Welkom

Welkom op de blog van Indira. Hier vertel ik regelmatig wat mij bezighoudt in de danswereld. Ik heb mijn eigen dansschool ID Dance, geef regelmatig workshops, doceer dans aan de Hogeschool Arnhem Nijmegen, coördineer de Dansplus-klas bij de Stedelijke Scholengemeenschap Nijmegen en ben examinator dans bij het ROC Leijgraaf. Daarnaast ben ik al jaren gelukkig getrouwd en moeder van drie bloedjes van kinderen.

dinsdag 26 januari 2021

Verveel me

Nu ik de titel schrijf bedenk ik me dat je het al op verschillende manieren kan opvatten. Als een taakje of opdracht, wat overigens compleet overbodig is. Iedereen die of bij ons thuis langs loopt, ons via Zoom ziet of tijdens de lessen manlief en mij hoort discussiëren over hoe hard of zacht de muziek staat, moet of hoort, weet dat die taak al vergeven is. 


24/7 werken we samen, mijn liefde en ik. Kunnen we best goed overigens. Maar tjeez, wat kan ik hem wat doen als het om apparatuur gaat met zijn gouden wijze woorden; die computer doet niets uit zichzelf. En als het een topdag is, noemt hij mijn naam er nog achteraan.


Wijselijk stil

Dus ‘verveel me’ is niet nodig. Dat doet de dagelijkse techniek in samenwerking met mijn oneindige geduldige man. Gelukkig houdt ons Zoom-publiek zich wijselijk stil en geven ze pas aan dat Roel eigenlijk wel gelijk had, als we een op een zijn.


Op dit moment ligt hij tegenover me op de bank, naast dochterlief Tess. Zij is een mega spannende film aan het kijken en hij verblijdt haar zo nu en dan met fijne ondertiteling (lees: commentaar). Vindt ‘ie leuk. Zij met vlagen. Het arme kind zit al vanaf maart vorig jaar full time thuis met haar ouders, dus is inmiddels door de wol geverfd.


Heftige Zoom-meeting

Nog zo’n leuke… kennelijk verdraai ik nogal eens wat spreekwoorden. Vindt 'ie ook leuk. En nog leuker om dit te delen in een speciale app-groep die hij heeft met mijn twee landverraders van zwagers. Ben dol op ze, maar ze maken met zijn drieën een mooi boekwerk over welke ‘domme’ versprekingen wij met de zussen doen. Zo zit ik vorige week in een best heftige Zoom-meeting. Goed voorbereid, niet gevuld met alleen maar leuk nieuws en zoals altijd best nerveus. We zijn nog niet klaar en hij staat al lachend zijn bevindingen te typen naar de zwagers app. Zo heet de groepsapp trouwens niet, ze hebben een van onze ‘gevleugelde’ uitspraken genomen en deze als titel gebruikt. Ik vrees dat ik bovenaan sta. Al is het maar omdat ik het meeste praat. Hoewel mijn jongste zusje er ook wat van kan. Maar ik ben bang dat ze én meer bewust is van wat ze zegt, én deze zwager soms maar eieren voor zijn geld kiest. Zo, dat was er weer een. 


Domme boekjes

Afijn, ik typte het omdat ik net daarvoor de mooie uitspraak deed; ik denk dat ik me verveel. Nu ken ik dat gevoel eigenlijk niet. Nooit gedaan ook. Naast dat er altijd genoeg werk is, vind ik ontzettend veel leuk. Van in bad gaan, domme boekjes lezen, knutselen, schrijven, bellen tot was vouwen en zelfs wel eens wat ander huishoudelijk kwaad (ik weet schatje, het is noodzakelijk kwaad, maar dit vond ik beter passen).


Schooljuf spelen

Vandaag was ik alweer vroeg aan het werk. De mailbox leeg, Alle dag-administratie klaar, lesplannen gemaakt met collega Tess. Gewandeld in het bos, de was gedaan, telefoontjes gepleegd, de vloeren gepoetst, schooljuf gespeeld voor onze jongste dochter en natuurlijk heerlijk gekeken naar onze collega’s die samen met mooie dansers kleine schermpjes vulden.


