Moeders en zonen

Vandaag wordt mijn zoon 16 jaar, ik ben dus moeder van een zoon van 16. WOW en wat voor een. Knap, zelfstandig (tot bepaalde hoogte), lief (niet altijd tegen zijn zusje), verstandig, grappig en sportief.  

Uiteraard dacht ik vandaag regelmatig terug aan de dag waarop Kai van mij een moeder maakte. Dat gebeurt maar een keer in je leven. Heftig maar ook zo mooi. Inmiddels zijn we dus 16 jaar verder en snap ik helaas het hele opvoed-gebeuren nog niet helemaal. Ik/we doen ons vreselijke best en proberen de kinderen zoveel mogelijk wijze en mooie raad mee te geven. Natuurlijk zijn we voor Kai de strengste ouders die er zijn en mag hij nooit iets :-)

Al 16 jaar moeder

Ruim 2 jaar geleden schreef ik een blog over moeders en zonen, speciaal voor Kai. Hij bleef al die tijd in de map ‘niet geplaatste blogs’ zitten tot ik het er toevallig met Kai een keertje over had. Hij gaf aan dat het hem niet uitmaakte of ik iets over hem schreef. Ofwel, ik mocht het best plaatsen. Natuurlijk doe je dat niet zomaar, ik schrijf mijn blogs vanuit en vooral met gevoel. Vandaag was de perfecte dag, de dag dat we vieren dat ik al 16 jaar moeder ben van een prachtige zoon.

Dus met terugwerkende kracht; mijn blog, mijn ode aan mijn zoon.

---------------------------

Moeders en zonen, ode aan mijn zoon - juli 2012

Toen ik 26 was, raakte ik zwanger. Roel en ik zouden 16 weken later gaan trouwen en bedachten ons dat stoppen met de pil wel vast kon. Verrassing; op onze trouwdag was ik al 16 weken zwanger. Een magische tijd. Voor ons voor het eerst, maar ook in onze vriendenclub was er nog geen baby in zicht. De zwangerschap verliep (op veelvuldig spugen na) prima. We hebben zelfs nog een samen-bevallen-cursus gedaan. Niemand die ons wat kon maken; wij kregen een kind. 

Uit de narcose

Dat het een jongetje was, wist ik van binnen, dacht ik of wilde ik misschien stiekem wel. Ik vond mezelf een echte jongens-mama. Toen ik dan ook uit de narcose (helaas bleek bevallen niet echt mijn ding te zijn) ontwaakte en de verpleegster me vertelde dat ik een zoon had; glimlachte ik en vroeg of hij wel haar had.

Sliep op feestjes

Kai was een heerlijk druk mannetje, stal overal de show en was (is) een heerlijk kind. Natuurlijk had ik het idee niet te kunnen douchen of aankleden als hij huilde en rende hij alle kanten uit toen hij liep. Maar net zo makkelijk sliep hij op feestjes in zijn maxi-cosi onder de eettafel of in de keuken. Iedereen genoot van hem, net als wij. 

Een zusje in plaats van een broertje

Toen hij 4 werd kreeg hij een zusje, en ging naar school. Ook daar was hij zijn enthousiaste drukke zelf en mochten we regelmatig komen uitleggen dat het echt zijn enthousiasme was. De basisschool ging prima. Kai kreeg (tot zijn grote spijt) nog een zusje in plaats van een gewenst broertje en was op zijn 9e jaar al een heuse Adonis. De verkeringen volgden elkaar op en stoere Kai bleek een klein hartje te hebben.

Niet altijd feest

Inmiddels is Kai bijna 14. Opvoeden wordt er niet makkelijker op. Helaas heb ik het juiste boek nog niet gevonden dus doen we het zo goed als we kunnen. Maar een zoon met mijn tomeloze energie en Roels plaaggeestigheid en een ongekend gevoel voor gelijk-hebben, is niet altijd een feest. 

