Vrouwenpraat

En het is weer die tijd van het jaar, we mogen weer mee met mijn schone ouders naar de zon! Jaaa, wat een luxe. Voor het alweer 10^e jaar zitten we met de hele familie (inmiddels uitgebreid met nieuwe zwager en twee stoere boys) een week in de zon. Deze keer ging de reis naar Griekenland vanwege toch wat minder veilige gevoelens bij ons vaste vakantieoord Turkije.

Kai ingeruild

Super plek, beetje windy en bewolkt, maar top. Na een goede reis, fijne vluchttijden, 6 schatjes van kids die geen kik geven gedurende de auto-, vlieg- en busreis komen we aan in een heerlijk all inclusieve oord. Fijne kamer, mooie schuifdeur die het tweepersoonsbed scheidt van de kamer waar de 3 meisjes slapen (zoon Kai is ingeruild voor nichtje Teun, Kai ligt overigens ook veel liever bij opa en oma). En een luxe badkamer. En daar komt het… met een weegschaal??? WTF? Vakantie en weegschaal? Ik zie het niet hoor?

Zoals elke vrouw heb ik echt de nodige weegschalen wel gezien. Toen ik jong(er☺) was, werd ik gepest met dikke billen en besloot ik elke week drastische stappen te nemen om deze te verkleinen. Helaas won mijn drang naar snoep elke keer. 

Stoere appeldagen

Toen ik puber was, ging ik lijnen. Uiteraard zoals elk meisje in mijn omgeving. Of het nu te maken had met verschrikkelijk slanke vriendinnen of erbij horen, geen idee. Maar vol trouw volgde ik het ‘puntendieet’. Best te doen. Had zelfs enkele ‘stoere’ appeldagen. Het scheelde in die tijd ook dat ik verkering kreeg en mijn kersverse schone familie niet (in tegenstelling tot mijn lieve moeder) kookte wat ik lekker vond. “Nee, we eten wat de pot schaft.” Dus ik at weinig. Het duurde dan ook wat jaren voor ik ook alles lustte en at. Het weinig lusten - en dus weinig eten - hielp ook bij mijn ‘lijn-plan’. 

Liefdesverdriet

Geen idee of het mijn leven beheerste, ik denk van niet want ik me er weinig van herinneren. Toen Roel een jaar naar Amerika ging, besloot ik hem te verrassen en in zijn afwezigheid héél slank te worden. Goed plan, vooral samen met het nodige missen en liefdesverdriet. Ik kwam 8 kilo aan dat jaar. En dat terwijl ik niet eens chocolade at, dat was een foute weddenschap van ons voor hij ging.

Ben je afgevallen?

Thuis hadden we een weegschaal waar ik regelmatig op stond. Al snel kwam ik erachter dat als ik me goed voelde en de weegschaal iets anders zei, mijn humeur zich meteen aanpaste. Vooral in onze dansgroep (een heerlijke groep no nonsense meiden) was eten een heel belangrijke STEP. Toch was het een compliment als iemand je vroeg of je afgevallen was. Vreemd eigenlijk want het ging ons echt om het samenzijn, trainen en dansen.

Hoeveel rollen?

Maar goed, inmiddels ben ik groot en volwassen en weet ik dat gewicht slechts een getal is. Ik snoep veel, ben dol op chocolade, maar sport ook veel dus dat streep ik tegen elkaar weg. Een weegschaal heb ik niet. Nooit gehad sinds ik uit huis ben. Mijn weegschaal is de broek die goed (lees: fijn) zit of de hoeveelheid rollen die ik bij het afrollen tegenkom ☺.

Kan moeilijk maat houden

Wat niet wil zeggen dat ik, net als elke vrouw, niet bezig ben met mijn lijf. Gezondheid vind ik belangrijk, snoep veel te lekker en je goed voelen een vereiste. Sinds we kinderen hebben, kan ik niet meer full time snoepen. Gelukkig maar. Omdat ik moeilijk maat kan houden (leuke zin als dansjuf) heb ik voor mezelf de gouden regel; door de week snoep ik niet (althans, dat probeer ik) en in het weekend, tja… dan wel! In mijn hoofd heb ik dan een beeld hoe ik er uitzie. Ik vermijd de spiegels, doe aan wat fijn zit en belangrijker nog, doe eigenlijk de hele dag wat ik leuk vind en dan is het al best snel goed. 

