Dansen, dansen, dansen

Na een heerlijk, geweldig, fijn seizoen is de vakantie begonnen. ID is dicht en dat betekent dat het hoofd ook even op ‘laten maar’ kan. Dankbaar voor een fijn dansjaar, zowel met een geweldig team als super dansers.

Vakantie voor ons dit jaar is er een met het gezin. Super speciaal en zo fijn. Na een week al zoveel gezien te hebben en zoveel samen meegemaakt en gedaan is Santa Monica aan de beurt. Natuurlijk kan een danslesje niet ontbreken. De eerste dagen waren om bij te komen. Pittig tijdverschil en drukke laatste weken lieten ons dankbaar nagenieten.

Trouwe moeder

Maar… als je toch in LA bent, dan moet je wel naar Millennium Dance studio’s. Als je dan ook nog met je twee meest favo dansers bent, namelijk mijn eigen dochters, dan maakt dat het feestje compleet. De meiden waren niet meteen enthousiast. Het is tenslotte vakantie en niet weten waar je in stapt, is ook spannend. Als trouwe moeder stelde ik ze gerust om vervolgens zelf in de ochtend wakker te worden met een spanning waarmee ik even boven de wc mocht hangen. So far, het goede voorbeeld. De mannen reden ons naar de dansstudio; 30 minuutjes van de kust waar we een paar heerlijke dagen blijven. De keuze van les was duidelijk; contemporary. Aangezien de niveaus er niet bij staan, maar een ‘warning’ dat de lessen bijna allemaal intermediate advanced zijn, is hiphop geen optie voor ons ☺

Celebrities

We bekijken de verschillende docenten nauwkeurig. Lang leve insta. De keuze is duidelijk en de tijd fijn. We ontbijten in de auto en staan klokslag 10.30 uur in de indrukwekkende studio. Naast talloze celebrities die hun dankwoord uiten op grote foto’s, hangt er een bordje waarop nadrukkelijk verzocht wordt om de ‘celebrities’ niet lastig te vallen. Nu ga ik er niet vanuit dat het storm loopt met bekende LA-ers op de vroege zaterdagochtend, maar ik verheug me. 

Verboden filmpje

We melden ons aan en worden super vriendelijk rondgeleid. Leuk, een raam waar je de dansles kunt bewonderen. Met wederom een bordje met het verzoek de dansers niet te filmen. Naast dit bordje zitten drie dames fanatiek de les te filmen die bezig is. Natuurlijk gaan we op de foto bij het bord. De hal loopt vol. Een uitgebreide variatie aan dansers. Hoewel het een adult lesson is, staat er zeker een dansklas vol jonge enthousiastelingen voor ons. Met heuse ‘dance moms’ die foto’s maken, ze een duwtje geven als de deuren open gaan en trots bij het raam het verboden filmpje gaan maken. Dochter kondigt aan dat we links gaan staan (rechts zit het raam met de ‘fans’). Niet dat we moeite hebben met een plekje achteraan zoeken. De jeugd stormt naar voren en wij blijven netjes achter in de hoek. Ik ben de oudste in de zaal en voel me net moeder overste met de puppies die de eerste drie rijen vullen. 

Ik ben niet de juf

De muziek gaat aan, ik kijk rond. Iedereen begint fanatiek te stretchen, spagaats, splits, 6 o’clock legs, bruggetjes en fanatieke benen die via achter het hoofd aantikken. Dochterslief kijken me aan. We beginnen ook voorzichtig met wat stretchen. Ik zie dansers bewegingen doen die volgens mij na een warming-up van 45 minuten nog niet de bedoeling zijn. Maar ik ben niet de juf dus hou me bezig met mijn eigen plekkie. We zijn naast een van de langste ook het meest gekleed. Op de filmpjes zagen we al niemand met een bedekte buik maar we houden ons shirt nog maar even aan. Ik omdat ik de leeftijd niet heb, (de buik overigens ook niet ☺) dochterslief vanwege het erin geramde ID gevoel vrees ik. 