Tot tranen toe

Gelukkig wisselt het elkaar af. We genieten van zijn heerlijke enthousiasme. Hij staat voor alles open en is keurig en beleefd. We lachen om zijn bevindingen en voelen ons rot als een discussie tot tranen uitloopt. Want discussiëren is ons nieuwe opvoeden, zo lijkt.

Meest vervelende van de wereld

Kai is rete-verwend, en dat is natuurlijk onze schuld. Mama is fan van sportschoenen en papa houdt van alles wat Apple heet. Geen wonder dat Kai zijn wensen heeft, die overigens niet altijd vervuld worden tot groot ongenoegen van hem. Zijn zusje is uiteraard de meeste vervelende van de wereld en hij slaat geen moment over dit te uiten of dit in daden om te zetten. Hierna volgt er natuurlijk weer een goed gesprek waarin hij vertelt hoe oneerlijk het allemaal is en hoe hij toch benadeeld wordt in ons gezin.

Maar, steeds vaker eindigt zo’n gesprek met een excuus, een knuffel en een “Ik zal eraan denken”. En niet altijd alleen van zijn kant.

Wereldvent

Pfff, moeder zijn van een zoon is behalve heftig echt het mooiste wat er is. Ik hoop maar onze opvoeding lukt en hij de wereldvent wordt die hij nu eigenlijk al in wording is. En natuurlijk nog lang bij zijn moeder in de buurt blijft.

---------------------------

Heftig

Natuurlijk, nu op 3 december 2014 als hij 16 geworden is, nog met een kleine aanpassing. Ik ben de illusie dat mijn zoon voor altijd bij zijn moeder blijft wel kwijt. Het proces van loslaten, vertrouwen en aanpassen is aangebroken. Een heel lang en soms heftig hoofdstuk. Maar nog steeds met veel vertrouwen en vooral heel veel liefde, van mij... voor hem.

Auw! New York, deel 2

Daar lig ik dan, de laatste avond in een bed met mijn vriendin Petra. Al zes nachten delen we een bed zonder dat ik tegen haar aan kruip. En die gewoonte schijn ik wel te hebben. Deze Amerikaanse bedden zijn echter zo groot dat het volgens mij teveel tijd kost om elkaar op te zoeken.

Nog even knallen

Bijna is het voorbij, nog een nachtje, een klein dagje en 2 of 3 uur danslesjes morgen. Dan is het voorbij. Ruim 20 uur dans, veel te veel inkopen, lekker eten, veel gezien en nooit genoeg leuke momenten. Wat was/is dit gaaf zeg. Terugkijken kan nog niet helemaal, want dat zou betekenen dat het afgelopen is. Morgen gaan we nog even knallen. Nog even een lekker Streetjazz lesje en wie weet een net iets te zwaar SLAM lesje.

De moeite waard?

Drie dansscholen hebben we bezocht. BDC zit in dezelfde straat en slechts 5 minuutjes van ons hotel af. Een fijne plek, veel uitdagende lessen en top docenten. We krijgen steeds beter door hoe het werkt en welke lessen nog meer de moeite waard zijn dan andere lessen. En tussen alle geweldige lessen in, leren we elkaar nog beter kennen en hebben we onwijs veel plezier.

Verkocht

Donderdag was een top dag, omdat we drie super leuke docenten hadden, Sheila Barker lijkt op onze juf, we ‘kennen’ haar ook via onze juf Rina. Ze geeft op dezelfde manier les en… je ziet bij sommige dansers de angst in de ogen. Zo ook bij mij :-). De eerste les die ik ooit volgde bij haar was toen we met Artez mee naar New York waren. Ik volgde braaf, wist ik veel hoe het zat met de niveaus en docenten.  Waarschijnlijk stond ik toen al in een veel te zware les maar ik was wel meteen weg van haar. Bang, maar verkocht.