Zoveel eten

De spiegel in de dansschool fungeert als kijkplaat voor de dansers achter en naast me. En sowieso voel ik me daar altijd fijn en goed. Dansles geven is een goed dieet. Lacherig zeggen mijn vriendinnen regelmatig dat we heel benieuwd zijn naar mijn postuur als ik straks minder beweeg, maar net zoveel eet. En ach, dat zien we dan wel weer.

Broodjes, eieren, croissants

Terugkomend op de weegschaal, duidelijk dus geen vakantiegevoel-apparaat. In een all-inclusive oord! Wat denken ze hier nu? Waarschijnlijk hetzelfde als ik  elke ochtend, middag en avond vóór het aan tafel gaan. Nu, ja nu, ga ik echt maat houden. Maar als ik dan vervolgens langs dat buffet loop, voelen de broodjes (teveel koolhydraten volgens kenners), eieren (veel vet?) croissants, koffiebroodjes en vele vele toetjes toch echt iets sterker dan mijn ruggengraat.

Geen toetje?

Na de ochtend, besluit ik in de middag maat te houden. Als dat mislukt, ga ik aan de salade tijdens de lunch. En als dat ook niet zo goed lukt, neem ik in de avond geen toetje. Tja en als dat dan ook mislukt, eet ik er maar twee want dan is het ritme toch al verpest.

Doe mijn pyjama uit

Maar die weegschaal… die roept en lokt. Ik vul keurig altijd mijn gewicht in waar gevraagd. Gok op 70. Ik schommel tussen 68-72 dus zit vast goed. En dan is het avond en kan ik het blauwe gevaarte (de weegschaal dus) niet weerstaan. Ik ga erop staan, spring er weer af en doe mijn pyjama uit (toch 0,30 gram dat hempie) en ben aangenaam verrast. 68,4. All inclusive. Stom maar toch voel ik me weer even smal en stoer. Hop van het ochtend buffet en door naar de morning gym.

Op naar het buffet

Teleurgesteld in mezelf, ik die altijd aangeef dat het er niet toe doet. Je moet je goed voelen, doen waar je je fijn bij voelt en vooral lekker. Laat me toch even leiden door een blauw monster met cijfers. Ik schop hem weg, doe mijn jurkje aan en loop naar beneden. Op naar het buffet en dan lekker fitnessen met zoonlief, gewoon voor de leuk en lekker.

Een nieuw begin

Daar zit ik dan, op mijn vrije avond op de bank. Voetbal op televisie (niet mijn keuze) en dan eindelijk eens aan de slag met een nieuwe blog. Ik kon maar geen goed onderwerp vinden. Goh, denk je, weinig nieuws onder de zon. Maar allesbehalve dat.

We zijn het nieuwe jaar gestart met een nieuw logo. Tof, mooi strak en stoer. Goed ontvangen ook. De weken daarna vlogen voorbij en in mijn hoofd heb ik al zes blogs geschreven. Over een kak vakantie. Heb ik nooit maar door een of andere maffe samenkomst van nare dingen, maakte ik het toch mee. Over mijn zoon wiens onnadenkende gedrag ons hoofdpijn bezorgde vol zorg en spanning. Over onrust, in de school, in de gangen, in het team. Relaties die uitgaan in mijn omgeving, Mijn vriendin die slecht gezondheidsnieuws kreeg, mensen van de waps, of dansers met gekke acties.

Ik lach om mezelf

Kortom onderwerpen genoeg, maar de een te heftig, de ander te privé en weer een ander alweer opgelost en voorbij. En zo zijn we in een keer ruim drie maanden verder. Leuk om te horen dat men er op wacht, dat het gelezen wordt. Maar ook een druk. Tjee, heb ik nog wat te vertellen? Terwijl ik dit typ, lach ik eigenlijk al om mezelf.

Lekkere hoek

Maar het onderwerp is daar, sterker nog… hij zit naast me op de bank. Weliswaar in de andere hoek, niet vanwege spanning maar vanwege de andere lekkere hoek op de bank. Mijn man. En sinds januari mijn nieuwste collega.

