Ondernemen

Ondernemen zit in je bloed, is een gezegde dat ik wel eens gehoord en gelezen heb. Vol bewondering lees ik dan over geslaagde missies, grote investeringen, gewaagde stappen en te maken offers. Zelden herken ik iets.

Vrijwillig les geven
Je zou denken dat ook ik een ondernemer ben, met een goed lopende dansschool, 10 topdocenten als collega’s en een volle agenda. Toen ik op mijn 15^e startte met lesgeven, omdat ik jongere zusjes  heb die musicaldansjes nodig hadden, ging ik hiermee door tot ik 22 was. Ik kreeg de zaal gratis omdat ik de lessen ook vrijwillig gaf. Mijn eerste ‘onderneming’ was er een met 50 kinderen en mijzelf als een vrolijke juf.

Langzaam groeide we, naar een gehuurde ruimte en een te verwaarlozen lesbedrag om de kosten te dekken. Toen we 6 jaar geleden een eigen ruimte kregen met onze dansschool voelde die onderneming vooral als spannend.

Geweldige jeugd
Ondernemen zit niet in mijn bloed, mijn ouders hebben altijd vrijwilligerswerk gedaan. Wij hadden geen auto, geen telefoon en geen ouders die al vroeg de deur uit gingen om naar het bedrijf te gaan. Niets gemist, ik had een geweldige jeugd en leerde dat andere mensen helpen een rijke onderneming was.

Werk zat
Toen ik al jong verkering kreeg met de zoon van ondernemers, leerde ik vooral dat je altijd moest werken. Lagen wij op zaterdagmorgen uit te rusten van een leuke avond uit, haalde (schoon)moeder ons gewoon uit bed omdat er gewerkt moest worden. Het was ook geen vraag, wilde je deel uit maken van dit gezin, dat moest er gewerkt worden. Naast een fijne eigen zaak, was er ook nog een leuke fotostudio, kortom werk zat. Was ik thuis gewend gewoon elke dag om 18.00 uur te eten (want papa moest die avond nog werken) hier was het gerust 21.16 uur voor ik eens wat te eten kreeg.

Beslissing doorgedrukt
Nu ouder (?) en wijzer (??) zie ik dat ik geluk heb gehad; the best of both sides.

Manlief zag het overnemen van een onderneming totaal niet zitten dus werd de boel uiteindelijk verkocht. Hoe grappig dat jaren later juist dezelfde man de beslissing doordrukte om onze huidige onderneming naar een volgende level te brengen.

Tranen in de auto
Ben ik nu een ondernemer? Na elk bezoek aan onze accountant waar ik zo graag een schouderklopje zou krijgen, eindig ik met tranen in de auto. Doen we het wel goed? Is dit de manier? Elke keer als ik beslissingen moet nemen betreft collega’s die me soms dwingen duidelijker te zijn, voel ik me een vreselijk persoon. Elke workshop aanvraag die binnenkomt, moet via administratie, via ‘de zakelijke’ weg. Vervolgens volgt er regelmatig een discussie waar mijn woord van passie vecht tegen het woord van realiteit.

Werk in plaats van hobby
Maar kennelijk werkt onze onderneming; het gaat goed en het loopt. En mijn verantwoordelijkheidsgevoel naar mijn dansers en collega’s maakt me vanzelf stapje voor stapje zakelijker. De stap om destijds uit het onderwijs te stappen om volledig voor de dansschool te gaan, vond ik angstig. Ik had zo ontzettend veel plezier in dansles geven dat ik bang was dat dit plezier misschien wel weg zou gaan als het werk zou zijn in plaats van hobby.  Vooral als het een zakelijke onderneming zou worden.

Trots
Niets is minder waar. Wat ben ik trots op deze onderneming die langzaam zakelijk wordt. Ik krijg zelfs inmiddels een salaris, uit mijn hobby, mijn passie voor doen wat je zo ontzettend leuk vindt.

Bij deze verander ik dan ook het gezegde; ondernemen zit niet in je bloed, ondernemen zit in je hart… in ieder geval in mijn hart.

Vriendschap

Vrienden zijn er in alle soorten en maten. Vroeger al was ik erg trouw met vriendinnetjes. Op de middelbare school had ik een hartsvriendin met wie ik alles deelde en meerdere vriendinnen met wie ik veel deelde.

Spontaan weg
Nu we ‘groot’ zijn en iedereen druk en bezig, veranderen sommige vriendschappen. Tijd maakt plaats voor drukte en drukte verplicht je tot afspreken. Spontaan even weg met de meiden is out of the question. Werkende mannen, schoolgaande kids en hectische levens maken ons tot nauwkeurig plannende meiden.


