Juf Carmen danst de wereld rond

We wonen alweer twee weken in een klein vissersdorp op een van de 7000 eilanden van de Filipijnen, omringd door de Indische Oceaan. Ken je die ansichtkaarten van tropische, witte stranden met palmbomen en blauwgroen water met schildpadden erin? Die foto's zijn allemaal hier gemaakt, dat moet wel. Het is hier zo ongelofelijk mooi, we worden zo onmetelijk bruin, en we hebben een nieuw woord nodig voor genieten, zo fijn voelt het hier. Tot nu toe bestonden onze dagen uit vers fruit kopen op ons dooie gemak, met de billen in het zand, bootjes varen en onze ogen uitkijken. De mensen in het dorp zijn gastvrij, spreken redelijk Engels, en vinden een kleine witte peuter zo schattig dat ze hem telkens willen aanraken. De witte peuter vindt dat allemaal prima, en heeft als zodanig inmiddels een paar honderd nieuwe vrienden gemaakt. 

Overal een juf

En toch, en toch kriebelt het. Midden in het dorp, naast een altijd drukbezocht basketbalveldje, staat een kleine basisschool, waar kinderen in schooluniform les krijgen in kleine houten schoolbanken. Een paar honderd meter verderop de middelbare school, met tieners zoals ze in Nederland ook rondlopen: stoere petten, afgezakte rugzakken en groepjes kletsende meiden. Ik sprak met een van de docenten, en die zei me iets dat ik heel mijn leven bij me zal dragen: "Well, if you are a teacher, you are a teacher everywhere." En dat is een waarheid. Ik regelde een gesprekje met de directrice van de school, en informeerde naar de mogelijkheid om een danslesje te geven. Een paar dagen eerder had ik wat kinderen zien dansen op een groot dorpsfeest, voornamelijk Filippijnse folklore. En toen kwamen de kriebels: dansen kun je overal, met iedereen. Zou ik dan misschien ook, hier... zou het?

De eerste dansles

De afspraak was snel gemaakt, een proeflesje voor de basisschool en middelbare schoolkinderen zou er komen, maar dat bleek veel meer voeten in de aarde te hebben dan ik dacht. Om te beginnen is er hier overdag geen elektriciteit. Ik moest dus ergens een generator vandaan halen, zo'n loeiende motor met een stopcontact. De school had een versterker en een geluidsbox, en wonder boven wonder een kabeltje dat op mijn Ipod paste. Om muziek te downloaden moet ik wel steeds naar het einde van de straat lopen om wat WiFi te jatten bij een restaurantje. Maar ook dat lukte. Tot zover geregeld. Maar op de dag van de eerste les bleek de énige meneer die de sleutel heeft van het lokaal met de versterker, het dorp uit te zijn. En o ja, de generator bleek een cruciaal onderdeel te missen (geen flauw idee welke, ik ben danslerares, geen automonteur). Op het laatste moment moest ik dus hier en daar nog wat hulp vragen aan sterke mannen met sixpacks, om een andere generator, box en versterker te lenen.

Ik ben geen automonteur

Dus hop, achterop een motor bij een leuke gebruinde sixpack, die me naar het einde van het dorp reed, waar een extra generator te leen was. Groot en zwaar, dus in een jeep weer terug om hem op de goede plek te krijgen. De vrouwelijke docenten van de school die wél aanwezig waren zagen ineens een groot probleem: er was geen 'operator' voor de generator. Had ik al gezegd dat ik geen automonteur ben? Het duurde dus even voor ik doorhad wat er nu weer ontbrak, maar het bleek te gaan om iemand die dat ding kon aanzwengelen. Ja dág, dat kon ik zelf ook wel. De directrice was ineens ook in geen velden of wegen meer te bekennen, dus uiteindelijk moest ik in mijn beste Filippijns toch alles zelf regelen. Maar een Hollandse glimlach krijgt blijkbaar veel gedaan, en toen alles naar de school gesjouwd en aangesloten was met vreemd uitziende kabels, tóen pas waren we er klaar voor. 