Heerlijk

Tja, waar je maar blij van wordt in deze gekke tijd. Kleine gevulde schermpjes vol blije dansers. De een wil haar prinsessenjurk laten zien, de ander de nieuwe badkamer, de ander steekt haar vinger op alsof ze in de les staat en weer een ander danst door terwijl de muziek al gestopt is. Heerlijk. Voor sommigen vreselijk, maar voor ons een uitkomst in deze tijd waar we niet in de danszalen mogen zijn.


Als ik tijd heb

En ach, altijd genoeg te doen. Er ligt nog genoeg was in de kelder, nog wat kak nakijk-klussen die gedaan moeten worden en vast nog wel een ander klusje. Maar de tijd is gekomen, dat ik eigenlijk al mijn gewenste taakjes gedaan heb. Want herken je het gevoel dat je tegen jezelf zegt: “Oh, dat ga ik doen als ik tijd heb.” Of: “Oh, die klus ga ik doen in de vakantie.” Nou die klussen, die heb ik allemaal al gedaan. En dat is fijn. Dat maakt het dat deze gekke tijd ook een nuttige tijd is.


(Omg, manlief gilt door de film heen. Er gaat iemand dood, iemand anders huilt heel hard en dochterlief zit met haar handen voor haar ogen en zegt zacht; ik dacht dat hij nog wel deel twee zou overleven van de film. Heerlijk als je vader er dan naast ligt te gillen: ‘“Je kent hem pas drie dagen joh, wat huil je?”)


Heerlijk les geven

En zo zie je maar, eigenlijk hoef ik me niet te vervelen. Ik heb niet alleen een film op TV, ik heb ook het vermaak van de kijkers ernaast. Verveel me nog maar even door. Dan ga ik vanzelf op tijd naar bed en ben ik morgen lekker fit om weer heerlijk les te geven. Want dat kan en mag nog, weliswaar vanuit huis, naar de dansers thuis maar met een heerlijk ‘thuis-komen’ gevoel.



vrijdag 18 december 2020

Daar zijn we weer... lockdown & ID

Donderdagmorgen. Daar zit ik, in mijn badjas met de krant. Alle mails al weggewerkt, ontbijtje op, konijn gevoerd en mijn dochter aan het online onderwijs. Normaliter stond ik al ruim een uur te zwoegen met een 2e klas op de SSgN. Nou ja, zij zwoegen en ik het in de juiste banen proberen te leiden. Maar de scholen zijn dicht. Eigenlijk had ik vanmorgen toch al vrij vanwege kerstactiviteiten op school. Maar nu voelt het extra vreemd. Alsof ik spijbel. 


Nooit gedaan overigens, dus geen idee hoe dat voelt. De vogeltjes vliegen weer af en aan op het rekje voor mijn raam wat, samen met de radio aan, een heerlijk ontspannen gevoel geeft. Vreemd, want we zijn in lockdown. Ik kan me de eerste sluiting nog herinneren. Manlief vast in Oostenrijk en ik huilend in de keuken met zus en zwager die me in alle veilige pogingen probeerden te troosten. Tjee, wat een paniek.


Dicht

Deze lockdown kwam toch onverwacht. Geen idee of ik gehoopt had dat wij niet dicht zouden moeten. Ik hoopte dat we misschien nog een dag of avond extra mochten dansen maar nope. Nederlands gaat op slot en voor ons betekent dit dus; dicht.


Druk mee puzzelen

Afgelopen weken waren redelijk spannend en dit had niets met deze lockdown te maken. Wel met alle nieuwe maatregelen natuurlijk. Onze (inmiddels 13) jaarlijkse ID X-mas shows konden natuurlijk niet doorgaan. Althans, niet in de normale vorm. Terecht, jammer maar begrijpelijk. Ik zou persoonlijk het risico niet eens willen en durven lopen. Maar ons idee om ze ‘live stream’ te doen had toch iets meer voeten in aarde dan verwacht. De schema’s waren al weken klaar (dankzij een mooie stagiair die druk mee puzzelde om alles goed op papier te krijgen en daarnaast ook zijn moeder verblijdde met zijn aanwezigheid ☺). De zaal zag er al snel geweldig uit, wat mooie vette nieuwe spots en rust en gezelligheid. Vorige week zijn de choreo’s van alle groepen van 4-12 jaar opgenomen tijdens de les. Spannend voor sommigen en heerlijk voor anderen. Het digitale tijdperk is voor sommigen nu eenmaal hun telefoon ophouden en op ‘record’ drukken waar weer anderen een heel kunstwerk uit de kleine apparaten toveren. 


