Van huppelclub naar bedrijf

Vroeger wilde ik stewardess worden. Of secretaresse. Belachelijk idee aangezien ik al ziek word in mijn eigen auto. Dus wandelend op hakken op tien kilometer hoogte was natuurlijk gedoemd te mislukken. Die secretaresse snap ik nog. Ik ben dol op schrijven, dat is iets met een pen waar inkt uit komt op echt papier. Nu alles digitaal is, had ik er waarschijnlijk ook een stuk minder plezier in gehad.

De (echte) passie kwam later. Het lesgeven was iets waar ik meteen verliefd op was. Ik voelde meteen: “Dít wil ik graag doen”. Maar het ondernemen zat eigenlijk niet in mijn bloed. 

Lesgeven en genieten

Toen ik verkering kreeg met Roel en ook in het bedrijf van zijn ouders ging werken, vond ik het eigenlijk meteen leuk. Maar nooit leuk met het idee om zelf ‘iets’ te beginnen. Het begin van ID Dance was simpel; dansen, leuke mensen, lesgeven en genieten. Perfecte combi. Dat het uiteindelijk een succes werd, was een beetje geluk, maar vooral ontzettend leuk en gaaf.

Tien jaar later

Mijn onderwijsbaan opzeggen was een mega grote stap. Maar met de gedachte dat ik fulltime ging doen wat ik leuk vond, zonder ruis, vergaderingen en verslagen, was ik meer dan gelukkig. Ruim tien jaar later groeit de dansschool nog steeds. Met name sinds Roel zich ook fulltime met onze dansschool bemoeit, gaat het geweldig.

Mondige ouders

Inmiddels zijn we 900 leden en een topteam van 15 kanjers verder. En kom ik erachter dat het niet meer alleen een ‘dansschool’ is. Het is een bedrijf dat fulltime alle aandacht nodig heeft. Niet alleen de vele groepen met zoveel mooie verschillende dansers die allen hun plekje moeten zoeken. Daar horen inmiddels mondige ouders/verzorgers bij, een digitaal netwerk dat snel en vooral vol is en natuurlijk de huidige trend dat we toch echt allemaal heel graag zeggen wat we vinden en voelen. Ik ben daar gevoelig voor en wil natuurlijk dat iedereen gelukkig is. En dat valt niet altijd mee ☺

Huppelen

Tijdens onze laatste teammeeting biechtte ik dan ook in alle eerlijkheid op dat ik heel bewust koos voor een Dansschool (noemde het jarenlang ‘de huppelclub’ en dat voelde prima). Maar een bedrijf stond niet op mijn verlanglijst.

Creatieve lessen

Maar kennelijk zit ondernemen toch meer in me dan ik dacht (aangemoedigd en ondersteund door Roel natuurlijk!) want ik vind het te gek om nieuwe dingen te bedenken, bezig te blijven, de school te laten zien, groepen mee te nemen naar uitjes, optredens en workshops en daarnaast creatieve lessen te blijven bedenken en geven. Tel daarbij op dat ik inmiddels door de jaren heen heel goed weet wat ik wil en ook vooral wat ik níet in en met de school wil.

Angst om te beslissen

Kennelijk is dat ondernemen. En dat is vreemd, want zo ben ik zonder dat ik het door had, zomaar ook aan het ondernemen. Hoe ik dat voel? De verantwoordelijkheid groeit, de gesprekken, de oplossingen, de creativiteit, de nieuwelingen, de ideeën en de agenda roepen. Maar ook de onzekerheid, de angst om verkeerde beslissingen te nemen, de spiegel die ik mezelf voor moet houden en natuurlijk iedereen blij en tevreden houden. Pfff, dat is kennelijk ook ondernemen. 

Dat is even wennen

Mezelf de vraag stellen of ik goed bezig ben en vooral; of het ook goed is voor de school, maar ook zeker voor mijn gezin is soms best heftig. Ik weet meestal heel goed wat ik wil maar ik merk dat vooral in drukke tijden zelfs de zekerheden onzeker voelen. En dat is even wennen.

Als je het woord ondernemer opzoekt zegt Wikipedia het volgende;

Zelfstandig ondernemer (ook: zakenman, zakenvrouw of entrepreneur) is eenieder die economische activiteiten ontplooit met winstoogmerk, gebruikmakend van eigen (of geleend) vermogen.