40 graden, maar niet stilstaan

En toen... toen kwamen er uit het hele dorp plotseling meer dan 130 kinderen, die állemaal meededen, en het állemaal goed konden, en zich állemaal wilden inschrijven, en die er állemaal voor zorgden dat een stralende, zielsgelukkige, maar drijfnat bezwete juf intens genoot. Het moest met handen en voeten in gebrekkig Engels, het was 40 graden, maar stilstaan, daar deden we niet aan. Ik had lang niet genoeg inschrijfformulieren gemaakt (zelf getekend en gekopieerd, je moet toch wat), maar het gaf niet. De komende weken ga ik met twee enorme groepen aan de slag, en we gaan afsluiten met een spetterende show, dat weet ik nu al. Ik dacht dat ik energie kreeg van palmbomen, mijn tenen in het zand, vakantie vieren. Maar dat is niets vergeleken bij de kracht die ik krijg van dansende, lachende kinderen, welke kleur ze ook hebben. 

Heel erg veel liefs uit een warme tropenavond, 

Carmen 

Ontvrienden

Ontvrienden; Ook internetvriendschappen kunnen weer eindigen, En zo is ook 'ontvrienden' een mogelijkheid. Letterlijk betekent ontvrienden; “het verwijderen van eerder toegevoegde vrienden van iemands contactenlijst op sociale netwerksites”. 

Een hele tijd geleden schreef ik eens een blog over Facebook. Met daarin allerlei redenen waarom ik er niet aan zou beginnen. Ironisch genoeg opende ID Dance kort daarna een Facebook-pagina die ik zeer trouw bijhoud. Maar privé begin ik er - vooralsnog - niet aan. Eerlijkheidshalve beken ik meteen dat ik regelmatig op Roels Facebook kijk om eens te zien wat iedereen aan het doen is. 

Vreemd

Ik ben nog steeds een van de weinige die de de POST NL in leven houdt, denk ik. Kaartjes zijn leuk en voor mijn gevoel persoonlijker. Natuurlijk doe ik echt wel mee met de wereld van de snelle vluchtige cybercommunicatie. En maak ik me meer dan een keer per week schuldig aan een makkelijke onpersoonlijke snelle app. Maar ik blijf het vreemd vinden.

909 of 910?

Zo ondervond ik (ik die van het Stenen Tijdperk volgens mijn zoon) het vluchtige gevoel van ‘Facebook-vrienden’. Ik heb er geen natuurlijk want ik heb geen privé Facebook-account. Gelukkig maar, want ik heb regelmatig te weinig tijd voor mijn ‘live’ vriendschappen, laat staan dan we al die online vrienden ook nog moeten ‘onderhouden’. Maar ID Dance wel, en maar liefst 909 of 910, net hoe de wind waait. 

Iemand ontvriendt ons

En daar komt nu de kern van mijn verhaal. Het duurde dus 909 (of 910) ‘vrienden’ voor ik er achter kwam dat je dus ook kunt “ontvrienden”. Ik houd niet alleen de Facebook pagina van ID Dance trouw bij, ik bekijk natuurlijk ook de aantallen. Leuk, kijken hoe het gaat op de virale wereld van de vriendschappen en likes. We gaan toch naar de 1.000 toe. Hoe beledigd was ik dan ook dat ik de teller in een keer van 911 naar 910 zag gaan. Iemand ontvriendt ons dus gewoon! Zonder berichtje, zonder afscheidsbriefje, zonder opgave van reden… gewoon zomaar! Nou ja zeg!

BFF’s

Kijk, vroeger deden we dat heel persoonlijk. Dan stonden we bij de zandbak en als het ons even niet beviel, vertelde je je kleutervriendje of -vriendinnetje dat we dan echt geen vrienden meer waren. Teleurgesteld droop het mini-persoontje in kwestie dan af en 10 minuten later stond je weer samen op het klimrek. Over vluchtige en onduidelijke communicatie gesproken. Ik zie het bij mijn dochter van 7 en haar BFF. Ze spelen super graag en fijn samen maar bij een kleine tegenslag, zitten ze rug tegen rug elkaar te vertellen dat ze nu dus echt geen BFF meer zijn. Ook dat is maar van korte duur. Een van de meiden stelt voor om te gaan kleuren en klaar is de vete.