Mooie haren

Maar ook hier ’alle hens aan dek’. Cameraman (tevens vader van…) Doris kwam advies geven, Renske (danseres en cameravrouw in spe) bood aan wat filmpjes op te nemen en het allerbelangrijkst; de dansers voelden zich heuse artiesten voor de camera in pracht kerstkostuum, mooie haren, pracht licht. Eigenlijk was ons doel hiermee al bereikt. Plezier, verbijstering, genieten en vooral veel lachen.


De oudere groepen hadden inmiddels ook al hun kostuums gepast, de choreo’s waren zo goed als af en ze waren gezond nerveus voor deze live stream waarbij ze binnenkomen, omkleden, dansen en weggaan in 10 minuten om zo onder de 30 mensen per zaal te blijven.


Advies van YouTube

Vorige week donderdag, vrijdag en zaterdag stonden in het teken van techniek. Ondanks alle technische voorbereidingen kreeg manlief het niet voor elkaar. Opa erbij. YouTube om advies gevraagd en talloze ritjes naar de muziekwinkel moesten het uiteindelijk gaan redden. Zaterdagmiddag lag hij met zijn hoofd op de tafel, handen in het haar, tussen de snoeren en werd ik ook wel lichtelijk nerveus. Afhankelijk zijn van mensen ben ik goed in, maar afhankelijk zijn van techniek is echt shit.


Bibberend

Maar zaterdagavond was het gelukt. Zo stonden we zondag paraat met wat Lentse dansgroepen klaar om “LIVE” te gaan. We hadden nog even de kunst van het rustig presenteren afgekeken bij het BDF van ArtEZ (dankjewel Kimberley!) en mijn presentatie booth was kerst klaar. Toen om 15.40 uur het beeld er uit schoot, terwijl ik klaarstond om te openen, hadden we het even niet meer met zijn allen. Met als gevolg dat toen het beeld het wél weer deed ik bibberend iedereen welkom heette om vervolgens in brullen uit te barsten van de spanning dat het gelukt was. Arme moderne tieners die een beetje beduusd mijn kant op keken en dachten dat het aan hen lag. Ze dansten gelukkig de sterren van de hemel en de eerste show wat een feit.


Trots en voldaan

Je begrijpt onze euforie op zondagavond. Twee shows later, ruim 200 apparaten per show ingelogd en bijna 2.000 keer terug gekeken was al het werk meer dan de moeite waard. Het samen-gevoel kunnen we prima veilig behouden door elke keer met een paar collega’s aanwezig te zijn. En het heerlijke spontane ‘live-meedoen’-stukje levert geweldige stotterende of bijdehante collega’s op. Maandag mochten we nog een live-show doen. Trots en voldaan haalde we nog een hiphopgroep naar de school en genoten samen. 


En dat was het. Nederland ging op slot.


Nou, niet voor ons. Wij denken graag in mogelijkheden en niet in onmogelijkheden! Dus hopsa alle docenten aan de slag met eventueel materiaal dat in de lessen gefilmd is. Natuurlijk lang niet het gevoel en de prachtige techniek die we wilden laten zien en voelen. Maar wel een stukje meekijken in de les, genieten van talent en lachen om door het beeld lopende docenten, binnen rennende dansers of stilstaande artiesten. Gewoon, zoals we zijn.


Deze week sluiten we dus dansend af, met een glimlach. En in plaats van ruim 200 gasten binnen in een veel te warme school voor een show die nooit op tijd stopt, nu lekker thuis op de bank. In je favoriete outfit en… binnen de tijd!


Scherm beu

Natuurlijk is het super shit dat we onze dansers niet meer live zien en mis ik ze nu al. Maar in het belang van veel zwakkere mensen gaan we dit goed doen. Wij blijven drie weken dicht. Geen Zoom, al is het maar omdat wij met ons gezin het scherm wel even beu zijn. Maar vooral in de hoop dat we met zijn allen dit virus deels kunnen temmen.


De laatste tien dagen van de lockdown maken we een gevarieerd Zoom-schema. Met hopelijk iets leuks voor iedereen. Iets waarin we laten zien aan jullie te denken, waar we voor gaan en staan. Dans, plezier en samen. En met name dat laatste, denken aan elkaar. Dat trekken we nu even met zijn allen heel breed.


Fijne dagen, wie weet nog tot op het scherm vanavond. Ik zwaai☺ We denken aan jullie, denken jullie ook aan anderen?