Uit elkaar gegaan
De meeste van mijn vriendinnen gaan al lang mee. Ieder heeft op zijn eigen manier een warm plekje in mijn hart. Mijn schoolvriendin had vroeger bloemetjes jurken aan, we lachten om haar totdat haar relatie met een van onze vrienden uitging en ze een topmeid bleek. We zijn nooit meer uit elkaar gegaan, ze is oprecht, sterk, duidelijk en zal het altijd voor me opnemen.


Heerlijk om mee te dansen 
Mijn dansvriendinnen werden ‘alles-vriendinnen’, dansvriendin 1 danst nog steeds het mooist van de hele wereld ook al vindt ze dat zelf niet. Ze is de rust zelve en ziet alles duidelijk en klaar. Goede adviezen, warme woorden en oh zo heerlijk om mee te dansen (lees: kijken hoe ze danst).


Gooi het er uit
Mijn andere dansvriendin heeft de dansschoenen lang geleden aan de wilgen gehangen, eigenlijk is ze nu mijn snoep-, lach- en eetvriendin. Heerlijk eerlijk, gooit er altijd uit wat ze denkt en kan me een heftige discussie het gevoel geven dat ik het leukst van de wereld ben.


Perfecte balans
Mijn getuige-vriendin was getuige bij mijn huwelijk en dat zegt genoeg. Samen doorstonden we Engeland, velen reizen, 5 kids, 2 mannen en vele weekendjes weg. Terwijl zij zich door het leven stoeit zoekende naar de perfecte balans, zie ik die in haar. Heerlijke stress gecombineerd met het laat maar waaien principe. Altijd goed, als we elkaar zien… en we raken nooit uitgepraat.

Trots op wat we bereiken
Dan mij PA-vriendin, momenteel het meest aanwezig in mijn leven. Doorstaat het regelen van alles wat er in en om mijn passie speelt (en deelt!); de dansschool. Nog voor ik het uitgesproken heb, heeft ze het al geregeld en voor ik het gedacht heb, is het al gezegd. Samen regelen, balen, tieren, genieten en trots zijn op wat we bereiken.


Veel zeggen zonder woorden
Mijn zussenvriendinnen zijn bijna verplicht verbonden, immers hebben wij hetzelfde bloed. Maar niets voelt minder verplicht als de luxe van twee zussen. Beiden extreem duidelijk, niet voor zichzelf maar wel voor/tegen mij. Beiden een gave veel te zeggen zonder woorden, beiden zo mooi en lief dat mijn hart er af en toe pijn van doet.

De ex-collega vriendinnen, werkgroepvriendinnen, dansmeiden vriendinnen, lieve schoonzusvriendin maken de cirkels van mijn leven compleet.


Rijker dan ik?
Wie kan er nog rijker zijn dan ik? Zoveel geluk en warmte roept bijna iets over je af. En dat is meteen wat die overdaad aan liefde soms met me doet. Als er zoveel mensen zijn die zo ontzettend lief voor je zijn, geef je dan wel voldoende terug? Waardeer je iedereen vaak en genoeg? Spreek je het uit?


Lief, mooi of attent
Je hoort vaak dat mensen pas gaan vertellen hoe lief en leuk ze elkaar vinden als er ongeluk of ziekte op hun pad komt. Het leven gaat voor iedereen namelijk dagelijks gewoon door. Gelukkig maar! Maar sta je er wel eens bij stil? Even vertellen tegen iemand dat diegene een topper is, lief, mooi of zo attent? Of denk je het vaak en ga je er vanuit dat zij het ook wel voelen?


Wie volgt?
Complimenten doen mensen groeien. Dat zie ik, elke dag weer! Maar omdat ook ik , net als al die andere gewone mensen, ook best eens iets vergeet…

Een blog, een ode, aan vriendschap, warmte en aan het vooral niet vanzelfsprekend nemen van elkaar. Lieve vriendinnen; jullie zijn top!

Wie volgt?

Indira

Keuzes

Even vooraf voor mensen zonder kinderen (of kids onder 7 jaar); sla maar een keertje over!

Mijn zoon is 12, hij zit in groep 8 en gaat volgend jaar naar de middelbare school. Zo gezegd zo gedaan denk je, 10,5 jaar lang. Vorig jaar zijn we eens rustig aan gaan rondkijken, zijn niveau was nog niet bepaald dus het was vrij onbezorgd shoppen. Zoonlief had zijn schoolkeuze al gemaakt, dus naar 'zijn' school zijn we uiteraard als eerste gegaan.