Een mooie manier

Toen we wat ouder werden, maakte je je eigen vriendschappen en diegene die je niet beviel, koos je niet op je feestje, vroeg je niet mee naar de stad of negeerde je in de pauze op school. Ook vrij duidelijk. Jong-volwassen van nu ontvrienden niet, die eindigen een vriendschap omdat het een ‘eenrichtingsverkeer is’ of dat het nu eenmaal teveel energie vergt. Ook duidelijk op een mooie eigen manier.

Sommige zie ik wekelijks

Ik ontvriend niets. Zou niet weten hoe het moet. Ik ken ook geen mensen die ik zou willen ontvrienden. Mijn vriendenkring bestaat uit lieve interessante gezellig mensen met wat heerlijke gecompliceerde types ertussen. Sommige zie ik wekelijks (die sporten/dansen verplicht bij of met me :-)) anderen maandelijks of een paar keer per jaar. Altijd is het goed, en meestal te weinig. 

Waarom word je vrienden?

Op internet ontstaan er soms vanuit online vriendschappen OFFLINE vriendschappen (irl?) vertelt Wikipedia me. Nu ben ik benieuwd hoe die vriendschappen dan eindigen, on- of offline? Tja, misschien had ik niet zoveel problemen met tijd indelingen als ik zou kunnen ontvrienden maar ik vraag me af waarom je vrienden wordt met iemand die je zou ontvrienden? Is de klik weg? De koek op of krijg je net als in de zandbak gewoon even niet je zin?

Wat een gedoe

Wat maak je je druk, zou je denken. Nou ik zou toch heel graag willen weten waarom mensen ontvrienden. Na deze blog weet ik het waarschijnlijk, want de trouwe ID-volgers worden mijn geklep misschien een keertje zat. Dat kan en dat mag ook zeker. Maar ik heb dan liever een berichtje” “Tjezus mens wat een gedoe en gemouw.” Of “De site is me gewoon niet interessant genoeg”. Mmmm... is dat zo, zou ik dat liever willen? Of is deze onpersoonlijke manier van afscheid nemen niet alleen makkelijk, maar ook veilig. Zo hoef je niet te praten, niet te verklaren en blijft het lekker vluchtig. 

Gewoon heel druk

Misschien doe je wel mee aan een experiment. Zoals Burgerking ook gratis hamburgers beloofde aan eenieder die 10 ‘Facebook-vrienden’ zou ontvrienden. Tjee hoe zuur is dat, word je zomaar ingeruild voor een hamburger. Nee, laat maar. Ik weet het ook liever niet. Nu denk ik dat je ID Dance ontvriendt omdat je het gewoon heel druk hebt, en geen zin hebt in blije dansberichtjes. En dat werkt dan weer beter in mijn hoofd.

Lachen!

We spreken het zo af, mocht je nu ID Dance zat zijn, en de Facebook-pagina dan ontvrienden, dan doe je dat even terwijl je aan mij denkt. Fronsend denkend achter mijn scherm en afvragend waarom er nu iemand weggaat bij ons. Hopelijk maakt je dit aan het lachen en ga je met een goed gevoel.

En dan hebben we weer een mooi doel voor onze vluchtige vriendschap. Die eindigt dan namelijk met een glimlach. En wordt de wereld daar niet zoveel gezelliger van?! Ik begin vast met een digitale onpersoonlijke maar warm bedoelde glimlach van mij: 

Moeders en zonen

Vandaag wordt mijn zoon 16 jaar, ik ben dus moeder van een zoon van 16. WOW en wat voor een. Knap, zelfstandig (tot bepaalde hoogte), lief (niet altijd tegen zijn zusje), verstandig, grappig en sportief.  