Blijf gezond en blijf thuis, liefs ❤️

maandag 16 november 2020

Gezocht: creativiteit

Week 10 van het nieuwe seizoen. Inmiddels in een (voor ons te overziene) tweede Corona-golf. Alle kids lessen mogen gelukkig nog even doorgaan, onze 17+ lessen zijn allen via ZOOM en ok dat gaat prima. We duimen ons natuurlijk suf voor dinsdagavond waar premier Rutten ons gaat vertellen hoe nu verder. 


Zondagmorgen, letterlijk ook want de zon schijnt en dat maakt het dat het best druk is op straat met wandelende, fietsende blije mensen. Hier in huis is het stil. Ik ging naar beneden om een filmpje te gaan kijken, maar het mooie weer deed me doen beslissen niet te lang te blijven zitten om snel naar buiten te gaan. De rest slaapt nog dus het enige geluid is ons konijn dat heen en weer rent.


Nou, dat is erg

De afgelopen weken waren heftig. De opstart viel me een beetje tegen. Ik schreef er al eerder over. Mijn positieve verwachtingen, de twijfels, de onzekerheid, maar ook de indeling van de week. Naast onze heerlijke dansschool werk ik ook op de HAN. Ook zij moesten natuurlijk aanpassingen doen met de opstart van het nieuwe seizoen. Voor mij betekende dat, als ik toch al ‘mijn’ tweedejaars-klassen les wilde geven, dit verdeeld zou worden over vier dagen. Ik dacht er maar heel kort over na… Natuurlijk ging ik dat doen. Het was maar voor slechts acht weken. En kom op, dat mijn vijfde werkdag in de week start met de SSgN, waar ik samen met collega Tess de lessen Dans verzorg, vergat ik natuurlijk niet. Nu hoor ik jullie denken: “Oeh, vijf dagen per week werken, dat is erg ”. Nou, verre van hoor. Dat is heerlijk. Het enige waar ik me een beetje (of best veel) in vergiste, was de tijd die er NIET over was. Na een vroege actieve ochtend en middag, sjeesde ik naar huis om wat te eten of mijn spullen te pakken en vervolgens weer door te gaan naar ID.


In mijn hoofd

Terwijl de weken voorbij vlogen, werd mijn week wel wat zwaarder. Niet alleen fysiek (ben toch ook echt geen 20 meer…) maar ook merkte ik dat er in mijn hoofd totaal geen ruimte was om iets te bedenken, regelen of voelen. Ik bleef een beetje aftellen en toch ook ontzettend genieten van de geweldige ALO klassen. Daar kreeg ik elke ochtend mega veel energie van. Helaas was dat kennelijk ook alle energie van de dag, want dat maakte dat ik redelijk uitgeput begon aan mijn ID deel van de dag. En dat kan natuurlijk niet! Mijn, mijn grootste passie, mijn vierde kindje, mijn mooiste dansers. De onzekerheid groeide, zou ik het dan niet meer hebben? Zou het niet meer lukken? Een onzekerheid die je denk ik altijd blijft houden bij een creatief beroep. Na elke vette choreo is er wel de angst: “Poeh, kan ik dit nog een keertje maken? Komt er nog een keer een mooi idee in mijn hoofd?”


Fikse huilbui

Inspiratie haal ik uit alle mooie dagelijkse dingen, iets wat ik zie in het bos als ik naar de HAN fiets, iets wat leerlingen van de SSgN laten zien als ze een maak-opdracht krijgen. Kijken bij en naar collega’s, dans op televisie, dans in een theater of gewoon bewegende mensen op straat. Nu kom je in deze tijd natuurlijk op veel minder plekken en ben je veel meer aangewezen op lege settings en kleine groepjes. Afijn, voor mij redenen genoeg om even in paniek te raken. Mijn lijf begon te protesteren, de danswereld werd onrustig van de toenemende maatregelen. Mijn paniek wordt altijd snel geuit. Soms denk ik dat een binnenvetter wat fijner is voor je omgeving. Maar, naast onmogelijk voor mij met mijn aanhoudende buikgevoel, ook gedoemd om het uiteindelijk tot een heftige uitbarsting komt. Die van mij viel nog mee. Wat tranen, wat paniek en meteen actie. Naast een fikse huilbui met fijne adviezen van een van mijn liefste ALO collega, fijn gesprek met vriendinnen en natuurlijk de geruststelling van manlief, kwam ik de weken door. 


