh man, dat gezícht. Wat heeft zij gedaan!? Al niet aardig, I know, maar ook redelijk hypocriet aangezien het de wachtkamer van een privékliniek was waar ik kwam voor een ooglidcorrectie. Toen Roel me dan ook met hoge wenkbrauwen (geheel van zichzelf ☺) aankeek, besefte ik pas wat ik eigenlijk zei.

Snijden in een lijf

Eigenlijk vind ik mezelf best reëel. Ik ken mijn krachten en herken mijn tekortkomingen. Denk ook vaak dat ik er goed mee om kan gaan. Zo druk ik mijn drie bloedjes van kinderen hun hele leven al op het hart dat ze niet moeten snijden in een gezond lijf. I know, zie de alinea hierboven… maar als ik het zeg, geloof ik het echt. Kai die toch een tatoeage ging zetten een jaar nadat hij het huis uit was, deed me een traantje wegpinken. Zo’n mooi kind, met een onuitwisbaar spaghettihoofd op zijn bovenbeen. Auw!

Prachtplaatjes

De meiden zijn er niet ongevoelig voor. Zo kwamen ze een paar jaar geleden met het, volgens hen, geniale idee om alle drie de coördinaten van ons huis als tattoo te zetten. Prachtige bonding natuurlijk. Het feit dat de jongste net 16 was, deerde ze niet. Na mijn relaas dat we ze zo prachtig gemaakt en afgeleverd hadden, ging Kai nog even door met 16 andere prachtplaatjes en wacht ik vol spanning op de dag dat de volgende thuiskomt met een definitief plaatje.

Een dealtje sluiten met mijn mond

Maar daar blijft het niet bij, me bemoeien met mijn eigen kinderen zou bijna als uiterste ‘moederliefde’ omschreven kunnen worden. Maar ik vind ook iets van mensen op de weg, op de televisie, op straat en natuurlijk in de dansschool. Bijna altijd positief. Maar regelmatig ook totale overbodige onnodige uitspraken die er ook nog eens uit komen vlak nadat ik tegen mezelf zeg het lekker voor me te houden. De intentie is er ook, maar soms lijkt het alsof mijn stemgeluid een eigen leven heeft en een dealtje sluit met mijn mond die met gemak de ruimte met onnodig geluid vult. 

Tegen iedereen aan kleppen

Toen ik ooit met stembandklachten doorverwezen werd, zei een gespecialiseerde logopediste me dat ik echt niet de hele dag tegen iedereen hóefde te praten. Ik lachte het een beetje weg en kreeg de opdracht er eens een weekje op te letten. Nou, schrikbarend! Zodra ik de deur uitga, gebeurt het al. Bij het instappen van de auto, het stilstaan bij het stoplicht (non-verbaal, kan ik ook!) Maar ook in de winkel, bij de kassa, in een wachtrij. Heerlijk tegen iedereen aan kleppen. Of mensen er nu op zitten te wachten of niet. Ik bedenk ook echt niet van tevoren; goh laat ik eens lekker tegen iedereen praten vandaag. Ik heb ook oprecht altijd wel wat te vertellen. Meestal ook leuke dingen, tenminste dat vind en denk ik. En nog vaker denk ik niet na bij wat de ontvanger daar van vindt. Tenslotte, is doen alsof je luistert ook een kwaliteit van velen.

Weinig te kleppen

Vol trots zat ik dus ook twee weken geleden met mijn twee meiden in de trein naar Den Bosch. Zij zaten samen in een 4-tje met een iets ouder echtpaar, ik zat twee stoelen terug. Het was stil in de coupe en iedereen was bezig met zijn telefoon, laptop of een boek. Het meisje waar ik tegenover zat, had oortjes in. Weinig te kleppen voor mij want die non-verbale hint snapte zelfs ik wel.

Nadat de trein begon te rijden, hoorde ik al snel mijn meiden vol in  gesprek met het echtpaar waar ze bij zaten. Heerlijk, geïnteresseerd, grappig en lief. Ik glom van trots. Want ondanks dat altijd maar iets vinden, is altijd maar iets zeggen soms ook best fijn. Dus zo combineer ik het onaangename maar met het aangename. Want allemaal maar stil zijn en met onszelf bezig zijn, kan toch ook niet goed zijn. Even onnodig kletsen met elkaar, doet vast ergens goed. Dan zal ik ondertussen nog meer nadenken voor ik mijn gedachtes deel, hardop.