Uiteraard dacht ik vandaag regelmatig terug aan de dag waarop Kai van mij een moeder maakte. Dat gebeurt maar een keer in je leven. Heftig maar ook zo mooi. Inmiddels zijn we dus 16 jaar verder en snap ik helaas het hele opvoed-gebeuren nog niet helemaal. Ik/we doen ons vreselijke best en proberen de kinderen zoveel mogelijk wijze en mooie raad mee te geven. Natuurlijk zijn we voor Kai de strengste ouders die er zijn en mag hij nooit iets :-)

Al 16 jaar moeder

Ruim 2 jaar geleden schreef ik een blog over moeders en zonen, speciaal voor Kai. Hij bleef al die tijd in de map ‘niet geplaatste blogs’ zitten tot ik het er toevallig met Kai een keertje over had. Hij gaf aan dat het hem niet uitmaakte of ik iets over hem schreef. Ofwel, ik mocht het best plaatsen. Natuurlijk doe je dat niet zomaar, ik schrijf mijn blogs vanuit en vooral met gevoel. Vandaag was de perfecte dag, de dag dat we vieren dat ik al 16 jaar moeder ben van een prachtige zoon.

Dus met terugwerkende kracht; mijn blog, mijn ode aan mijn zoon.

---------------------------

Moeders en zonen, ode aan mijn zoon - juli 2012

Toen ik 26 was, raakte ik zwanger. Roel en ik zouden 16 weken later gaan trouwen en bedachten ons dat stoppen met de pil wel vast kon. Verrassing; op onze trouwdag was ik al 16 weken zwanger. Een magische tijd. Voor ons voor het eerst, maar ook in onze vriendenclub was er nog geen baby in zicht. De zwangerschap verliep (op veelvuldig spugen na) prima. We hebben zelfs nog een samen-bevallen-cursus gedaan. Niemand die ons wat kon maken; wij kregen een kind. 

Uit de narcose

Dat het een jongetje was, wist ik van binnen, dacht ik of wilde ik misschien stiekem wel. Ik vond mezelf een echte jongens-mama. Toen ik dan ook uit de narcose (helaas bleek bevallen niet echt mijn ding te zijn) ontwaakte en de verpleegster me vertelde dat ik een zoon had; glimlachte ik en vroeg of hij wel haar had.

Sliep op feestjes

Kai was een heerlijk druk mannetje, stal overal de show en was (is) een heerlijk kind. Natuurlijk had ik het idee niet te kunnen douchen of aankleden als hij huilde en rende hij alle kanten uit toen hij liep. Maar net zo makkelijk sliep hij op feestjes in zijn maxi-cosi onder de eettafel of in de keuken. Iedereen genoot van hem, net als wij. 

Een zusje in plaats van een broertje

Toen hij 4 werd kreeg hij een zusje, en ging naar school. Ook daar was hij zijn enthousiaste drukke zelf en mochten we regelmatig komen uitleggen dat het echt zijn enthousiasme was. De basisschool ging prima. Kai kreeg (tot zijn grote spijt) nog een zusje in plaats van een gewenst broertje en was op zijn 9e jaar al een heuse Adonis. De verkeringen volgden elkaar op en stoere Kai bleek een klein hartje te hebben.

Niet altijd feest

Inmiddels is Kai bijna 14. Opvoeden wordt er niet makkelijker op. Helaas heb ik het juiste boek nog niet gevonden dus doen we het zo goed als we kunnen. Maar een zoon met mijn tomeloze energie en Roels plaaggeestigheid en een ongekend gevoel voor gelijk-hebben, is niet altijd een feest. 

Tot tranen toe

Gelukkig wisselt het elkaar af. We genieten van zijn heerlijke enthousiasme. Hij staat voor alles open en is keurig en beleefd. We lachen om zijn bevindingen en voelen ons rot als een discussie tot tranen uitloopt. Want discussiëren is ons nieuwe opvoeden, zo lijkt.