Heerlijk

De paniek of mijn inspiratie wel terug zou komen, maakte de werkdagen wat meer beladen. Vinden de dansers de nieuwe warming-up leuk? Is de les uitdagende genoeg? Is de choreo lekker te dansen? Natuurlijk voel ik dit doorgaans ook wel eens, maar zodra ik voor de groep sta, verdwijnt dit alles in een heerlijk ‘thuis-gevoel’ en weet ik precies wat ik doe en vooral waarom ik dit doe.


Derde keuze

De herfstvakantie kwam in zicht, maar net de week daarvoor kwam er een danseres van ons met twee klasgenoten mij een dagje volgen voor hun filmacademie opdracht. Ze zouden een dag meelopen met mij en dit alles op film zetten voor hun schoolopdracht: Volg een dag iemand die je inspireert. Best grappig gezien de inspiratie-paniek waarin ik zat, maar vooral een mooie eer. Toen ik Renske, Bart en Jari sprak, gaven beide mannen wel eerlijk toe dat de gewenste radio DJ (nummer 1) de carnavalsartiest (keuze 2) beiden niet doorgingen. Ik was dus de derde keuze. Maar dat is nog steeds heel leuk. We hebben er in ieder geval gedurende de dag hartelijk om gelachen.


Dit is het 

De dag begon bij de SSgN, ging door naar ID waar ik met wat ALO-studenten een choreo oefende, de SSgN Dansplus klas hun eerste les gaf, wat afspraken had en de dag eindigde met heerlijke ID dansers.

Tussendoor stelde het leuke drietal vragen en zo kwamen ze tot een redelijk compleet plaatje. Soms ongemakkelijk, maar vooral gezellig genoot ik van de dag. Door de vragen en het nog eens mogen vertellen hoe ik bij mijn dagelijkse levens-indeling gekomen was, kwam ik gek genoeg ook weer een beetje bij mijn gevoel. Waar deed ik het ook allemaal weer voor? Waarom was mijn dag zoals hij is? De reactie van drie filmers en hun kijk erop, maakte het dat ik weer even terug was bij de mooie basis. Dit was het, sterker nog dit ís het! 


De herfstvakantie bracht wat rust en nu, met een nieuwe weekindeling met wat meer rust in wat ochtenden, is ie er weer; De inspiratie, de energie, mijn fijne gevoel waarom ik doe wat ik doe! De ideeën zijn er weer en dat is maar goed ook! De nieuwe Zoom-weken vragen ook om aanpassen, creativiteit en nieuwe inspiratie. Je leerlingen toch uitdagen op een vierkante meter roept weer om nieuw, anders maar vooral leuk.


Dus dankjewel Renske, Bart en Jari. Niet alleen voor de leuke film maar ook voor het bevestigen van mijn geweldige (dankbare) leven.


Mocht je het leuk vinden om ook mee te kijken: https://youtu.be/ceoSY_VlHx4


Ps duimen jullie mee voor aanstaande dinsdag?


donderdag 15 oktober 2020

Mijn vriendin Wendy

Lang, lang geleden, toen we nog geen mobiele telefoons hadden en geen Corona, startte ik met frisse tegenzin mijn vervolgopleiding. Na de HAVO op naar de studie Engels. Want ‘daar was ik goed in’. Spannend en vol goede moed startte ik de opleiding. Ik kende niemand, maar vond best snel mijn weg. Halverwege jaar 1 bleek dat we in Engeland stage moesten lopen. En nog wel drie maanden! Ik, lekker nog bij mijn ouders wonende en geenszins van plan vrijwillig de grens over te gaan, vond dit niet zo’n goed plan. Via de opleidingscommissie naar de instantie daarboven probeerde ik de mensen ervan te overtuigen dat dit voor mij echt geen goed idee was.

Helaas golden voor mij dezelfde regels als voor ieder andere student. Drie maanden Engeland werd het. Maar… je mocht met iemand samen gaan. Dat was al heel fijn. Met pech was ik ziek op de dag dat de ‘setjes’ gemaakt werden. En dus werd mijn paniek alleen maar groter.