Elkaar toejuichen is leuk

Na 10 minuten - ja de les begon al te laat, herkenbaar - gaan we samen opwarmen. Joggen, jumping jacks, planken, belly twists en opdrukken. Ik krijg mijn eerste side eye van dochter twee. Op haar vraag; denk je dat we buikspieren moeten doen, gaf ik aan te denken van niet. Oepsie. Maar het is kort want daarna mogen we, jawel in twee rijen, naar de overkant improviseren. Terwijl er minimaal 60 paar enthousiaste oogjes juichen, kijken er twee paar ogen mij doordringend aan. Vervolgens staan we in de rij, gaan er maar twee dansers per keer en mogen we elkaar toejuichen. Dat is leuk. Wat we zien is ook leuk, de meeste leuke flips, turns, slides en kicks komen voorbij. Indrukwekkend. Ik heb lang geleden al geleerd te beginnen met wat stappen (meters winnen) en langzaam zoveel mogelijk meters tegelijk te maken. Ik ben knetter blij als ik naar de overkant ben en kijk bewonderend naar mijn twee meiden. Dan gaan we beginnen. In een sneltempo legt de docente de choreo uit. Na 50 minuten is er nog geen muziek aan geweest en hebben we al gevlogen (butterfly) een radslag naar de grond gemaakt en geslided op je knie. Tenminste in je hoofd want de ruimte is te krap om het daadwerkelijk te proberen. We gaan in 2 groepen doornemen en de choreo gaat op tel nog een stukkie sneller. Mijn knieband gaat om en ik kan mijn dochters vragen stellen als we tijd krijgen om het even door te nemen. 

De eerste keer op muziek wordt gedaan door de juf, we maken ruimte en ze laat zien hoe het moet. Echt Amerikaans voor mij want ik zie het eigenlijk geen van onze docenten doen. Maar alle dansers zijn dol enthousiast. De variatie van mensen is geniaal. Iedereen kan en mag meedoen, zelfs 54-jarige moeders ☺

Knetter strak gedanst

Nadat we de choreo een paar keer gedaan hebben, lijkt mijn lijf het een beetje te snappen, nu mijn hoofd nog. We mogen in kleinere groepjes, jee. Ruimte is fijn, al die ogen op je… niet. Ik functioneer dan echt niet. Bijzonder als juf, maar als ik lesgeef bepaal ik en weet ik precies wat ik moet doen (nou ja meestal). Dochters zijn samen in de eerste groep. Ik mag in groep vijf. Dit is random ingedeeld hoewel ik anders ook waarschijnlijk in groep vijf zou zitten. We bewonderen de dansers, er wordt knetter strak gedanst. Kan niet anders zeggen, maar er wordt vooral ook erg veel met haren gezwaaid en dramatisch gezwaaid met armen en lijf. Maar het is heerlijk. Ik had ook zo vreselijk veel zin om zelf te dansen. Geïnspireerd worden door muziek, beweging, mensen en dans. De ruimte blijft beperkt, maar we staan dan toch echt wel in de vette LA dansstudio met de bekende rode muur.

Opnieuw een maagprobleem

Na 20 minuten in groepjes dansen, waarbij de telefoons overuren maken van de filmpjes die gemaakt worden. Is het tijd voor het laatste onderdeel. De juf kiest haar favo dansers en die mogen dan de choreo laten zien. Ongemakkelijk, maar niet voor deze dansers. Ze zijn het gewend en ze hebben niet voor niets de heel les gestreden om gezien te worden. De eerste dansers zijn er drie. Leuke dansers met leuke trucjes, ik mis de techniek maar aan de andere kant; hier werken ze aan andere techniek. Iedereen gaat de volle 100%. Bewonderenswaardig. Strakke armen, intense snoetjes en krachtige kicks. Ik voel mezelf een beetje zo’n lange pop waar je wind in moet blazen zodat armen en benen gaan bewegen. We kijken bewonderend naar de groepjes. Ergens voel je je stom dat je niet gekozen wordt, begrijpelijk en tevens hoop je dat ze je niet ziet want daar met een drietal staan, geeft mij opnieuw een maagprobleem denk ik.

We kijken wat nerveus rond, de meiden beslissen dat ze niet gaan of ze nu gevraagd worden of niet. Eigenlijk baal ik van dit onderdeel. Ik wil gewoon lekker dansen en het liefst had ik de choreo nog een paar keer (redelijk anoniem) willen doen. Nu sta ik ruim 25 minuten naar andere dansers te kijken. Best leuk natuurlijk maar het wordt ook steeds ongemakkelijker met de docente die rond loopt, kijkt en wijst. 

Auw!

Dochter besluit op dat moment ook dat haar droomles, diezelfde dag om half 6, van een voor haar geweldige danseres niet meer hoeft. Het ongemak wint niet van het dansplezier. Een andere wereld. Terwijl we in het hoekje overleggen wat te doen als ze, surprise, ons wél aanwijst, wijst ze onze kant op. Ik stap dapper naar voren. Tenslotte moeder/juf/goede voorbeeld. Maar, zo blijkt, ze wijst naar de jongeman naast mij en seint mij netjes terug. Auw. Maar de jongeman grijpt het moment aan en vraagt mij te filmen. Als ik ongemakkelijk op zij ga staan, seint hij dat ik wel even midden vooraan moet gaan staan om hem goed op beeld te krijgen. Ongemakkelijk? Yup.