Meest vervelende van de wereld

Kai is rete-verwend, en dat is natuurlijk onze schuld. Mama is fan van sportschoenen en papa houdt van alles wat Apple heet. Geen wonder dat Kai zijn wensen heeft, die overigens niet altijd vervuld worden tot groot ongenoegen van hem. Zijn zusje is uiteraard de meeste vervelende van de wereld en hij slaat geen moment over dit te uiten of dit in daden om te zetten. Hierna volgt er natuurlijk weer een goed gesprek waarin hij vertelt hoe oneerlijk het allemaal is en hoe hij toch benadeeld wordt in ons gezin.

Maar, steeds vaker eindigt zo’n gesprek met een excuus, een knuffel en een “Ik zal eraan denken”. En niet altijd alleen van zijn kant.

Wereldvent

Pfff, moeder zijn van een zoon is behalve heftig echt het mooiste wat er is. Ik hoop maar onze opvoeding lukt en hij de wereldvent wordt die hij nu eigenlijk al in wording is. En natuurlijk nog lang bij zijn moeder in de buurt blijft.

---------------------------

Heftig

Natuurlijk, nu op 3 december 2014 als hij 16 geworden is, nog met een kleine aanpassing. Ik ben de illusie dat mijn zoon voor altijd bij zijn moeder blijft wel kwijt. Het proces van loslaten, vertrouwen en aanpassen is aangebroken. Een heel lang en soms heftig hoofdstuk. Maar nog steeds met veel vertrouwen en vooral heel veel liefde, van mij... voor hem.

Auw! New York, deel 2

Daar lig ik dan, de laatste avond in een bed met mijn vriendin Petra. Al zes nachten delen we een bed zonder dat ik tegen haar aan kruip. En die gewoonte schijn ik wel te hebben. Deze Amerikaanse bedden zijn echter zo groot dat het volgens mij teveel tijd kost om elkaar op te zoeken.

Nog even knallen

Bijna is het voorbij, nog een nachtje, een klein dagje en 2 of 3 uur danslesjes morgen. Dan is het voorbij. Ruim 20 uur dans, veel te veel inkopen, lekker eten, veel gezien en nooit genoeg leuke momenten. Wat was/is dit gaaf zeg. Terugkijken kan nog niet helemaal, want dat zou betekenen dat het afgelopen is. Morgen gaan we nog even knallen. Nog even een lekker Streetjazz lesje en wie weet een net iets te zwaar SLAM lesje.

De moeite waard?

Drie dansscholen hebben we bezocht. BDC zit in dezelfde straat en slechts 5 minuutjes van ons hotel af. Een fijne plek, veel uitdagende lessen en top docenten. We krijgen steeds beter door hoe het werkt en welke lessen nog meer de moeite waard zijn dan andere lessen. En tussen alle geweldige lessen in, leren we elkaar nog beter kennen en hebben we onwijs veel plezier.

Verkocht

Donderdag was een top dag, omdat we drie super leuke docenten hadden, Sheila Barker lijkt op onze juf, we ‘kennen’ haar ook via onze juf Rina. Ze geeft op dezelfde manier les en… je ziet bij sommige dansers de angst in de ogen. Zo ook bij mij :-). De eerste les die ik ooit volgde bij haar was toen we met Artez mee naar New York waren. Ik volgde braaf, wist ik veel hoe het zat met de niveaus en docenten.  Waarschijnlijk stond ik toen al in een veel te zware les maar ik was wel meteen weg van haar. Bang, maar verkocht.