Engeland

Nu werkte mijn moeder in die tijd al bij de NS. Daar had ze een leuke collega die altijd heel trots en enthousiast vertelde over zijn mooie talentvolle dochter. Allebei de ouders (mijn moeder en haar vader dus) waren reuze trots en staken dat niet onder stoelen of banken. Mama vertelde me voluit over deze leuke jongedame die toevallig ook op deze opleiding zat en dol was op dans. En ook heel toevallig zocht naar een maatje om op de mooie Engeland-reis te gaan. 


Spul uit de oudheid

Ik had geen idee over wie het ging, totdat ik bij een van de hoorcolleges om Tipp -Ex vroeg. Dat is een correctie spul uit de oudheid waarmee je geschreven (met een daadwerkelijke pen) fouten kunt ‘weggummen’. Iedereen keek me vreemd aan. “Kras het gewoon door, joh”. Maar een reddende engel pakte haar tas en gaf me het witte goud. Niets belangrijker dan je schriften netjes houden. Terwijl ik het potje aanpakte, lachten we naar elkaar en wisten met een blik dat dit de andere jongedame was waar onze ouders zo vol van en over waren. En zo leerde ik Wendy kennen. Mijn maatje voor het leven.


We gingen samen naar Engeland en hadden op alle fronten veel gemeen. Jarenlange verkering met onze jeugdliefde, schoonouders met een eigen bedrijf, passie voor dans, dol op lijstjes maken, agenda’s vullen en veel chocolade eten. Ons Engeland-clubje werd uitgebreid met nog twee andere meiden die naar dezelfde stad gingen; Newcastle.


Cultuur en geschiedenis

Al snel hadden wij onze dagindeling gevonden. Weinig school (niemand die op ons zat te wachten), veel sporten, veel wandelen en lekker samen eten. Een van ons viertal vertrok na een week terug naar huis terwijl ik (geheel tegen de verwachtingen in) verhuisde naar een fijn huis bij Penny, een geweldige Engelse mevrouw. Penny vond ons gelanterfant maar niets en nam ons elk weekend mee om een ander deel van Newcastle te bekijken. Ze liet ons uren langs de kust lopen, kilometers door plekjes vol cultuur en geschiedenis. Als we dan later op de avond op een van onze kamers zaten, zochten we elkaar standaard op. De derde studente vond ons ‘geklit’ maar niets en voelde zich al snel buitengesloten. We deden ons best, maar zij hield niet van sport, van dans van drukte en ook niet van vlees. Met als resultaat dat we regelmatig met z’n drieën samen aten, maar dat Wendy en ik daarna nog naar de Mac gingen voor kip.


Wekelijks feest

We groeiden onwijs naar elkaar toe en leerde elkaar op alle fronten kennen. Een vriendschap voor het leven was gemaakt. Wendy’s roeping bleek niet in  het onderwijs te zitten en de mijne daarentegen zo ontzettend wel. Maar zelfs toen we niet meer samen studeerden, bleven we elkaar opzoeken. Wendy was mijn eerste vriendin die op zichzelf woonde. Het heerlijk samen logeren, ‘koken’ (wat bestond uit kaassaus warm maken en tortellini erbij gooien), films kijken en alles samen bespreken, werd een wekelijks feest. Onze mannen konden het ook snel met elkaar vinden en al snel gingen we een eerste weekendje weg. Dolle pret, domme boekjes, veel snoep en weinig doen in combinatie met spelletjes, valsspelen (de mannen natuurlijk) en veel lol. Van Centerparcs, Landal Greenparks, Bilderberg naar Portugal voor onze eerste gezamenlijke vakantie. Wat hebben we veel gezien, gedaan en vooral meegemaakt. Wendy werkte bij het reisbureau van haar zwager en vond de meest waanzinnige tripjes en aanbiedingen, regelde alles en zorgde ervoor dat wij volledig voorbereid een weekendje weg gingen.


Mijn manier is de beste

We werden ouder, wijzer en soms onrustiger. De relatie van Wendy was een hele andere dan die van Roel en mij, maar we vonden elkaar allemaal top dus dat drukte de pret niet. En áls er onenigheid was, dan was het vanwege mijn bemoeienis met haar relatie. Ik wilde zo graag dat ze volledig gelukkig was (en is!) en iedereen doet dat natuurlijk op zijn/haar manier. Mijn neiging te denken dat mijn manier de meest happy manier is die er bestaat, komt voort uit mijn genietende leven en het gelukkig zijn in mijn eigen relatie.