Mevrouw streepjes-sokken

Ook nu waren er veel ‘nieuwe’ eenmalige gasten. Die staan (net als ik) niet op rij 1 of 2. Inmiddels durf ik op rij 3 te gaan staan. Rij 1 weet het (zo niet dan wordt je vanzelf ‘vriendelijk’ verzocht om te verkassen) en rij 2 bijna. Rij 3 doet héél goed zijn best. Op rij 4 stonden een paar meiden die naast de streepjes-sokken, ook de rest niet helemaal op een rijtje hadden. Toen de docente dan ook aan hen de nadrukkelijke vraag “Do You Speak English” stelde, was ik blij in de juiste positie te staan. Ze refereerde nog een aantal keren aan de streepjes-sokken en gaf het op na 4 ‘vriendelijke’ tips.  De warming-up was heerlijk, zwaar maar top. Ze corrigeerde waar nodig (bij mij…) en gaf goede tips. Een leuke korte oefening met een snelheid die niet in mijn lijf zat maar ze bleef vriendelijk. Streepjes-sok bleef stil en probeerde zo onzichtbaar mogelijk te zijn. 

Een ander talent

Het voordeel van een streepjesok meisje in je les is dat het als een soort van bliksem afleider werkt. Nu stond ik ook schuin achter Tess, die eerder opvalt vanwege belachelijk talent dan een kleine misser die ze zou kunnen maken. Ook slim, want daar blijven de ogen hangen. Maar over de diagonaal (door het midden) is dat geen aanrader. Helemaal niet nu we een, twee of drie pirouettes als einde ‘mochten’ draaien. Nee, ik zocht streepjes sok mooi op, achter een ander talent en dan meteen na streepjessok. En inderdaad, streepjessok ging door het midden en bakte er weinig van, de docente zuchtte en liep naar haar toe. Net op het moment dat ik door het midden ging, goede keuze! Nu verraste ik mezelf deze keer maar waarschijnlijk was het minder goed gegaan, als ze gekeken had.

Na deze 1,5 uur durende (heerlijke) les, gingen we nog even door. Maar eerlijkheidshalve waren we deze avond ook erg moe.

Een stoere mooie vrouw

Vrijdag gingen Peet en ik naar Gibney Dance, voormalig DNA vlakbij de Brooklyn Bridge. Tess ging naar BDC om nog een lesje modern  en floorwork te doen. Wij niet, wij gingen naar Katiti King (of naar Kitty Katinka zoals Peet haar noemt). Ook deze docente is er een uit het rijtje Rina, Sheila en… Katiti King. Heerlijk mens, vol zelfspot en humor maar met een ijzeren eis dat er gewerkt moet worden. Haar les duurt twee uur. Deze dansschool opent officieel 30 oktober pas echt maar heeft nu al schitterende danszalen klaar. Katiti King is cool, een stoere mooie vrouw die zacht maar duidelijk praat. Peet vroeg nog even aan de balie wat het niveau was (ik had op het rooster mixed levels zien staan) en werd verrast met het antwoord; Intermediate advanced. Voor NY begrippen ben je dan eigenlijk al semi professional. 

Hoezo generatiekloof?

In de les konden we het niet peilen, er stond van alles, een jong meisje met een shirt en tas van University of Dance, een ‘oudere’ dame met belachelijke door gestrekte voetjes, nog wat dames en… Eddie Murphie. Mmm, ik bedenk me net dat we dit Tess niet verteld hebben. Waarschijnlijk omdat we haar al uit moesten leggen dat het nummer ‘Control’ van Janet Jackson was en echt al een tijd geleden. Hoezo generatiekloof? Hoewel de jeugdige alweer ligt te snurken terwijl de senior hier nog aan het typen is. Afijn... Eddie. Een geweldige vrolijke man met balletschoenen aan.