Perfect

Adriënne zei me in oktober al een blog te schrijven over mijn verwachtingen van hóe het zou lopen met je manlief als collega. Dat kwam er niet van hoewel wij samen de scenario’s perfect konden schetsen. Maar inderdaad het is waar; Roel is ons nieuwste ID Dance-teamlid. 

Zoveel liefde

Natuurlijk was dit geen beslissing die in één dag genomen is. We hebben het er al langer over. Want het is druk, het is gaaf en we voelen beiden dat ID echt bij ons gezin hoort. Iets minder opvoeden maar net zoveel liefde. Maar toen Roel ‘groen’ licht kreeg na grondig onderzoek, was zijn fijne baan ook zo opgezegd.

En daar zitten we dan. Collega’s. Ik denk dat het ook Roels vrije avond is, hoewel hij keurig met de ID-telefoon op schoot zit.

Nieuwe huisstijl

Hoe werkt dat nu, samenwerken met je man? Dansles geven kan hij niet. Eerlijkheidshalve moeten we toegeven dat dansen überhaupt niet een van zijn mooie kwaliteiten is. Nee Roel doet eigenlijk de rest. Deze mooie nieuwe huisstijl doorvoeren, zorgen dat de school er piekfijn uitziet, administratie, zijn ouders ontlasten met alle zakelijke en ‘beheerders’ zaken. Afijn meer dan genoeg te doen. Het is even zoeken natuurlijk maar ook voor ons thuisfront is het rust. En heel lekker eten, want mama hoeft niet meer te koken.

Hoe gaat dat dan, samenwerken? Nou eigenlijk best goed. Ik heb mijn eigen plekje en Roel ook. We overleggen, onderhandelen, bespreken, roepen en negeren en respecteren elkaar. Het gaat prima. Totdat…

Geen idee waarom ‘ie het niet doet

Er iets met een computer of telefoon moet gebeuren. Tjeezus wat een denkkloof zit daar. Mijn computer is een gebruiksvoorwerp dat het gewoon moet doen als ik dat wil. Mijn telefoon is er puur voor nood, ik hou van bellen maar mensen die mij zoeken, moeten dat echt niet via de telefoon doen. Hij staat of uit, zit in mijn tas, staat op stil of heb ik geen idee waarom ‘ie het niet doet.

Hoofd afdeling ICT

De computer en ik zijn meestal vrienden. Maar als het niet werkt, praat (of gil, afhankelijk van het frustratieniveau) ik tegen mijn mooie MacBook. Normaal was dat geen probleem, niemand thuis dus ging het tussen mijn en mijn computer. Maar nu hebben we de hoofd afdeling ICT drie meter van me vandaan zitten die mij, met zijn uiteraard liefdevolle advies, graag helpt. En daar gaat het mis. Roel wil me vertellen dat het niet de computer is die iets verkeerd doet, maar de mensenhanden die eraan zitten. 

Aanzetten en gaan

Eerst krijg ik commentaar dat mijn computer te vol zit, na alle muziek op een aparte schijf gezet te hebben, mijn mailbox leeg en al mijn spullen op een externe harde schijf, lijkt het leed geleden. Maar dat is van korte duur. Kijk, ik vind dat een computer het gewoon altijd moet doen. Aanzetten en gaan. Niets nadenken en uit jezelf back-ups maken of blijven vermelden dat mijn ICloud vol zit. Ik vraag er niet om, ik weet niet eens waar mijn iCloud zit. En dan beginnen de irritaties. Die van Roel omdat ik natuurlijk stronteigenwijs ben, haast heb, mijn relaas over ‘de pen en het papier’ begin en ik omdat ik geen wijze les wil maar een computer die het doet.

Bekijk het!

En dan zijn we leuk! Ik doe nukkig maar wil eigenlijk wel dat hij me helpt. En Roel die eigenlijk denkt: “Bekijk het!”, maar me toch wel lief vindt (denk ik). We morren even wat, ik loop weg, hij herstart mijn computer en na 15 minuten is het weer stil.