Lieve studenten

Wat ben ik dol op jullie.

Als eerste natuurlijk vanaf het moment dat jullie het danslokaal binnen stappen, onzeker, onwennig maar altijd vol energie. De groei die de weken daarop volgt is niet alleen een compliment, maar zo’n machtig gevoel van samenwerken.

Tijdens introdag één geniet ik van jullie onwennigheid, zoekende naar wie je gaat zijn en wat je allemaal nog wil. Als de muziek aan gaat, is de helft nog zoekende naar wat ‘dit’ nu eigenlijk is. De meeste vertrouwen op de tweedejaars en volgen hun enthousiasme. Maar iedereen doet mee. Niet meedoen is geen optie, wellicht uit respect, goede opvoeding of de drang om te bewegen. De vierde dag zijn jullie kleine hoopjes moe-mens, vol nieuwe ervaringen, setje nieuwe vrienden en vol nieuwe wijze lessen. Met laaghangende ogen kijken jullie me aan. Is ze er weer, betekent dit dat we weer ‘moeten’ dansen? De muziek gaat aan en net als bij de volume knop, gaat ook jullie knop om. De vermoeide oogjes openen en het lijf perst nog even de laatst mogelijke beweging eruit. Respect.

Weinig eenlingen

In de gangen hebben jullie lol, staren jullie naar je scherm, discussiëren jullie en wordt er vooral ook gelachen. In grote groepen zitten jullie bij elkaar en bijzonder genoeg zie je weinig eenlingen rondlopen in de gangen onder het RSC.

En dan vandaag, de saamhorigheid die jullie tonen door niet alleen, maar massaal samen te fietsen of reizen, elkaar op te halen, dezelfde outfits te dragen en elkaar letterlijk en figuurlijk ondersteunen is hartverwarmend. Het is schokkend en intens verdrietig dat jullie dit mee moeten maken, alweer. Jullie huilen, lachen, halen herinneringen op en houden elkaar in de gaten. Een knuffel, een koekje, een zakdoek of een vragende blik. Zoveel verantwoordelijkheid in zo’n jong leven. Jullie rouwen, alweer, terecht om alweer een mooi mens die we moeten gaan missen. Jullie regelen, halen herinneringen op en lachen om foto’s die wij als docenten niet kunnen/mogen zien. Jullie maken een wereldje met elkaar.

Jullie dragen elkaar

Intens verdrietig ondersteunen jullie elkaar. Sommige als fijne klasgenoten, veel samen vanuit een clubje, de geluksvogels als vrienden voor het leven. Jullie zoeken elkaar op. En het allermooist; jullie dragen elkaar.

Niemand wenst jullie dit toe. Jullie studentenleven moet bestaan uit ervaringen opdoen, levenslessen leren, en natuurlijk studeren ☺ Uiteraard moet er gefeest worden en wellicht moeten er ook stevige gesprekken gevoerd worden. Het voorkomen van immens verdriet en gemis, kunnen we helaas niet. Maar er zijn voor jullie wel. En dat doen we vol liefde, maar vooral vol respect. Niet alleen omdat jullie zo geweldig zijn maar omdat jullie door elkaar te dragen, elke dag een stapje verder komen.

Dankjewel voor het jullie zijn.

Throwback naar 8 shows, 107 groepen, 1200 dansers... wow

Tja daar zit je dan. Nagenieten heet dat. De afgelopen weken zijn we veel aangesproken over “Hoe voelt dat nu? Vind je het ook zo jammer dat het voorbij was?” En gelukkig ook; “Wat was het geweldig, mijn kind heeft zo genoten” en natuurlijk de “Oh, ja jij had iets met een show he in de Schouwburg. Hoe was dat?”

Nagenieten, zou dat een werkwoord zijn? De Dikke van Dalen zegt me dat het verkeerd gespeld kan zijn. Maar het woord genieten laat zich omschrijven als; ‘ontvangen, krijgen’. Ik denk dat met name het eerste een perfect omschrijving is van nagenieten. Ontvangen. 