Als ik maar mijn mond houd
Met mijn verleden in het onderwijs ben ik natuurlijk niet geheel objectief. Zodra we binnenkomen, herinner ik me de woorden van mijn directeur nog: "De eerste indruk, die doet er toe, dus verwelkom en glimlach!". De dames die ons rondleidden, waren zakelijk en koel. Ik mag alleen mee van zoon en manlief als ik mijn mond dicht houd, dus kijk ik dringend rond in de hoop dat iemand mijn vragen stellen zal. Gelukkig, de eerste was daar: "Hoeveel contact hebben jullie met ouders in de begintijd?" Het antwoord vergeet ik nooit meer, zo fout en oh zo koud: "Zo min mogelijk!" Ik proestte en kreeg een duw van mijn zoon. De koele dame probeerde ons nog te sussen maar het kwaad was geschied. Mijn oordeel was geveld; deze school ging 'm niet worden.


Een rijke en warme tijd
Gelukkig hadden we nog een jaar de tijd en nadat we het spannende adviesgesprek gehad hadden, konden we wederom op pad. Natuurlijk vonden wij (manlief en ik) dat zoonlief ook onze oude school moest bezoeken. De school waar niet alleen wij elkaar gevonden hadden, maar waar we ook zo’n rijke en warme tijd gehad hadden. Helaas, onze zoon vond het niets en hoe enthousiast wij ook rondhuppelden, hij bleef bij zijn beslissing. 'Zijn' school 1 moest en zou het blijven. Tenslotte gingen al zijn vriendjes daar naar toe, was 'ie het meest dichtbij en was alles daar geweldig.


Van binnen juichen
Zo ging hij naar een kleine school (nummer 2) verder weg. Ook een oude bekende voor mij. Geheel onverwacht kwam hij er superenthousiast vandaan. Dit moest 'm worden. Totaal verrast luisterde ik naar zijn verhalen en juichte ik van binnen. Niet omdat dit de school moest worden maar omdat dit zijn gedachten van school 1 haalde. De afstand van huis naar school deed hem nog wel wat zuchten maar zijn gevoel was positief. Verbaasd was ik dan ook toen hij in de auto aangaf toch eerst naar ‘zijn’ school te gaan alvorens wij op pad gingen naar onze tweede keuze.


Mooi hè mam, die tafels
Mijn gevoel bij school 1 was (helaas) nog steeds hetzelfde. Ondanks leuke mensen, de leuke truukjes en een heerlijk broodje bekroop mij (en gelukkig mijn man ook) het gevoel dat dit echt niet de school was waar onze zoon tot een positieve volwassene zou groeien. Hij vond het echter geweldig. Alle bekenden, de mooie lokalen (mooi hè mam al die tafels zo?). De moed zakte in mijn schoenen. Dit was zijn keuze, zijn wil, zijn school. Terwijl ik me met de minuut ongelukkiger begon te voelen en een innerlijke tweestrijd aan het uitvechten was, straalde onze zoon van oor tot oor. Moest ik mijn onderbuik gevoel aan de kant zetten? Moet een kind van 12 zelf kiezen waar hij heen zal gaan? Ik mocht niet kiezen, manlief ook niet. Wij zijn er beiden nog gelukkig om!

Snickers en Twix
Mijn man zag mijn paniek en stelde voor om toch nog een snel bezoek aan school 3 te maken. Ik was daar tenslotte nog niet geweest en dan kun je een goede keuze maken na het zien van alle drie de scholen. Stil stapte we in de auto. Bij het benzinestation haalde ik twee vulkoeken, een Snickers en een Twix. Om maar even aan te geven wat de gemoedstoestand van mama was.


Verkleed
Op school 3 ken ik geen docent, geen ex-collega. Onze lieve oppas heeft er gezeten en onze huis-DJ is er een leuke eindleerling. Met toch een beetje moed in de schoenen stapte we de school binnen. De directeur stond klaar om onze handen te schudden, zonder enig teken van vermoeidheid. De binnenkomst was als een warm bad. Een mooie hal, leerlingen die verkleed rondliepen en ons meteen aanspraken, warme kleuren en redelijke strenge docenten waarvan ik ook rechter ging lopen.

Een gil van blijdschap
De rondleiding werd door mijn eigen mannen gedaan, zij waren er namelijk een paar dagen eerder nog geweest. Ik vond het super. Zoonlief ook, gelukkig voor ons ontmoette hij ook daar wat bekenden. De lucht klaarde voor ons allen. Terug buiten moest ik een gil van blijdschap onderdrukken; het bestaat dus. Ergens binnenkomen en voelen dat dit het is. Ook onze zoon gaf aan een heel goed gevoel te hebben over deze school.