Vriendschap laat zich niet dwingen

In Portugal bespraken we onze kinderwensen voor het eerst. Wendy was erbij toen wij onze eerste zwangerschapstest deden en ze was er ook bij toen dit helaas niet verliep zoals gehoopt. Maar gelukkig was de hotline tijdens mijn eerste bevalling van Kai met haar aanwezig en met de geboorte van haar zoontje Mats twee jaar later was het feest compleet. Beiden moeder van een zoontje, dat moest een feest zijn. We dwongen onze kleine mannen bijna om maar beste maatjes te worden. Maar vriendschap laat zich niet dwingen en de mannetjes gingen hun eigen weg. Wij niet, wij bleven lekker fijne vriendinnetjes. En nu met kids.


Getuige van liefde

De vette bruiloft in Jamaica waar Kai de boel bij elkaar huilde en ik toch geen getuige kon zijn omdat de Jamaicaanse meneer niet kon tellen, is er een die we nooit vergeten. Wij die mee mochten met een acht weken oude baby, borstvoeding, uren vertraging, de mooiste bruid ooit, was echt een feest. Elkaars getuige zijn op het trouwen wil eigenlijk ook zeggen dat je de boel een beetje in de gaten moet houden. Getuige zijn en blijven van de liefde. En ondanks dat Wen’s liefde twee prachtmannen en heel veel mooie momenten met zich meebracht, was dit niet genoeg om bij elkaar te blijven. En zo werd Wen mijn vriendin in scheiding. Wat een verdriet, wat een gesprekken en wat ontzettend moeilijk je vriendin zo verscheurd te zien. En de ‘ex’ natuurlijk ook. 


Maar zoals met alle heftige dingen in het leven, word je vaak sterker van tegenslagen. En dát werd mijn vriendin. Haar drang zelfstandig te zijn en te blijven, maakte het dat de zoektocht naar de ideale baan doorging, dat haar huisje een warme plek werd en waar de boys opgevoed werden volgens een manier waarin zij gelooft. Sterk, dapper, krachtig en vooral vol liefde.


Ik leer er van 

Wendy is nog steeds de lieve mooie meid die mij een potje Tipp-Ex gaf. Maar zoveel wijzer, krachtiger en tegelijk ook zoekende. We zijn samen volwassen geworden. Ik vol passie goed en meteen wetende wat ik wilde. Zij zoveel willen, verschillende baantjes met mooie ervaringen en uiteindelijk gewoon zich neerleggend met de altijd zoekende mooie tocht. Ik leer er altijd weer van, haar wijze woorden of wazige vragen. 


Boos

Wendy kan zo ontzettend veel dat ze bijna moet kiezen wat haar passie gaat zijn. Want niet alleen is ze mijn vriendin, ze was ook grappige en zingende! Ariël, dansende Pocahontas, poetsende Assepoester, stralende Jasmine en de mooie Giselle. Toen ze de ‘mooie’ rollen een beetje zat werd en op zoek ging naar een andere uitdaging werd ze de boze stiefmoeder uit Rapunzel. Natuurlijk toch ook weer mooi, maar vooral leuk. Afgelopen show was Wendy Odette. Een mooie wijze vrouw met een prachtige balletverleden. En ook dat past haar. 


Regelen & organiseren

Dans blijft een hobby en yoga de nieuwe uitdaging. De zoektocht naar de rust in jezelf is er een die zij beter kan visualiseren dan wie dan ook. Want zoeken, daar is ze goed in! Maar vinden inmiddels ook. In haar fijne warme huisje waar iedereen zich thuis voelt. Fijne baan met een mooie uitdaging om heel voorzichtig voor zichzelf te starten. Natuurlijk in datgene waarin we elkaar ooit vonden; regelen & organiseren! Want dat kan ze als geen ander. Moeder van inmiddels twee grote puberzonen die op hun eigen manier haar de liefde en respect tonen die ze verdient. 


Maar ze is vooral vriendin. Zonder tijdsdruk, plichtsgevoel of verwijten. In drukke tijden mailen we elkaar een update. In rustigere of hoognodige tijden wandelen we samen en kletsen de uren vol. Het jaarlijkse vriendinnenweekend (uiteraard geregeld door Wendy) is er altijd een vol warmte, maar ook met een lach en een traan. We genieten, we waarderen en… we blijven voor altijd vriendinnetjes.


Zij een beetje ouder dan ik :)