Zonder sterke armen

Want man oh man wat hebben wij veel ontvangen. Zoveel liefde, passie, hulp, medewerking, meedenken, gezelligheid en man oh man zoveel mooie dans. Ik heb dan ook meer genoten dan Nagenoten. Maar dat was waarschijnlijk ook omdat ik dat ook bedacht had voor mezelf. Zo’n week shows vliegt gek genoeg voorbij, dus heb ik vooral van de periode er naar toe genoten. Volop. Natuurlijk zijn er altijd de nodige last minute hoofdpijn-dingen, Een kostuum wat toch niet klopt, dansers die ‘oh ja, een concert’ hadden. Sommige mensen hebben geen benul wat je je mededansers ‘aandoet’ als je besluit er even niet te zijn. Dans wordt nog steeds niet gezien als een teamsport. Maar heb je wel eens iemand zien springen zonder gevangen te worden? Achterover zien vallen zonder sterke armen die vangen? Of in de kindertaal te spreken; “Waar is mijn maatje?” Of “Ik had geen benen om onderdoor te kruipen”. En I know, we zijn ‘maar’ dansers. We redden geen levens. Maar nog steeds hoop ik dat we bijdragen aan een mooi deel hiervan. Opstellingen die naar de haaien gaan omdat er twee dansers vergeten waren dat ze een gala hadden. Kan gebeuren natuurlijk. Maar waarom lees je je mails niet die we al vanaf februari sturen? “Tja”, zegt een ouder terecht, “jullie communiceren ook zoveel.”

Kleine flauwe dingen

En ook dat klopt. Maar zoals een wijze vriendin zegt, met 100 dansers heb je altijd een iemand die niet tevreden is, met 1000 heb je die mensen natuurlijk tien keer zoveel. En wat klets ik, ik weet hoe het werkt. En gelukkig zijn het kleine flauwe (kennelijk toch nog steeds frustrerende ☺) dingen. Voorop staat genieten.

Liefde is 

De zaterdag vóór de shows mochten we beginnen met bouwen. Met een paar man en een heerlijke chauffeuse hebben we de spullen naar de Schouwburg gebracht. Super luxe. Zo hadden we zondag de tijd de school na te lopen en alles schoon achter te laten. Ook iets nieuws. Ik dacht eens na over; de day after; als al die zooi terugkomt. Tot ongenoegen van manlief die in zijn toch al overvolle schema naar de stort moest om ruimte te maken voor spullen die stráks daar komen te staan. Maar liefde is… en de kasten waren spic and span toen we maandagochtend de schouwburg ingingen. Heerlijk met een klein clubje alles klaarmaken en de schouwburg voor een weekje van ‘ons’ maken.

ID familie

En dat doen met de mensen die je al zo leuk vindt in het leven is natuurlijk extra feest. Onze dochters dansen beide erg fanatiek. Jade haar examen (onverwachts) gehaald en Tess even een rustmoment en dus beide alle tijd om papa en mama volledig te helpen. Of andersom, ze straalden zo ontzettend dat je bijna denkt dat we het voor hen doen. Zoonlief Kai, normaal redelijk moeilijk over te halen om naar ‘huis’ te komen want Rotterdam is namelijk zijn thuis, woonde gewoon een hele week weer thuis. En alleen dat al samen voelde als ID familie. Mijn moeder, waarvan ik soms vergeet dat ze 69 is, sjouwt, maakt, regelt en bikkelt net zo hard door als de rest van ons. Feit dat ze daarna ook nog acht shows een flinke rol mocht spelen was natuurlijk een toetje voor ons allen. Oma Madrigal had namelijk daarvoor al over de 250 (!) kostuums gemaakt, had alle reden om lekker onderuit te zitten, maar was niet te stoppen. 