Nou, als ik dat vertaal naar mezelf; ontplooien volop. Winst; elke dag weer, wat een top baan. Maar bedoelen we hetzelfde met winst? Gebruik makend van mijn eigen vermogen; dat zeker. Enthousiasme en passie. Geleend? Nee, eigen? Jazeker volop en aanwezig ☺

Dus kom maar op met dit nieuwe seizoen!

Ik dans omdat...

Dat was het dan, drie weken na dato nemen we afscheid. Wat was je leuk en wat was het een mega klus. Wat anderhalf jaar geleden begon als een serieuze vergadering met als vraagstuk “Moeten we dit nog wel willen?”, eindigt met een knal-weekend.

Heel voorzichtig geven we het een mooie plek en kunnen we gaan nagenieten, verbaast zijn, verrast en verguld met trots. Toen ik Adriënne vanmorgen aan de lijn had (zij in de middag vanwege verschillende tijdzones☺) was ze de tas met kaartjes aan het opruimen. Die stond haar al drie weken aan te kijken. De krentenbollen liepen er inmiddels zelf uit, maar voor de rest was de tas klaar voor vertrek. Alsof we het zo nog een keer zouden kunnen doen.

Geen twintig meer

Nou ik niet, lijfelijk knap ik rustig op. Na een weekje film kijken en geen fysieke activiteiten - omdat ze er gelukkig niet waren, maar mijn lijf het ook echt niet aangekund had, want geen twintig meer - startten de jaarlijks terugkerende dansweken. Voor mij aanmoedigen, enthousiasmeren en helpen daar waar nodig, maar vooral regelen en plannen want ook het nieuwe seizoen staat weer voor de deur.

Restjes uit de vriezer

Maar laten we bij het nagenieten beginnen. De week voor de show zijn we altijd al in volle gang. Van vroeg in de ochtend (6.00 uur wakker met gezonde buikpijn en spanning, niet weten wat ik dan zou kunnen vergeten) tot laat om er vervolgens in de avond achter te komen, wat we óók nog moeten doen. De kids eten al twee weken restjes uit de vriezer, brood of iets anders makkelijks en vinden het gelukkig prima. Tess zit midden in de laatste proefwerken en Jade in haar afscheid van groep acht. Dit dwingt ons om af en toe gewoon even ouders te zijn in plaats van twee fanatieke dansshow fans. Hoewel… geen grotere fans dan onze meiden die bijna nergens anders over praatten die laatste weken.

Feest in de Makro

De woensdag mochten we al gaan laden. Dus maandagavond zaten we met een heerlijk clubje mensen in de hitte alle kostuums na te tellen. Dozen klaar te zetten en alles nogmaals te checken. Dinsdag nog even wat lesjes geven en de avond afsluiten met ons tweejaarlijks feest in de Makro. De kassa mevrouw vraagt zich verbaasd af waar al dat eten heen gaat. Als ik haar vertel dat het voor een dansshow is, vraagt ze of de kinderen zoveel moeten snoepen tijdens de show. Ik antwoord lachend dat het om nogal grote aantallen gaat. Als ze me vraagt waar de show is, ik trots vertel dat het om de Schouwburg Nijmegen gaat, zegt ze: “Och, daar hangt ook een groot bord over een voorstelling.” Ik spring op de lopende band, trek de microfoon uit haar handen en roep om: “JA, DAT ZIJN WIJ!”. In mijn gedachte dan, in het echt zeg ik heel trots maar redelijk bescheiden: “Dat is onze dansschool ja.”

Past het?

En zo gebeurt het, we zijn ineens een beetje bekend. Ik huppel naar de auto, waarvan we serieus afvragen of hij het ritje naar ID nog gaat redden en duim de hele weg. Woensdag zwaaien we Tess uit voor haar laatste proefwerk, gaat Jade haar afscheidsdag in en staan wij strak van de zenuwen of alles straks wel in de vrachtwagen gaat passen. Om half vier komt het verlossende telefoontje… we kunnen gaan laden. Bij ID zitten er nietsvermoedende ouders zich koel te wapperen met een blaadje als wij voorbij sjezen met de ene doos na het andere kledingrek. Geweldig als ze zijn, staan ze op om hun lichaamstemperatuur nog wat warmer te maken en sjouwen dapper mee.

Groen

Het past! Nèt. We moeten nog langs huis voor hét decorstuk van deze show. De letters. Wat zijn ze mooi, gaaf en geweldig geworden en wat kunnen we niet wachten tot ze daadwerkelijk stralen in het theater. De Rijksweg wordt even stil gelegd en heel voorzichtig worden de letters onder wakend oog van sjouwers Jack, Klaas, Stef, Rens & Roel de vrachtwagen ingeladen. En dan is het startsein groen. We gaan!