Dwingen?
Thuis aangekomen besloten we het even te laten bezinken, tjee wat moeilijk en wat een gevoelskwestie zeg. Zoonlief wilde meteen beslissen, maar we besloten hem er een nachtje over te laten slapen. Maar wat nu als hij ‘verkeerd’ kiest? Gaan we hem dwingen? Mijn grote schat, mijn alles, dwingen en hem dus misschien een ongelukkig gevoel geven?

Gelukkig worden
Het verlossende woord kwam al 's morgens vroeg - net zijn moeder - geen blad voor de mond en de ongeduld zelf. Het werd school 3 (YES!). Nou dat vind ik ook een goede keuze, zei ik hem rustig. Toen hij terug naar de kamer liep, stond ik op om te juichen. Toen ik me omdraaide zag ik hem naar me kijken. "Dit wilde jij toch ook of niet mama?", zei hij zacht. Ik wil dat jij gelukkig wordt! Zei ik geheel gemeend… Maar wel graag op deze school, dacht ik zacht.

Ps het inschrijfformulier lag een week op de kast, hij wilde het zelf brengen. We hebben er lang op moeten wachten, maar vorige week ontvingen we de envelop met het verlossende antwoord: hij is ingeloot! Op naar een nieuwe fase in ons leven.

Ouderlijk ongemak

Vorige week werd ik 39! Tjee, als je dat ziet staan, lijkt het oud. Vroeger (…) dacht ik dat het leven ophield na de 30, want dan was je pas echt oud! Nu hoop ik nog lang niet op de helft te zijn. Toen manlief en ik elkaar vorige week feliciteerde (we zijn exact even oud) en verzuchtte dat het wel een hele leeftijd was, dachten we tegelijkertijd aan onze zwager Remco. Hij werd slechts 31en met die gedachte sta je meteen weer met beide benen op de grond!

Mijn jeugdige lijf
Nu vind ik ouder worden niet zo erg, ik hoop dat ik heel oud word. Maar ik heb het idee dat het proces bij mijn lijf en geest niet altijd meer gelijk opgaat. Mijn geest denkt vaak nog als een jeugdige en mijn lijf doet vaak mee. Jaren lang kwam ik hier prima mee weg, springen, lopen, huppelen  en rennen; mijn lijf vond het allemaal prima.

Een weekje pijnstillers
Het eerste scheurtje in mijn vlekkeloze blessurebestaan was mijn stem. Een blessure die na vele jaren (en heel veel minuten stilte) onder controle is. Vorige jaar zomer werd ik in een keer wakker met een vreemde rug- en nekpijn. Maar ook die was na een weekje flinke pijnstillers (die me overigens meteen knock-out sloegen), wat meters canesius-tape en inmiddels 15 privé pilates lessen verder weer totaal buigzaam. Je zou denken 40; here I come, kom maar op?

Dikker worden
Tot  ik een aantal weken geleden mijn knie verdraaide, totaal dom en onverantwoord. Een last minute workshop, een gehaaste binnenkomst, onopgewarmd  met de verkeerde schoenen een leuke ‘kneedrop’… en mijn knie maakte een verkeerde draai. Niets aan het handje op het eerste ogenblik. Het dikker worden, werd door mijn personal fysio meteen onder handen genomen, maar mocht na een paar weekjes verder niet baten. Knie bleef dik, pijn groeide gestaag. Toch maar naar mijn lieve  huisarts, na het verhaal uitgelegd te hebben (eerlijk uiteraard,  hij kent me) kwam er een aannemelijk en verstandig verhaal met een aan te nemen minder leuke opdracht; twee weken rust!

Boekje lezen, dvd-tje kijken
Maar wat is rust? Bedliggen, langzamer lopen, niet springen of gewoon alles halveren? Ik mag wel naar de dansschool (ik zei al; hij kent me) maar ik mag absoluut geen lesgeven. Eerst weer melden en dan kijken we verder. Rust, een keer in bad, een boekje lezen, dvd-tje kijken, maar van die rust wordt mijn knie niet beter denk ik.

Iedereen heeft natuurlijk lieve goedbedoelde adviezen, maar ik ben van mening dat ik gewoon naar één persoon moet luisteren; mijn huisarts.

Op mijn vraag aan de huisarts of dit nu lag aan leeftijd (?), overbelasting (??) of verkeerd omgaan met mijn lijf (???) antwoordde  hij;  NEE dit is gewoon pech, domme pech. Je hebt een knietrauma en dat kan best eens genezen met voldoende rust.

Zoals ik al zei; een lieve huisarts.