Ik koos show 3

Een paar weken eerder gingen de doorloop in de school en in Lent geweldig. De dansers on point, docenten duidelijk en lief en alle begeleiders leerden hun groepjes rustig kennen. Vol goede moed gingen we dan ook de generale repetitie in de schouwburg tegemoet. Tja en hoe doe je dat met 8 shows. Nou simpel, dan kies je er een. Ik koos show 3. Daar zaten de meest ‘nieuwe’ dansers in en was de eerste Nijmegen show na alle Lentse kanjers in show 1-2. Tevens wat ingewikkelde choreo’s waarbij een mooi lichtje cruciaal was. En is dat meteen hét understatement van het jaar. Mijn liefste knappe jongste zusje en een lichtplan voor 107 groepen. Wat heb ik haar aangedaan!? Natuurlijk hebben we het hier van tevoren over gehad. Heb haar zelfs aangeboden deze taak te delen. Maar hiervan wilde ze niets weten. Wellicht vanwege haar zeer heftige perfectionisme en “kan het zelf wel”-gevoel. Maar ik vrees vooral en met name uit liefde voor mij. Man oh man wat een ellende die lampjes. Vanuit mijn blik ging het allemaal goed, natuurlijk met het nodige gevloek (zusje kan zich goed uiten ☺) maar het licht was weer fenomenaal. Echt daar kan geen professionele lichttechnicus tegenop. Maar naarmate de doorloop verder ging, liep zusje achter met de lichtstanden. En was ze tevens bezig met of dansje nummer 13 ook hetzelfde dansje was in show 1 en 2!? Heeft dansje 7 dezelfde docent? Zijn de kostuums van choreo 17 hetzelfde als in show 5-6? Afijn, je voelt hem al… een onmogelijke klus. En hoewel ik mijn best deed de informatie zo goed mogelijk door te geven, aan het einde van de avond waren er tranen en de mededeling dat ze nu even niet mijn zusje wilde zijn. Auw. Maar terecht. Want nogmaals wat doe ik haar aan?

Jonge lichtman

De volgende dag was het onze eerste (en tweede) showdag. Lent in the house. Spannend omdat er veel jonge dansers zijn, en nog spannender omdat het voor veel dansers de eerste keer op het schouwburg podium was. Zusje had goed geslapen en ik mocht haar een kusje geven, en gelukkig weer haar zusje zijn. Wat ik niet wist, is dat daarna een klein uurtje voor de show en jonge lichtman op een verkeerd knopje drukte en zo alle lichtstanden wiste…

Kokend van binnen

Ik liep prinsheerlijk door de schouwburg te huppelen omdat het allemaal zo goed geregeld en zo fijn was terwijl manlief met man en macht mijn jongste talentvolle maar mega in paniek zusje aan het troosten was. Nogmaals, was doe ik haar aan. En wat een contrast. Toen ik een paar minuten voor de show het verboden lichthokje in kwam om haar een kusje te geven (en een koek) glimlachte ze naar me en zei dat alles goed kwam. Wat een held ben je dan. Als je toch in het woordenboek het woord liefde opzoekt; moet deze actie daar wel staan. Van binnen kokend in paniek en boosheid en dan mij geruststellen 🤍.

Mega paniek

Show 1 begon. Ik zat achterin de zaal om mijn prachtige dansers te bewonderen die na zoveel uur trainen de show mochten openen. Na ongeveer een ruime minuut, stopte de muziek. De zaal viel stil en achter me hoorde ik mijn zusje een panieksnik maken. Ik stond op en keek… voelde gek genoeg geen mega paniek, maar dat kwam vooral omdat de helden op het podium door dansten. Op het klappen van het net zo geweldige publiek. Dit duurde ongeveer 30 seconden in waar ik me bedacht, wat nu als de muziek vanaf het begin gaat, wat kan ik voor mijn zusje doen, waarom voel ik geen mega paniek? De muziek ging weer aan. De 22 dansers, wierpen een blik op elkaar en waren PRECIES waar de muziek ook was. Het applaus was buiten te horen en zusje ademde voor het eerst na 35 seconden weer uit.