Dutch energy

De gehele warming-up vroegen wij ons af wat het niveau nu was. Katiti is zo’n ervaren goede docente dat ze ons allemaal mee kreeg en precies waar ze ons wilde hebben. Ze kwam ook kort na het begin van de les keurig vragen hoe we heetten en gaf ons een welkom gevoel. Wat een les, heerlijke swings en gezellige voetoefeningen terwijl de juf de tamboerijn speelt. Ze benadrukt welke kant ze wil dat je opgaat en laat met een vriendelijk doch duidelijke blik zien als je iets anders doet. Toen ze tussendoor kwam vragen waar we vandaan kwamen, gaven we aan dat we uit Nederland kwamen; ‘ I knew it, Dutch energy! I love it. Toen durfde we ook voorzichtig te melden dat we uit Rina’s les kwamen. Toen ze vroeg hoe het met haar ging, zei ik; she’s just like you. Haar manier van kijken, opmerkingen maken en mensen op hun plaats zetten (letterlijk en figuurlijk) is geweldig. Zolang je zelf goed door gaat.

Panterbroekje

Ook hier een klein succes momentje (de tweede al haha). Bij het in groepjes gaan (per vijf) kwam ze me naar ons groepje vragen of ik toch de volgende keer wel vooraan wilde gaan staan. Haar ogen rolde naar een jongedame in een panterbroek en de ondertiteling was me meteen duidelijk. Toen ze het vervolgens nog een keertje uitlegde en nadrukkelijk vroeg of er nog vragen waren, keek ze bijna door panterbroekdame heen. Geen vraag en weer rolde haar ogen. Show it to me… en dat deden we. Heel rustig vroeg ze of we allemaal wel tot vier konden tellen. Ik begin dan meteen te twijfelen Niet of ik tot vier kan tellen, want dat red ik net, maar wel of ik de pas wel in vier tellen gedaan had.  Terwijl ik aan het nadenken was en de beweging nog een keertje doornam, stond de docente al naast panterbroek-dame, te schudden met haar hoofd. Ik was zo blij dat ik panterbroek-dame niet was. En niet alleen vanwege de broek.

Not amused

Na de les wilde ik een foto maken - tja, net een Japanner - van de nieuwe school, mooie hal. Katiti zat op de grond in de hal even na te stretchen dus vroeg ik haar of ik haar erbij op mocht zetten. “For real, are you asking me that when I look like this?” Kennelijk stond ze vaker zo op Facebook en was ze not amused. Ik probeerde nog even haar over te halen door te zeggen dat je dan wel kon zien dat er gewerkt was maar het feest ging niet door. Zoals ik al meteen zei; net juf Rina. Duidelijk en top.

Zoveel leuke lessen, geweldige Horton les bij Alvin Ailey on the 5th floor. Zaterdag zelfs in de grote studio on top, waarbij ik een van de weinige ‘lichte’ dames was. De humor en het gezucht van de andere dames om me heen was ook hier weer een en al humor. De spierpijn die volgde na deze anderhalf uur bikkelles, was beduidend minder.

Knuffel homo’s

Zaterdagmorgen had ik een verzoekje; ik wilde graag Danzatone volgen. Ik had er eens over gelezen en het was (zo vertelde ik Peet en Tess) een manier van je spieren trainen tussen dans en sport in. Dat doen wij ook, dus ik was wel benieuwd. De lift naar boven was al top, studio 6B met uitzicht over Manhattan. Wow! Tel daarbij de knuffel homo’s, de blinde oudere en wat stille dames, en de les was compleet. Bijna dan, de docent met billen van staal, was ook de moeite waard.

Echter was er weinig ‘toning’ aan, maar mochten we meteen met de voetjes van de vloer. Swingen springen en nog eens springen. Tess keek me aan, zonder ontbijt erin geluisd. Toen de docent ook nog billen shakend voor Peet ging staan, wist ik dat de rest van de dag zou bestaan uit heeeeel stil en braaf zijn door Indira.

De spaarpot

Voor ieder wat wils, ieder op zijn/haar manier en tempo. Hier kan alles, klein groot, dik dun, goed beter en best in een les. Ik lag net nog tussen een jongedame die in de split lag en een meisje wat zeker mijn dochter had kunnen zijn. Maar tjee, wat leer ik hier veel en wat geniet ik ontzettend van deze kans. Natuurlijk is naar huis gaan fijn, naar mijn schatjes en terug naar het echte werk. Maar de spaarpot gaat weer aan.