Loper, letters en vleugels

Donderdag is de eerste bouwdag. Hij verloopt prima. We ruimen rustig de kleedkamers in met een vaste club, hangen wat kleine attributen in en zijn druk met de volgorde van de grote foto posters. De letters hangen rond het middaguur en worden onder toeziend oog van ontwerper Hendrik voorzichtig omhoog gehesen. Het is een mooi moment. Als de eerste doorloop om 15.00 uur van start gaat; de opening en alles op zijn plek valt, komen mijn eerste tranen (van die dag☺). Wat een klus en wat een idee. Een modeshow als opening met ruim dertig dansers. Wat dacht ik toch? Het oefenen in de dansschool ging goed. Geweldig eigenlijk op wat afvallers na. Maar of het zou werken met de witte loper, de letters, de attributen, de vleugels. Dat moest blijken in de Schouwburg. En het werkte. De mix begon (thanks DJ Justin) de dansers gingen ervoor. Ook zij voelden dat dit het moment was, waar ze zo ontzettend veel tijd in hadden zitten, zo hard voor getraind hadden en zo ontzettend veel lof voor zouden krijgen. Wow, wat was ik trots.

De paniek sloeg toe

Het leek een geweldig donderdag te worden. Totdat… de daadwerkelijke doorloop begon. Het was heet, wat wisten we. Ik had de GGD-checklist uit mijn hoofd geleerd en we hadden alles zo strak mogelijk gepland. Het goed uitlichten van ruim negentig nummers is een onmogelijke taak, dat wisten we. Maar toen de geluidsman niet kwam, de lichtcomputer van de Schouwburg er mee stopte, ouders/verzorgers het kookpunt redelijk bereikten, zat ik op het trapje in de zaal me serieus af te vragen of ik hiervoor nu mijn werk (en sociale) leven anderhalf jaar op zijn kop had gezet. We stelden ouders gerust, de kinderen deden het geweldig! Geduldig, grappig en zo vrolijk ondanks geen licht, mager geluid en soms zelfs de juf niet in het zicht. Trots was ik nog steeds maar de paniek sloeg wel toe. Toen ik dan ook twee uur later beteuterd op de stoep lag (te wachten op manlief die nog ‘even’ iets moest doen) zag ik het even niet meer zo zitten. Zusje lief, de vrouw achter álle knoppen dat weekend, Dé vrouw die alles in haar hoofd heeft zitten en zonder wie er nog geen piepje uit de boxen kwam, zag er eigenlijk net zo uit. We zwegen tegen elkaar. Ik omdat ik bang was dat er nare dingen uit mijn mond zouden komen, zij waarschijnlijk omdat ze (voor het eerst in haar spraakzame leven) niet wist wat te zeggen. Thuisgekomen, namen we alles nog een keer door. Morgen, zouden we het gaan zien. 

Adrenaline en dansers

Vrijdag was een nieuwe dag, de zon scheen (nog steeds☺) en ik had er weer zin in. Fluitend de auto in, heerlijk opgehaald door onze lieve vriendjes Jack en Jen) en hup meteen naar zusje om een dikke kus te geven. Vandaag werd onze dag. En dat werd het, het was lang rustig en we hebben meerdere keren tegen elkaar verzucht wat een slim idee het was om deze extra dag te boeken. De dansers stroomden binnen en de adrenaline ook. Show 1 begon. Het publiek (bijna uitverkocht) reageerde mega enthousiast op de opening en bleven gedurende (de toch weer iets te lange) show rete enthousiast. We waren blij, tevreden en de kop was eraf. Nog vijf te gaan. Het voelt en lijkt dan bijna onmogelijk, maar we zijn door het weekend gevlogen. Ondanks de 35 graden (maar ruim 1.000 ijsjes in the house), twee spugende kids (die daarna vrolijk de zaal rondliepen), een EHBO-moment (steek in de borst vanwege een eerdere flinke val ertegen aan), vijf gipsen armen (al van tevoren hoor!), een zieke en twee afwezige artiesten, een geheel nieuwe last minute grimeuse (Tamara de kanjer!) en de 17 minuten langere durende show dan de laatste, was het een hit.