Mevrouw streepjes-sokken

Ook nu waren er veel ‘nieuwe’ eenmalige gasten. Die staan (net als ik) niet op rij 1 of 2. Inmiddels durf ik op rij 3 te gaan staan. Rij 1 weet het (zo niet dan wordt je vanzelf ‘vriendelijk’ verzocht om te verkassen) en rij 2 bijna. Rij 3 doet héél goed zijn best. Op rij 4 stonden een paar meiden die naast de streepjes-sokken, ook de rest niet helemaal op een rijtje hadden. Toen de docente dan ook aan hen de nadrukkelijke vraag “Do You Speak English” stelde, was ik blij in de juiste positie te staan. Ze refereerde nog een aantal keren aan de streepjes-sokken en gaf het op na 4 ‘vriendelijke’ tips.  De warming-up was heerlijk, zwaar maar top. Ze corrigeerde waar nodig (bij mij…) en gaf goede tips. Een leuke korte oefening met een snelheid die niet in mijn lijf zat maar ze bleef vriendelijk. Streepjes-sok bleef stil en probeerde zo onzichtbaar mogelijk te zijn. 

Een ander talent

Het voordeel van een streepjesok meisje in je les is dat het als een soort van bliksem afleider werkt. Nu stond ik ook schuin achter Tess, die eerder opvalt vanwege belachelijk talent dan een kleine misser die ze zou kunnen maken. Ook slim, want daar blijven de ogen hangen. Maar over de diagonaal (door het midden) is dat geen aanrader. Helemaal niet nu we een, twee of drie pirouettes als einde ‘mochten’ draaien. Nee, ik zocht streepjes sok mooi op, achter een ander talent en dan meteen na streepjessok. En inderdaad, streepjessok ging door het midden en bakte er weinig van, de docente zuchtte en liep naar haar toe. Net op het moment dat ik door het midden ging, goede keuze! Nu verraste ik mezelf deze keer maar waarschijnlijk was het minder goed gegaan, als ze gekeken had.

Na deze 1,5 uur durende (heerlijke) les, gingen we nog even door. Maar eerlijkheidshalve waren we deze avond ook erg moe.

Een stoere mooie vrouw

Vrijdag gingen Peet en ik naar Gibney Dance, voormalig DNA vlakbij de Brooklyn Bridge. Tess ging naar BDC om nog een lesje modern  en floorwork te doen. Wij niet, wij gingen naar Katiti King (of naar Kitty Katinka zoals Peet haar noemt). Ook deze docente is er een uit het rijtje Rina, Sheila en… Katiti King. Heerlijk mens, vol zelfspot en humor maar met een ijzeren eis dat er gewerkt moet worden. Haar les duurt twee uur. Deze dansschool opent officieel 30 oktober pas echt maar heeft nu al schitterende danszalen klaar. Katiti King is cool, een stoere mooie vrouw die zacht maar duidelijk praat. Peet vroeg nog even aan de balie wat het niveau was (ik had op het rooster mixed levels zien staan) en werd verrast met het antwoord; Intermediate advanced. Voor NY begrippen ben je dan eigenlijk al semi professional. 

Hoezo generatiekloof?

In de les konden we het niet peilen, er stond van alles, een jong meisje met een shirt en tas van University of Dance, een ‘oudere’ dame met belachelijke door gestrekte voetjes, nog wat dames en… Eddie Murphie. Mmm, ik bedenk me net dat we dit Tess niet verteld hebben. Waarschijnlijk omdat we haar al uit moesten leggen dat het nummer ‘Control’ van Janet Jackson was en echt al een tijd geleden. Hoezo generatiekloof? Hoewel de jeugdige alweer ligt te snurken terwijl de senior hier nog aan het typen is. Afijn... Eddie. Een geweldige vrolijke man met balletschoenen aan.

Dutch energy

De gehele warming-up vroegen wij ons af wat het niveau nu was. Katiti is zo’n ervaren goede docente dat ze ons allemaal mee kreeg en precies waar ze ons wilde hebben. Ze kwam ook kort na het begin van de les keurig vragen hoe we heetten en gaf ons een welkom gevoel. Wat een les, heerlijke swings en gezellige voetoefeningen terwijl de juf de tamboerijn speelt. Ze benadrukt welke kant ze wil dat je opgaat en laat met een vriendelijk doch duidelijke blik zien als je iets anders doet. Toen ze tussendoor kwam vragen waar we vandaan kwamen, gaven we aan dat we uit Nederland kwamen; ‘ I knew it, Dutch energy! I love it. Toen durfde we ook voorzichtig te melden dat we uit Rina’s les kwamen. Toen ze vroeg hoe het met haar ging, zei ik; she’s just like you. Haar manier van kijken, opmerkingen maken en mensen op hun plaats zetten (letterlijk en figuurlijk) is geweldig. Zolang je zelf goed door gaat.