New York, see ya! En liefste Peet & Tess, thanx voor deze TOP-week. X

Ps ze slapen als roosjes hoor, deze fitte jonge meiden, al heeeeeel lang :-)

New York, New York! Deel 1

Daar lig ik dan, in een  hotelbed 100 meter van 42nd street in NEW YORK. Ik lig, want het is nog ochtend hier. en okay, ik lig omdat ik me niet meer kan bewegen :-).  Hoe gaaf en speciaal is het om met een van je liefste vriendinnen en collega’s naar The City of Dance te gaan! Het plan lag er al een tijd, maar afgelopen maandag stapten we toch echt met zijn drieën in het vliegtuig.

De reis verliep super, wat een luxe om gewoon overdag film te kijken, muziek te luisteren en voedsel voorgeschoteld te krijgen (huh? Klinkt als thuis :-)). Zo waren we binnen een flash in the USA. Na een uitdagend taxiritje (autoziek worden en een NY-taxi gaat niet helemaal samen) kwamen we rond 17.00 uur aan in het hotel. Spullen neerzetten en gaan.

Ons grootse doel is natuurlijk DANSEN, hoewel er ook wat bekeken moet worden. De roosters van 5 dansscholen zijn geprint en voor we maandag onze ogen sloten, was de planning voor dinsdag al gemaakt.

Dansdag 1

Na een korte fijne nacht zaten we al vroeg aan de bagels, scrambled eggs en fruit. Om vervolgens bij Broadway Dance Center de eerste les te volgen; Chio’s streetjazz. Super toegankelijk, goed te volgen en een heftige snelle choreo die de dag goed opstart. Zoals eerder, buikpijn voor het gaan en zoeken naar de juiste dansplek. Niet te dicht vooraan (want dan weet je het) en niet te ver naar achteren (want dan zie je niets). De korte w-up, heavy warm-up bracht ons meteen in sfeer. We ontmoetten ook nog vier dansmeiden uit Utrecht waardoor Holland goed vertegenwoordigd was in de les van 10.30 uur. Heerlijke opstart!

Mega stoer

Les 2, Tracie Stanfield. Een docente waar ik al een aantal jaren voor de les sta te ‘kwijlen’. Haar lessen zien er zo ontzettend gaaf uit maar er is nog geen moment geweest dat ik  de stap durfde te wagen. Nu, versterkt met de twee danstalenten Tess en Peet durfde ik het aan. De les was supervol en de warming-up bezorgde me zoveel pijn dat ik even bang was te gaan gillen. De meiden op rij 1 zagen er van tevoren al uit of ze vreselijk goed konden dansen. Ze maakten het meer dan waar door nog net niet de uitleg aan te horen op een relevé-balans been. Maar het was heerlijk, de combinatie op de grond was heerlijk. Aan het einde, voelde ik me dan ook mega stoer. Een 15 jarige vroeg toen ze langs liep of ik nog een keertje terug kwam om ook te ademen tijdens de les. Oh moest dat ook?

Tess bleef glimlachen

Les 3, het leek Tess erg leuk om een Contemporary Fusion latin/jazz te doen. Wij gingen braaf mee, al was het maar omdat het bij de Alvin Ailey school te zijn. De docent was een grappige naar zichzelf kijkende meneer die rustig met een moderne warming-up begon. Prima te volgen en zo niet, dan zag hij het toch niet. Tess bleef glimlachen en ik vroeg me af waarom. Dit was alles behalve uitdagend voor haar! Maar de catch kwam nog toen hij na een half uurtje zei; doe jullie je schoenen maar aan! Ik keek Tess verwijtend aan omdat ik juist voor we gingen op haar aanraden mijn jazz-schoentjes uit de tas gegooid had!