Wat een feest

Zaterdag vloog voorbij. Ons angstmoment (de wisseling van publiek én artiesten) tussen show twee en drie verliep soepel. En wat waren de artiesten leuk en gezellig achter de schermen. Het is jammer dat daar geen show van gemaakt kan worden want dat is me een feest. 

Let wel, ruim honderd vrijwilligers, zes fulltime catering-kanjers, zeven kanjers van spelers, kostuums voor negentig groepen, twee fulltime paniek-naai-oma’s, een zeven vrouwen sterke werkgroep, de hele familie en ruim duizend dansers maken dit natuurlijk wel mogelijk. En dan natuurlijk last but not least; het publiek. Want tja, zonder publiek, geen feest natuurlijk.

Energie en liefde

Nee, een kater? Verre van. Verguld met zoveel trots en overladen met complimenten was het gewoon even genoeg. De woensdag dat ik de school verliet, was het ook echt even klaar. Ons team knalde nog even een danswerk ertegenaan. Vol energie en liefde voor de dansers en ik… ik ging op vakantie. Fulltime moeder en vrouw zijn, vriendin op afstand maar met liefde, dankbare zus en gewoon weer even mens. Onder de douche zonder na te denken; oef, ik moet nog even. Maar vooral even zonder dans. En dat is gek. Want dans is mijn leven. 

Ruim een week, veel zonuren en heel veel luiigheid later, ben ik er weer. De muziekjes worden weer uitgeteld, ik ben weer bij met alle mail en app. Ik huppel weer door de gangen en heb zelfs mijn eerste dansles alweer geboekt. Morgen, ga ik het weer proberen. Ver weg, in een andere sfeer, gewoon als mezelf. Lekker weer klaarstomen voor een geweldig seizoen. Bijna klaar voor…

Dank voor al jullie geduld, hulp, meedenkerij, begrip  en vooral liefde voor dans.

Voorstelling...

De echte ID-fans is het vast niet ontgaan, wij hebben voorstelling. Niet iets heel speciaals aangezien alleen deze maand al zeven andere dansscholen ook hun eindshow, presentatie of voorstelling hebben. Juni is namelijk dé maand om iets te vieren in de danswereld. Daarnaast hebben alle groep 8 kinderen hun eindmusical, examenkandidaten hun uitslag en diploma-uitreiking, vroege vogels een examenreis of goedkopere vakantie en scholen al hun laatste proefwerkweken en rapporten. Kortom dé maand dus om iets leuks te doen….

Voorstellingsjaar

Nu weet ik diep in mijn hart natuurlijk dat al die andere spannende dingen heel belangrijk zijn, heb er ook echte interesse voor, maar ben inmiddels zo verslaafd aan onze eigen show dat ik eigenlijk al heel snel weer omschakel naar een kostuum, een liedje, een thema of een choreografie. Dat is een nadeel van een voorstellingsjaar. Tenminste, laat ik voor mijzelf spreken, het zijn natuurlijk drukke weken maar wie heeft het niet druk in juni!? Daar zijn wij geen uitzondering in. 

Twee meiden

Maar ik merk aan mezelf dat ik een beetje Voorstellingsgek ben. Met de stress gaat het best goed vind ik (misschien dat mijn gezin hier anders over denkt :)). Ik ben niet de leukste meest geduldige moeder deze weken maar ach, hebben we dat niet allemaal een keer. Ik ben dan ook nog de gelukkige moeder van twee meiden die echt niet kunnen wachten tot het zover is en heb de luxe dat manlief en Jen volledig in de show zitten.

Wie bedenkt dat?

We hebben dit jaar meerdere jubilea! We hebben inmiddels al vijf keer onze shows in de Schouwburg gedaan, het is onze tiende grote show, we zitten 15 jaar in onze prachtige locatie, twintig jaar ID Dance, 25 jaar geleden gaf ik mijn eerste show; Beauty and the Beast en ik geef dit jaar alweer dertig jaar les. Tijd voor een feestje dus! En wat voor een feest gaat het worden. Zes (!) keer in de Schouwburg, wie bedenkt dat? Negentig groepen, ruim 150 vrijwilligers, veertig knip- en naai-ouders, 12 docenten en achthonderd dansers die mee doen. Zo’n feest hebben we nog nooit gehad.