Nou als dat alles is, moet je maar denken, dan is deze nieuwe ‘werkrelatie’ best bulletproof. En eigenlijk voelt het als een grote liefdesverklaring om je passie te mogen delen met diegene voor wie je zoveel passie hebt. En dat maakt een kakvakantie, onrust en zorg echt veel beter te verdragen.

Be loved

Vreemd om mijn blog in het engels te beginnen, maar het gaf nu eenmaal het beste weer wat ik wil zeggen.

Je geliefd voelen. Een van de ingrediënten van een gelukkig leven. Bij een baby denk je automatisch aan voeden, droog en warm houden. Praktische zaken, maar inmiddels weten we dat gezien worden, liefde en aandacht krijgen net zo belangrijk is.

Twaalf nonnen

Vanaf dat ik geboren ben, voel ik me geliefd. Nu kan ik me niets herinneren van de eerste maanden, maar geboren worden in de tuin bij twaalf nonnen, kan niet anders dan een hoop aandacht opleveren. En afgaand op de verhalen van mijn ouders, was dat ook het geval. De nonnen (waaronder de zussen van mijn oma) waren dol op de peuter die er rondhuppelde en gaven te allen tijde alle aandacht, en meer. Naarmate ik ouder werd en de eerste 5 jaar het enige kind in de familie was, bleef de stroom aan aandacht gewoon doorgaan. Verwend misschien, maar vooral vrolijk genietend.

Gevoel voor drama

In mijn pubertijd was er vast aandacht genoeg, maar moet ik ook eerlijk bekennen dat ik niet vies was van aandachttrekkerij. Tot grote frustratie van mijn ouders. Gevoel voor drama was mij niet vreemd en mijn lieve ouders hebben vast menig keer verzuchtend teruggedacht aan die mooie tijd in de tuin van de nonnen☺.

Legioen

Waarom kom ik hierop? Het gevoel van geliefd zijn, is nooit weggegaan denk ik. Regelmatig geef ik aan dat mijn mooie leven mede te danken is aan de ontzettend lieve mensen om me heen. Makkelijk praten heb ik met een legioen aan luisterende oren en een vangnet van liefde waardoor ik gewaagde stappen kan zetten. 

Superwoman

Dit realiseerde ik me maar weer eens extra afgelopen maand. Drukke leuke maand waar ik naast me geliefd ook regelmatig geleefd voelde. Je geliefd voelen weerhoudt je namelijk niet van vreemde acties of een slechte planning. Sterker nog, ik twijfel wel eens of ik sommige stappen zet terwijl ik in mijn achterhoofd weet dat het niet kan, niet gaat, maar dat ik me zo lekker voel in mijn leuke sociale leven dat ik af en toe denk superwoman te zijn. En vaak lukt het! Meestal door de eeuwige hulp van mijn lieve familie of oneindige vergeving en begrip van mijn vriendinnen. Maar toch.

Natuurlijk probeer ik dit gevoel ook door te geven. Ben niet zuinig met complimenten, vertel mijn kids vaak dat ik ze super leuk vind en probeer de mensen om me heen de waardering te laten voelen. In een baan als de mijne is dat super makkelijk, want ik zie bijna niet anders dan leuke mensen, elke dag weer.

Dankzij het topteam

Zo hadden we met ons ID-team een leuk afsluitende avond van het jaar 2015. Een leuke week met kerstshows en een uitzicht op een lekkere vrije week daarna. Voor elk teamlid had ik iets leuks meegenomen, maar de nadruk lag vooral op samenzijn en dankbaarheid. Want tenslotte is onze dansschool mede een succes dankzij dit topteam. 

Alle lampen

We hadden groot nieuws want per januari 2016 krijgen we een nieuwe collega; namelijk Roel. Mijn man die zijn baan opgezegd heeft om meer in de dansschool te zijn, om samen met mij de dansschool nog mooier fijner en georganiseerder te maken. Niet alleen door ervoor te zorgen dat alle lampen het doen, het pand op orde blijft maar ook de marketing, projecten en andere spannende plannen. Een liefdesverklaring, niet alleen voor mij maar ook voor zijn ouders die hij gaat ontlasten en bijstaan.