Oh, mijn god

De glimlach werd groter, ongeveer net zo groot als mijn ogen bij het zien van de schoenen van onze mededansers; latin shoes! NU weet iedereen die mijn kent dat mijn Latin skills ongeveer net zo zijn als mijn kook-kunsten. Door een enkel gerecht bluf ik me wel heen, maar bij het echte werk val ik meteen door de mand. Vriendelijk rondkijkend, vertelde ik mijn buurvrouw danseres dat ik mijn ‘Latin socks’ aan had. En daar begonnen we… Oh mijn god. Het alleen al naar voren lopen was al een ramp. De meneer keek een enkele keer rond en had mij natuurlijk meteen in het vizier. Niet alleen was ik de enige blonde, ik was duidelijk de enige met te wit bloed in mijn toch aanwezige billen! Tess en Peet draaide al met hun heupjes en armen alsof ze niet anders deden, terwijl ik heftig op zoek was naar de klok.

Wat een drama

De meneer stopte de muziek om ‘in het algemeen’ even te vertellen dat het om de arm movements ging, het was niet de bedoeling dat je ‘schilderde’ met de armen maar je moest rustig in een flow bewegen. Vertel mij wat! En dat deed hij ook. Nadrukkelijk ging zijn blik van de spiegel (en zichzelf!) af naar mij om me nog even te benadrukken dat mijn schilderkunst niet gewaardeerd werd. Ik bedacht me even HOE lief ik Tess vond maar wat een drama dit ging worden. Te laat, de muziek ging aan en de choreo werd langer. Gelukkig aangevuld met wat moderne bewegingen die ik kon gebruiken om mijn schilderij af te maken. Tjezus, wat bakte ik er niets van.

Latin killers

De meneer werd erg enthousiast (zijn blik was terug bij de spiegel). Ik ook bij het zien van de rest. Wow, er zaten een aantal prachtige Latin dansers bij, met schitterende heupbewegingen. Toen we in groepjes ingedeeld werden, moest ik in het kneuzen groepje. Ik was allang blij, zag me helemaal staan tussen de Latin killers. Maar een andere dans mevrouw was minder ‘amused’. Ze kreeg een fit en wilde niet bij dit groepje. Ze zat tenslotte net nog bij groepje 3. Haha, geweldig…volwassen en strontvervelend. Afijn, ik heb me door de les heen gebluft en was best blij dat het voorbij was. Natuurlijk kon Tess dit OOK weer en swingde Peet (te) bescheiden over de vloer. Tevreden met een nieuwe uitdaging en de ontdekking dat ik toch echt volwassen geworden ben, kon ik deze tegenslag met een glimlach en een mooi Alvin Ailey T-shirt een plekje geven .

Na deze heerlijke eerste dansdag, zaten we een paar uur later lekker te eten bij Applebees, waar mijn ogen weer groter waren dan mijn maag.

Dansdag 2

In het kader van we proberen iets nieuws, stond Vogue-ing op de agenda. Tess sloeg over en ging naar Ballet. Peet en ik stonden voor de kleine studio, rondkijkend naar welke mensen er in onze les stonden. Een schaapje, een jongeman (?), een wegkijkende dame en wij! Dat moest goed komen. De les startte en er kwamen nog een paar dansers bij. Met een totaal van 11 (12 maar een vluchtte er na 5 minuten) de minst volle les dusver.

Next Top Model

Bij Vogue-ing denk ik aan Madonna; leuke arm-movements en een stoere glimlach. De jongeman die het gaf, had een schouder blessure waar hij overigens ook niet over op hield maar kon magische bewegingen met zijn armen en lijf. Zonder warming-up, begonnen we meteen met een sexy booty… en daar hadden wij de zaal al moeten verlaten! Want ik ben heel veel (druk, enthousiast, hyper, gezellig, best vriendelijk, sterk) maar sexy…h elaas. De arm-bewegingen waren te doen, maar het sexy gebeuren werd met de minuut erger. De verhalen van de docent (die inviel voor USA Next Top Model Benny! De catwalk queen!) waren vermakelijk! Waarschijnlijk net zo vermakelijk als mijn sexyness. Hij had gedanst met Madonna, Nicki en Jessy J tijdens de Super Bowl en had leuke verhalen over deze dames. Wij waren een en al oor, alles om het sexy gebeuren maar even te laten voor wat het is. Maar New York, de stad van de uitdaging, uit je comfort zone stappen, nieuwe dingen leren... deed ons toch ons best doen.