Afscheid op het podium

Het was een mooi begin van 8 geweldige shows. Tuurlijk, de spatiebalk die het niet deed, zorgde voor een nerveuze Daphne die 50 seconden op iemands nek zat te wachten tot de drop. De stroomuitval die ervoor zorgde dat manlief (hekel aan podium en publieksaandacht) de microfoon pakte om het publiek gerust te stellen. De broer/zussen dans die ons ook even warm liet denken aan lieve Rens. ID Select die afscheid nam op het podium. Oma die toch wat moe was en vergat op te lopen tijdens een scene. Fabienne die vloekend (sorry eerste rij) haar choreo voortzette nadat ze een wankelend maar tof begin had. De verf die beneden ‘per ongeluk’ in de kelder uit de handen van wat pubers gevallen was. Een nare val van een lieve oma die kwam kijken en een ambulance nodig had (gelukkig herstellend). Afijn, met 8 shows loop je natuurlijk ook 8 keer risico. En toch al met al was het een feest.

Rijk, voldaan, warm en zo trots zaten we zondagavond met ruim 115 man aan de frietjes. Om dan nog verrast te worden met een geweldige cadeau voor ons 25 jarig bestaan. Nieuwe mooie ID klokken van het team (ze hangen al!) en een prachtig boek met 25 jaar liefde. Nagenieten, man dat omschrijft het bij lange na niet. Het zou een hele bladzijde moeten krijgen in de Dikke van Dalen. Met als woorden; dankbaar, trots, passie, dans en heel veel liefde.

Dankjulliewel

Ps met zusje komt het ook goed. We ontmoeten elkaar in Italie en ze heeft van de week met trots naar wat eigen creaties gekeken. We praten niet over hoe wat en wanneer. We genieten, na… samen. 

Eindig

Als je het woord ‘eindig’ opzoekt, staat er: ‘Als er iets een einde heeft, ruimtelijk of in tijd’. En laat ik dat nu net het stomste vinden van mijn werk. Als ik wel eens vriendenboekjes in moet vullen of een vragenlijst van een stagiaire komt de vraag elke keer terug. Wat vind je het leukst aan je werk? Nou ja, bijna alles eigenlijk. En wat vind je minder leuk aan je werk. Nou, dat er mensen stoppen, of weggaan. 

Nu is dat natuurlijk heel logisch. Een verloop hoort bij het leven met een dansschool. Dansers stoppen omdat ze het niet meer leuk vinden, iets anders leuker vinden, geen tijd meer hebben of moeten kiezen tussen meerdere hobby’s of omdat ze gaan studeren en/of verhuizen.

Warm en fijn

Wij/ik heb geluk, van de meeste dansers die weggegaan zijn, is een heel groot deel teruggekomen. Afgestudeerd, een baan en weer lekker komen dansen bij je oude dansjuf. Dat is warm en fijn. Een ander groot deel, komt zeker een paar keer per jaar langs. Ik hou graag contact en het voelt warm en fijn om te weten en te voelen dat ze toch niet helemaal weg zijn.

Echt levens redden

Natuurlijk voelt het stom als er dansers stoppen. Je hoopt maar dat het niet is omdat ze jou of de les niet meer leuk vinden en een klein stukje gezonde onzekerheid vreest dat toch elke keer weer. Want het is een prachtig, maar kwetsbaar vak. Je moet toch elke week weer heel leuk zijn, liefst creatief, technisch uitdagend, meelevend, vrolijk, energiek en motiverend. Nu zet ik ons en ons mooie creatieve vak echt in het zonnetje, maar realiseer me tevens ook dat er heel veel beroepen zijn die echt levens redden. Ik hoop maar dat wij levens soms een beetje kunnen veranderen, opvrolijken en wie weet een kleine beetje leuker maken.

Mijn leven is al leuk, ik ben dankbaar, ik bof en ik heb de leukste liefste en meest trouwe dansers. Helaas, zijn zelfs die… eindig. Als dansers dan 🥹.

Tranendal

Ooit hadden we bij ID Dance een ‘dansgroep’. Een soort van selectie geboren uit de oudste, meest fanatieke dansers die we hadden. Heerlijk groepje van wie ik de meeste nog heel regelmatig zie. Inmiddels zijn de meesten zelf moeder en… is het cirkeltje rond met wat dansende kleine dochters van deze mooie danseressen bij ons in de school. Toen zij stopten, 11 jaar geleden was het een tranendal. Snotterend bikkelden zij zich door hun laatste show heen, met z’n allen voelen dat dit even het meest vreselijke was van de avond.