Allerliefst

Ons grote nieuws viel echter in het niet bij de film van 15 minuten die onze collega’s voor Jen en mij gemaakt hadden. Echt zo warm, zo lief en zo uit het hart. Het was echt een ‘beyond’ geliefd voelen gevoel. Ik leef mijn leven, doe mijn werk, of eigenlijk doe ik wat ik het allerliefst doe, en dan wordt het ook nog gewaardeerd ook.

Wat ben ik een gelukkig mens, wat voel ik me geliefd.

Een fijn, warm, gezond maar vooral geliefd gevoel voor 2016 … met uiteraard heel veel dansplezier!

En toen waren we weer klein

Van de week had ik een crematie. Niet heel erg vreemd, gezien de leeftijd waarop wij inmiddels zijn. Maar zeker niet minder heftig en naar. De crematie was van de vader van mijn oude schoolvriendin Petra. Een schatje, beiden.

Wij waren de dikste vriendinnen gedurende de basisschool. Waar zij ging, liep ik en andersom. We deelden alles samen en waren uiteraard ook reuze verliefd op twee jongens die ook weer beste vrienden waren. Mooi stel dus. We woonden bij elkaar in de buurt en maakten deze ook regelmatig onveilig samen. Uiteraard op ‘kleuter-niveau’ hoewel de nodige activiteiten alles behalve gewaardeerd zouden worden door mij nu als moeder☺.

Naaldhak op hoofd

Petra was een super rustig meisje (nog steeds) maar… niet voor de poes. Ze was eigenlijk altijd lief en braaf, behalve als je haar of iemand die ze leuk vindt pestte. Dan was ze duidelijk en stoer. Zo tikte ze ooit een klasgenoot op zijn hoofd met haar schoen; een naaldhak om precies te zijn. Zij was namelijk ook meteen het meisje dat al eens hakken aan mocht naar school van haar ouders.

De leraar kon het bijna niet geloven, lieve Petra en een bloedend hoofd. De klasgenoot heeft nooit meer gepest. 

Na de basisschool scheidden onze wegen. Ik wilde natuurlijk met haar mee maar mijn ouders vonden dat ik naar de HAVO moest. En zo zaten we op een andere school. Enkele jaren leidde we ons eigen leven en kwamen elkaar zo af en toe tegen. Het was altijd warm en altijd gezellig.

Glimmende Mercedes

Al snel hadden we een heel ander leven. Peet vond (ook) al jong de liefde van haar leven en had al snel een baan en een echt huis. Toen ze trouwde, waren Roel en ik te gast. Toen wij het parkeerterrein van de feestzaal opreden in de geleende Citroën AX van mijn schoonmoeder, had ik nog nooit zoveel mooie glimmende Mercedessen gezien. Petra zag eruit als Sissi en had een schitterende jurk. Ze opende het feest aan de armen van haar vader en was in mijn ogen echt al volwassen. Roel en ik studeerden destijds nog en de gasten die dat hoorden, vroegen zich hardop af waarom en waarvoor.

Petra kreeg een dochter en noemde haar Priscilla. Geweldig. Als jonge meisjes zworen wij eens (toen het vermengen van elkaars bloed nog wel mocht☺) dat we onze eerste dochter Priscilla zouden noemen. Destijds de mooiste naam ooit in mijn ogen. Later bleek de naam Tess beter bij mijn eerste dochter te passen.

In stilte lachte ik

De vader van Petra was ziek en tijdens deze crematie werd zijn levensverhaal verteld. Het was zo indrukwekkend omdat ik bij de tweede zin meteen weer 10 jaar oud was. Tijdens de hele dienst ben ik dat gebleven. In stilte lachte ik om het beeld wat er van hem geschetst werd; simpel, lief en hartelijk. 

Oppoken

De vader van Petra deed zijn oren wel eens dicht als ik weer binnen stormde. De deur stond altijd op een kiertje, dus ik verraste hem regelmatig van achter zijn stoel. Hij zat meestal in de keuken aan tafel gehaktballetjes te draaien. Snel, vaardig en netjes. Het huis was ook altijd netjes. De banken waren van leer en stonden altijd mooi bol… tot ik binnenkwam. Ik vond het geweldig om er meteen op de ploffen tot grote frustratie van vader, die de banken dan weer opnieuw moest ‘oppoffen’. Nog voor hij mijn naam uit kon roepen, zat ik er al op, glimlachend en best brutaal bedenk ik me nu. Als ik daarna weer langs de mooie glimmende lampen ging met mijn handen, zodat alle lossen kleine kristalletjes tegen elkaar aan tikten, was het feest compleet. Nooit werd hij boos. 