Peet en ik (al honderd jaar vriendinnen) keken elkaar meerdere keren aan met een blik van duidelijkheid; wat in deze les gebeurt, blijft in deze zaal.

Kijk, dat snappen we!

Ik kan dus helaas alleen maar melden dat we de sexy les keurig afgemaakt hebben en ons zelfs door het in groepjes dansen (met drie tegelijk!!) heen gebikkeld hebben. We mochten als groepje 2, meteen na de sexy Portugese die zo knap en sexy was dat ik me bedacht dat in mijn leven hierna ging worden. Er zat een stukje Jive in, wat wij kennen als Jumpstyle maar waarbij je je benen heel hoog moest gooien, Kijk! Dat snappen Peet en ik heel goed! En daar kregen we dus ook complimenten voor. Zo doe je dat als goede docent, je zoekt een positief punt en benadrukt dat meerdere malen, haha.

In groepje 1!!!

New York… we zijn op de helft en ik heb al zo ontzettend veel geleerd. En wat genieten we! Met een klein hoogtepuntje gisteren tijdens de tweede Stanfield les. Niet alleen wist ze nog wie we waren, ik ademde en wist verbazend genoeg mijn benen nog op te tillen na 3.5 uur dans..maar aan het einde van de les (vol talent!) mocht ik meedansen in groepje 1. Voor de niet-wetende; DAT is het groepje wat altijd als eerste mag om te laten zien hoe het moet. Nu was ik ver van een voorbeeld functie dus ik denk dat het een beloning voor mijn harde werk in de les was. Maar, dat maakt niet uit. Glunderend en wel danste ik met Tess… in groepje 1!

New York… wow!

42

Hoe zullen we de blog eens noemen; ouder worden? Leeftijd voelen? Nee ik laat het in het midden, we noemen hem 42.

Vandaag was ik met mijn dochter en haar lieve vriendin naar de TINA XL dag (voor de kinderloze lezers; Tina is een blad, gerelateerd aan en voor tiener meisjes). Mijn dochter is 11 en nog een echt meisje. Dat bleek vandaag ook weer toen we na ruim twee uur rijden Park Duinrel inkwamen en jonge meiden in alle soorten en maten mochten bewonderen. Het thema was ‘roze met een goud randje’. En randje dat was het vooral. Maar goed terug naar de 42.

Take That

Bij de poffertjes kraam raakte ik in gesprek met meneer de kok. Vlak naast zijn kraam lagen er tientallen meiden op de grond onder een hek door te gillen naar de vijf jonge artiesten van B-Brave (Nederlandse boyband). Wij keken lachend (ik overigens naar de poffertjes :-) en hij zei: “Goh, beetje Take That-taferelen hè?” Dus ik zeg lachend, inderdaad doet me wel denken aan die tijd ja, ‘onze’ vroeger. “Nou”, zei hij, “ik stam meer van de tijd daarvoor hoor, ik ben al (!) 42.” Nu was dit een mooi moment om te zeggen ‘Ik ook!’ Ik dacht het in ieder geval wel. Toch zei ik het niet, glunderend bedacht ik me dat ik er dus niet als 42 uitzag vandaag. Mmm roze shirt, roze Nikes, net terug van de kapper, kan ook helpen.

Was ik maar 20

Maar wat ik me dan afvraag is waaróm ik dat niet zeg. Ik schaam me niet voor mijn leeftijd.  Regelmatig denk ik: “Pfff, was ik maar 20”, maar dat is altijd lichamelijk gerelateerd. Benen die moe zijn, armen die tegenwicht geven, opname vermogen wat wel eens te wensen over laat. Nooit verlang ik geestelijk terug naar die tijd. Nee joh, we zijn toch zo wijs en verstandig nu?