ID Select was geboren

Het tegendeel bleek waar. Ze zijn (bijna allemaal) heel gelukkig en dans heeft een mooie vriendschap voor het leven opgeleverd. Na deze ‘dansgroep’ kozen we een groepje jonge meiden en startte we een nieuwe selectie. Twaalf jonge dansers waarin we als team veel potentie zagen. Gedurende het eerste jaar wisselden er nog wat dansers maar al snel waren we een steady clubje. ID Select was geboren. En hoe, van foute geel/paarse shirts met een geweldig So you think you can ID dance logo, maakten zij alle veranderingen mee. Zij groeiden en dankzij en met hen, groeide ik ook. En ook de school groeide. Ze brachten niet alleen veel dansplezier maar zorgden ook dat de school in een nog zonniger daglicht kwam te staan. 

Van Barcelona naar Parijs

Ze creëerden een sfeer samen waarin regels overbodig waren. Een motivatie waar geen vraag over kwam. Vrijdagavond was (is) dansavond. De feestjes, festivals, weekendjes weg, startten daarna pas. Van kleine optredens op te krappe podia, tot Schouwburg-waardige choreo’s. Voorprogramma’s, bruiloften, festivals, in de kou en met 30 graden. Van Barcelona naar Parijs, we dansten er allemaal. Een paar meiden namen afscheid; de studie, de baan of het buitenland. Maar altijd een warm en slechts een fysiek ‘gedag’.

Verkering

Twee jaar geleden, dacht ik eigenlijk dat er wel een eind zou komen aan mijn fijne groepje. Inmiddels staan er twee jongere selecties klaar die de kunst goed afkeken en feilloos alle fijne regels overnemen en naleven. Maar de meiden bleven, afgestudeerd, verkering, huis gekocht, nieuwe baan en zelfs wonen in een andere stad maakte geen verschil. De vrijdagavond was en is van ons.

Zo verdomd pijnlijk

Maar je voelt hem al, ik voel mezelf al in een verleden tijd typen. De meiden (jonge dames inmiddels) van ID Select gaan stoppen. Gelukkig niet met dansen maar de prioriteiten veranderen, stomme festivals, flauwe vriendjes en vriendinnen, lokkende weekendjes weg winnen van ons, van mij. Dat is natuurlijk de vertaling die ik heb als ik mezelf even heel zielig vind. Maar ik weet en voel dat dit is zoals het gaat. Ik begrijp het ook. Maar soms is zelfs iets wat zo begrijpelijk en zo logisch is, zo verdomde pijnlijk. Ik wil dit niet, ik wil niet dan ze van de vrijdagavond weggaan, ik wil geen optredens in het weekend zonder hen. Maar wat ik wil is uiteraard ondergeschikt aan het geluk van mijn meisjes. En wat ik vooral echt wil, is dat we dankbaar zijn en zo ontzettend genieten van alles wat we samen hebben mogen en kunnen doen.

Snotteren

Het klinkt allemaal zo redelijk en verstandig. Ik lees het ook zo. Maar het is niet voor niets dat deze blog al weken in mijn hoofd zit maar dat mijn hart het op papier zetten nog echt niet aan kon. Sinds een week kan ik erover praten zonder te snotteren. Grappig aangezien ik toch echt de juf was die zei; dat we toch echt van die laatste weken geen snotterpartij gaan maken. Dat het zonde is om deze toffe weken voorbereiding, verdrietig mee te maken. Ik meende het ook echt en toch doet het soms gewoon pijn.

Mooi en fijn

Mijn zoon zegt wijs: “Dat het zo’n pijn doet, geeft aan het echt was, dat je iets samen gemaakt hebt wat speciaal is.” Hij was trots, nou dat is me toch een mooie troost. Naast dat ik de meiden gewoon in mijn wekelijkse les blijf houden en vast nog meer bedenk om ze te blijven binden aan ID, aan mij… maar voor nu. Ben ik gewoon even verdrietig. Dankbaar, heel erg maar ook gewoon verdrietig. Omdat iets zo moois en fijns toch ook eindig kan zijn.