Dat werd ook verteld. De muziekkeuze (Du bist alles) bracht me helemaal terug in de keuken. Of naar haar slaapkamer waar we snode plannen maakten om haar grote broer te plagen of de jongens uit de buurt.

Bellen naar Engeland

Toen ik stage in Engeland liep, ging op de vooravond van mijn verjaardag de telefoon. Geen mobiele natuurlijk want die was er toen nog niet. Maar mijn ‘landlady’ bracht de telefoon naar mijn kamer. Het was Petra. Ze had gewoon bedacht dat ze mij eens ging bellen in Engeland om me te feliciteren. Nu scheelt onze verjaardag slechts 2 dus dat kan bijna niet missen. Maar dat gaf zo’n vertrouwd warm en gaaf gevoel.

Door de jaren heen, zien we elkaar zo nu en dan. Haar dochter was eens op dansles maar vond dit niet zo leuk. Haar nieuwe huis, mocht ik alleen zien als alles spic and span was. We zagen elkaars jonge kinderen en bleven op de hoogte. 

Hoogpolig

De laatste keer dat ik bij haar op bezoek was (heerlijk op mijn sokken door het hoogpolig tapijt, met mijn vingers langs haar mooie glinsterende lampen☺) vertelde ze al over haar vader die ziek was. De man die zijn enige dochter behandelde als prinsesje. Nooit boos was op haar. 

Weer zie ik ons als jonge meiden op een feestje buiten staan. Paps die met de dikke grote (altijd schone en glimmende) auto ons op kwam halen, parkeerde echt VOOR de deur. Petra siste dan tegen hem dat ze wel naar de straat kwam. Hij negeerde het en wij stapten beiden, veel minder stoer dan we waren natuurlijk, in de auto.

Grote stoere mannen

Tijdens de crematie was ik alleen. Ik kende er niet heel veel mensen en ik denk dat er veel mensen zich afvroegen wie dat blonde staartding was. Vooral omdat ik alleen was, stil in een hoekje zat, gaf het vast reden tot vragen. Toch stelde niemand een vraag. De gasten bestonden uit veel grote stoere grote mannen. Vader zat in de autohandel en gezien de auto’s bij het crematorium, veel andere gasten ook. Stoer vooruitkijkend. Toen Frank Sinatra’s ; I did it my way begon, brak de ene stoere man na de andere. 

Weer was ik 10 jaar oud en zag ik ze aan tafel zitten lallen, lachen en op hun sokken commentaar geven aan elkaar. Zodra wij binnen kwamen (twee blonde meisjes) verzachtte de sfeer, werd er op taal gelet en nauwkeurig op ons. De saamhorigheid was altijd zo sterk aanwezig en die voelde ik ook vandaag.

We huilden samen

Toen ik van de week zag dat Petra me gebeld had (zag het pas vijf uur later, ik ben niet zo erg trouw aan mijn telefoon), schrok ik. Gezien het tijdstip, wist ik dat er iets aan de hand was. Ik belde haar meteen en hoorde het super kak nieuws. Haar vader was er niet meer. We huilden samen aan de telefoon, zij van verdriet maar ook opluchting, meer pijn bleef hem gelukkig bespaard. Ik van medeleven en uit herkenning, maar ook van het besef dat vriendschap geen tijd of plaats kent. Het kunnen delen op het moment dat nodig is, dat is wat vriendschap maakt.

En zo zat ik snotterend tussen de stoere mannen en de mooie dames met vreselijk hoge hakken. En mezelf te schamen, dat ik zo aan het snotteren was terwijl mijn rij zich afvroeg wie ik toch was. Tussen de tranen door, lachte ik en beleefde ik 45 minuten mijn leven terug in de tijd. Even waren we weer 10, even waren er geen zorgen, geen verantwoordelijkheden, geen moeilijke politieke onveilige kwesties, geen verplichtingen en geen verdriet. Wij waren samen weer even 10 en dat was best even heel erg fijn.