Panterbroekje

Ook hier een klein succes momentje (de tweede al haha). Bij het in groepjes gaan (per vijf) kwam ze me naar ons groepje vragen of ik toch de volgende keer wel vooraan wilde gaan staan. Haar ogen rolde naar een jongedame in een panterbroek en de ondertiteling was me meteen duidelijk. Toen ze het vervolgens nog een keertje uitlegde en nadrukkelijk vroeg of er nog vragen waren, keek ze bijna door panterbroekdame heen. Geen vraag en weer rolde haar ogen. Show it to me… en dat deden we. Heel rustig vroeg ze of we allemaal wel tot vier konden tellen. Ik begin dan meteen te twijfelen Niet of ik tot vier kan tellen, want dat red ik net, maar wel of ik de pas wel in vier tellen gedaan had.  Terwijl ik aan het nadenken was en de beweging nog een keertje doornam, stond de docente al naast panterbroek-dame, te schudden met haar hoofd. Ik was zo blij dat ik panterbroek-dame niet was. En niet alleen vanwege de broek.

Not amused

Na de les wilde ik een foto maken - tja, net een Japanner - van de nieuwe school, mooie hal. Katiti zat op de grond in de hal even na te stretchen dus vroeg ik haar of ik haar erbij op mocht zetten. “For real, are you asking me that when I look like this?” Kennelijk stond ze vaker zo op Facebook en was ze not amused. Ik probeerde nog even haar over te halen door te zeggen dat je dan wel kon zien dat er gewerkt was maar het feest ging niet door. Zoals ik al meteen zei; net juf Rina. Duidelijk en top.

Zoveel leuke lessen, geweldige Horton les bij Alvin Ailey on the 5th floor. Zaterdag zelfs in de grote studio on top, waarbij ik een van de weinige ‘lichte’ dames was. De humor en het gezucht van de andere dames om me heen was ook hier weer een en al humor. De spierpijn die volgde na deze anderhalf uur bikkelles, was beduidend minder.

Knuffel homo’s

Zaterdagmorgen had ik een verzoekje; ik wilde graag Danzatone volgen. Ik had er eens over gelezen en het was (zo vertelde ik Peet en Tess) een manier van je spieren trainen tussen dans en sport in. Dat doen wij ook, dus ik was wel benieuwd. De lift naar boven was al top, studio 6B met uitzicht over Manhattan. Wow! Tel daarbij de knuffel homo’s, de blinde oudere en wat stille dames, en de les was compleet. Bijna dan, de docent met billen van staal, was ook de moeite waard.

Echter was er weinig ‘toning’ aan, maar mochten we meteen met de voetjes van de vloer. Swingen springen en nog eens springen. Tess keek me aan, zonder ontbijt erin geluisd. Toen de docent ook nog billen shakend voor Peet ging staan, wist ik dat de rest van de dag zou bestaan uit heeeeel stil en braaf zijn door Indira.

De spaarpot

Voor ieder wat wils, ieder op zijn/haar manier en tempo. Hier kan alles, klein groot, dik dun, goed beter en best in een les. Ik lag net nog tussen een jongedame die in de split lag en een meisje wat zeker mijn dochter had kunnen zijn. Maar tjee, wat leer ik hier veel en wat geniet ik ontzettend van deze kans. Natuurlijk is naar huis gaan fijn, naar mijn schatjes en terug naar het echte werk. Maar de spaarpot gaat weer aan.

New York, see ya! En liefste Peet & Tess, thanx voor deze TOP-week. X

Ps ze slapen als roosjes hoor, deze fitte jonge meiden, al heeeeeel lang :-)