Werd er doodmoe van

Toen ik 20 was, dacht ik dat het leven na 40 wel een beetje ophield. Ik zag dan 40-plussers en dacht, tjee wat leuk dat die ook nog naar een feestje gaan of eens een uitje in de stad hebben. Nooit dacht ik na over de tijd dat ik wellicht zelf ook 40 plus zou zijn. Toen ik 18 was, moest ik me elke week weer legitimeren bij de Swing (over good old days gesproken ). Ongeloof over het feit dat ik wel al 18 was, was er elke week weer. Ik werd er doodmoe van. Tot er een keer een van de uitsmijters zei; over 20 jaar ben je er blij mee. 

Ik spring, gil, dans en zing

Oud voelen doe ik me eigenlijk nooit, ik geniet ontzettend, heb een super fijn en gezond leven en relativeer genoeg om te bedenken dat we ook blij mogen zijn dat we deze mooie leeftijd in deze staat mogen halen. Niets is vanzelfsprekend. Als dansjuf blijf je jong. Ik spring, gil, dans en zing het grootste deel van de dag. Kids vinden me gek en teenz gezellig. Geen moment dat ik daar voel dat ik toch echt hun moeder had kunnen zijn!

Natuurlijk is het wel zo, mijn zoon heeft dezelfde leeftijd als mijn selectie meiden. Ik voel me zelfs ook wel een beetje dansmama bij ze. Maar oud? Nee.

Helemaal grijs

Toch word ik natuurlijk ook ouder - ja, zelfs ik :-(. Gisteren bij de kapper, moesten er weer wat grijze haren weggewerkt te worden. Een mevrouw naast mij (helemaal grijs en dus ouder) werd de vraag gesteld: “En wat zullen we met de kleur doen?” Niets aan doen, was het nuchtere antwoord. Gewoon stukkie eraf en beetje water erop en klaar. Geweldig, lekker makkelijk en ook zo klaar. Toen ze opstond en ik nog in de kleur zat, keek ik haar aan. Lekker piekhaar, rechtop met geen enkele ambitie om ook maar een andere kant op te gaan hangen. Gezond, fris maar toch ook een beetje oud. Ik keek naar mezelf in de spiegel, moet ik ook niet eens gewoon mijn haren kort knippen? Tot welke leeftijd mag en kun je nog lang haar hebben, zonder dat het toch een vreemd gevoel oproept, bij mezelf uiteraard.

Ga nog even mee de stad in

In juli afgelopen jaar, was er een eindfeest op de HAN. Een mooie combi van docenten en studenten. Heerlijk swingen en gek doen op de dansvloer. Ik was er uiteraard niet weg te krijgen. Geweldig hoe studenten genieten van het leven, plezier, saamhorigheid, lol en geen enkele verantwoordelijkheid voor de volgende ochtend. Gáán en genieten. Toen ik dan ook naar buiten liep om uiteindelijk naar huis te gaan, stond er nog een groepje bij de deur; “Hey juf, ga je nu al (al? 01.22 uur) naar huis? Ga nog even met ons de stad in, leuk…”

Kijk dan voel je je jong, je zou zomaar mee de stad in mogen. Misschien en wellicht is het een beleefdheidsvraag en hebben ze geen benul wat ze met zo’n springende ‘bejaarde’ aan moeten als ik mee zou gaan. Maar feit dat ze het vragen is lief, aardig en netjes.

Jong van binnen

Je bent zo oud als je je gedraagt, zegt men. Nou dat is gelukkig niet het geval maar, ik hoop dat ik nog heel lang zo jong mag blijven van binnen. Dan vind ik met die energie wel weer de oplossingen voor de toch ouder wordende ledematen.  Geen zorg om wat er komen gaan, genieten van het nu! Tjee wat een wijsheid, dat had ik echt niet kunnen bedenken toen ik nog 20 was hoor :-).