Te competitief

De les is na 95 minuten afgelopen. Ik heb geen zweet, wel genoten en ben super dankbaar dit zo met mijn meiden te mogen doen. Hoe bijzonder is dat. Leuk om samen met mijn meiden te ervaren hoe de lessen hier gaan. Beiden geven aan de het te competitief is voor ze en dat ze maar wat dankbaar zijn voor hun eigen lessen. En zo zie je maar, iedereen haalt er iets voor zichzelf uit. 

Ik? Ben vooral reuze trots, een ervaring rijker, lekker bewogen en met je meiden in de dansles in LA is me toch een vette dankbare ervaring.

Mindere eigenschappen

Een van mijn minder leuke eigenschappen (tja wie heeft ze er niet genoeg!) is dat ik overal wat van vind. En daar ook nog eens heel graag iets van moet zeggen. Of sowieso iets moet zeggen. Niet sjiek, niet fijn en regelmatig onhandig. Je zou denken dat als je dit weet, het heel makkelijk is hier wat aan te doen. Of juist je mond te houden. Maar dat schijnt dan toch niet zo te werken.

Een van mijn laatste acties was twee dagen geleden toen ik in een wachtkamer zat en een tijdschrift oppakte. Bij het zien van een televisiedame met een uitgesproken gezicht, maak ik de opmerking tegen Roel; oh man, dat gezícht. Wat heeft zij gedaan!? Al niet aardig, I know, maar ook redelijk hypocriet aangezien het de wachtkamer van een privékliniek was waar ik kwam voor een ooglidcorrectie. Toen Roel me dan ook met hoge wenkbrauwen (geheel van zichzelf ☺) aankeek, besefte ik pas wat ik eigenlijk zei.

Snijden in een lijf

Eigenlijk vind ik mezelf best reëel. Ik ken mijn krachten en herken mijn tekortkomingen. Denk ook vaak dat ik er goed mee om kan gaan. Zo druk ik mijn drie bloedjes van kinderen hun hele leven al op het hart dat ze niet moeten snijden in een gezond lijf. I know, zie de alinea hierboven… maar als ik het zeg, geloof ik het echt. Kai die toch een tatoeage ging zetten een jaar nadat hij het huis uit was, deed me een traantje wegpinken. Zo’n mooi kind, met een onuitwisbaar spaghettihoofd op zijn bovenbeen. Auw!

Prachtplaatjes

De meiden zijn er niet ongevoelig voor. Zo kwamen ze een paar jaar geleden met het, volgens hen, geniale idee om alle drie de coördinaten van ons huis als tattoo te zetten. Prachtige bonding natuurlijk. Het feit dat de jongste net 16 was, deerde ze niet. Na mijn relaas dat we ze zo prachtig gemaakt en afgeleverd hadden, ging Kai nog even door met 16 andere prachtplaatjes en wacht ik vol spanning op de dag dat de volgende thuiskomt met een definitief plaatje.

Een dealtje sluiten met mijn mond

Maar daar blijft het niet bij, me bemoeien met mijn eigen kinderen zou bijna als uiterste ‘moederliefde’ omschreven kunnen worden. Maar ik vind ook iets van mensen op de weg, op de televisie, op straat en natuurlijk in de dansschool. Bijna altijd positief. Maar regelmatig ook totale overbodige onnodige uitspraken die er ook nog eens uit komen vlak nadat ik tegen mezelf zeg het lekker voor me te houden. De intentie is er ook, maar soms lijkt het alsof mijn stemgeluid een eigen leven heeft en een dealtje sluit met mijn mond die met gemak de ruimte met onnodig geluid vult. 

Tegen iedereen aan kleppen

Toen ik ooit met stembandklachten doorverwezen werd, zei een gespecialiseerde logopediste me dat ik echt niet de hele dag tegen iedereen hóefde te praten. Ik lachte het een beetje weg en kreeg de opdracht er eens een weekje op te letten. Nou, schrikbarend! Zodra ik de deur uitga, gebeurt het al. Bij het instappen van de auto, het stilstaan bij het stoplicht (non-verbaal, kan ik ook!) Maar ook in de winkel, bij de kassa, in een wachtrij. Heerlijk tegen iedereen aan kleppen. Of mensen er nu op zitten te wachten of niet. Ik bedenk ook echt niet van tevoren; goh laat ik eens lekker tegen iedereen praten vandaag. Ik heb ook oprecht altijd wel wat te vertellen. Meestal ook leuke dingen, tenminste dat vind en denk ik. En nog vaker denk ik niet na bij wat de ontvanger daar van vindt. Tenslotte, is doen alsof je luistert ook een kwaliteit van velen.

Weinig te kleppen

Vol trots zat ik dus ook twee weken geleden met mijn twee meiden in de trein naar Den Bosch. Zij zaten samen in een 4-tje met een iets ouder echtpaar, ik zat twee stoelen terug. Het was stil in de coupe en iedereen was bezig met zijn telefoon, laptop of een boek. Het meisje waar ik tegenover zat, had oortjes in. Weinig te kleppen voor mij want die non-verbale hint snapte zelfs ik wel.

Nadat de trein begon te rijden, hoorde ik al snel mijn meiden vol in  gesprek met het echtpaar waar ze bij zaten. Heerlijk, geïnteresseerd, grappig en lief. Ik glom van trots. Want ondanks dat altijd maar iets vinden, is altijd maar iets zeggen soms ook best fijn. Dus zo combineer ik het onaangename maar met het aangename. Want allemaal maar stil zijn en met onszelf bezig zijn, kan toch ook niet goed zijn. Even onnodig kletsen met elkaar, doet vast ergens goed. Dan zal ik ondertussen nog meer nadenken voor ik mijn gedachtes deel, hardop.

Lieve studenten

Wat ben ik dol op jullie.

Als eerste natuurlijk vanaf het moment dat jullie het danslokaal binnen stappen, onzeker, onwennig maar altijd vol energie. De groei die de weken daarop volgt is niet alleen een compliment, maar zo’n machtig gevoel van samenwerken.

Tijdens introdag één geniet ik van jullie onwennigheid, zoekende naar wie je gaat zijn en wat je allemaal nog wil. Als de muziek aan gaat, is de helft nog zoekende naar wat ‘dit’ nu eigenlijk is. De meeste vertrouwen op de tweedejaars en volgen hun enthousiasme. Maar iedereen doet mee. Niet meedoen is geen optie, wellicht uit respect, goede opvoeding of de drang om te bewegen. De vierde dag zijn jullie kleine hoopjes moe-mens, vol nieuwe ervaringen, setje nieuwe vrienden en vol nieuwe wijze lessen. Met laaghangende ogen kijken jullie me aan. Is ze er weer, betekent dit dat we weer ‘moeten’ dansen? De muziek gaat aan en net als bij de volume knop, gaat ook jullie knop om. De vermoeide oogjes openen en het lijf perst nog even de laatst mogelijke beweging eruit. Respect.

Weinig eenlingen

In de gangen hebben jullie lol, staren jullie naar je scherm, discussiëren jullie en wordt er vooral ook gelachen. In grote groepen zitten jullie bij elkaar en bijzonder genoeg zie je weinig eenlingen rondlopen in de gangen onder het RSC.

En dan vandaag, de saamhorigheid die jullie tonen door niet alleen, maar massaal samen te fietsen of reizen, elkaar op te halen, dezelfde outfits te dragen en elkaar letterlijk en figuurlijk ondersteunen is hartverwarmend. Het is schokkend en intens verdrietig dat jullie dit mee moeten maken, alweer. Jullie huilen, lachen, halen herinneringen op en houden elkaar in de gaten. Een knuffel, een koekje, een zakdoek of een vragende blik. Zoveel verantwoordelijkheid in zo’n jong leven. Jullie rouwen, alweer, terecht om alweer een mooi mens die we moeten gaan missen. Jullie regelen, halen herinneringen op en lachen om foto’s die wij als docenten niet kunnen/mogen zien. Jullie maken een wereldje met elkaar.

Jullie dragen elkaar

Intens verdrietig ondersteunen jullie elkaar. Sommige als fijne klasgenoten, veel samen vanuit een clubje, de geluksvogels als vrienden voor het leven. Jullie zoeken elkaar op. En het allermooist; jullie dragen elkaar.

Niemand wenst jullie dit toe. Jullie studentenleven moet bestaan uit ervaringen opdoen, levenslessen leren, en natuurlijk studeren ☺ Uiteraard moet er gefeest worden en wellicht moeten er ook stevige gesprekken gevoerd worden. Het voorkomen van immens verdriet en gemis, kunnen we helaas niet. Maar er zijn voor jullie wel. En dat doen we vol liefde, maar vooral vol respect. Niet alleen omdat jullie zo geweldig zijn maar omdat jullie door elkaar te dragen, elke dag een stapje verder komen.

Dankjewel voor het jullie zijn.