Decor-papa

Natuurlijk is het reuze spannend. Hoe vroeg we ook beginnen, de laatste weken komt het er toch op aan. Het decor ligt dagelijks in delen in onze tuin waar Roel en Hendrik (onze vaste decor-papa) druk aan het knutselen zijn. En dat de spanning bij Roel ook begint te komen, bleek gisteravond wel toen hij toch om half 11 nog maar even afsprak met Hendrik om wat uit te proberen. De laatste paniekkostuums zijn in de maak. En mooie witte jurken waar de voering omhoog kruipt, liggen in Beek waar onze reddende engel Mientje het weer fixt voor ons.

Spannende situatie

De doorloop was rustig en goed, de dansers super lief en enthousiast. Het buikgerommel begint natuurlijk wel. Toen ik vanmorgen de yoghurt wilde pakken en even ging kijken welk pak ik moest hebben, kon ik kiezen tussen 16 juni en 5 juli. Data die ik de afgelopen maanden meerdere keren voor me gehouden heb. Als het die week is, hoe zou ik me dan voelen? Zou ik dan de hele dag schreeuwen en huilen? Niet mijn ding hoor, ik doe het redelijk goed in spannende situaties. Maar ik bleef even met de pakken in mijn hand staan. Pak 1 geeft aan, het is echt bijna zover, pak 2 geeft aan dat het al voorbij is. Nee dat wil ik ook echt niet. Ik probeer zoveel mogelijk te genieten want de dagen vliegen.

Niet alleen omdat de dagen steeds eerder beginnen, loop ik om 6.00 uur rond te dwalen met een gevoel dat ik iets vergeet, om vervolgens om 6.45 uur in slaap te vallen met een onrustig gevoel. Om 7.00 uur gaat dan de wekker en om 7.45 uur zit ik achter de computer mijn lijstjes te checken. Functioneel en nodig.

Gezin compleet

Intussen speel ik leuke moeder. De meiden stellen vragen waar ik maar half naar luister, zitten nog op de bank terwijl ze allang naar bed moeten en eten drie keer per week pasta, want dat is lekker snel klaar. Ik probeer zo eerlijk mogelijk te zijn en geef aan dat ik straks wel echt weer een ‘normale’ moeder word. De meiden lachen en vertellen hun verhaal gewoon een extra keer. Toen ik vorige week met ons gezin compleet (zoonlief over uit Rotterdam☺) aan tafel zat, had ik het meest gelukzalige gevoel dat ik me kon bedenken. Toen ik dat uitsprak zei mijn oudste dochter; ik heb ook zo’n zin in… en stopte haar zin. Wij keken haar vragend aan en vroegen haar haar zin af te maken. Ze fluisterde met een redelijke sneue blik naar mij: “Dat kan niet, want ik wil mama geen stress bezorgen.” Ik keek haar aan. Even schoot er van alles door mijn hoofd, als gezonde moeder van een zestienjarige dochter. Het antwoord vol glunder en liefde was; Ik heb zóóóóó’n zin in de voorstelling, deed me nog meer slikken. Wat heb ik toch een geweldig gezin, geweldige vriendinnen (in deze periode heten ze werkgroep), topfamilie en de beste dansers ever. Ik ben gelukkig en heel tevreden.

Mooie taal

Maar laten we reëel blijven, vertel me deze dagen van alles, stel vragen, hoop op antwoord, wacht geduldig op een reactie maar spreek wel de juiste taal deze laatste twee weken. Een mooie taal, zelf ontwikkeld en nodig om er optimaal voor te kunnen gaan.

Wij spreken deze week alleen maar ‘voorstellingstaal’. Zie jullie na 1 juli weer.

Eindig

Het hoge woord is eruit. Onze juf Carmen gaat (ook) weg. Ze gaat haar (volgende) droom achterna en begint een literair café in Arnhem. Super stoer van haar, maar wat ontzettend balen voor ons.

Juf Carmen was onze eerste ‘technische’ docente vanuit ArtEZ. Toen ik begon, waren mijn zusje en ik de enige docenten. Beiden met een gedegen onderwijs diploma en danservaring maar geen klassiek brevet. Tijdens mijn zwangerschap van Jade (inmiddels 11 jaar) ging de vervangster door haar rug. Zij wist wel een goede derdejaars die haar - en dus mijn - lessen wel kon vervangen.

Nieuwe ervaring

Zo ontmoette wij Carmen. Jong, gedreven, bijdehand en te slim voor deze wereld. Carmen zat in een klas van maar 7 dansers die uiteindelijk hun diploma haalde. Het was mijn eerste keer als stagebegeleidster bij ArtEZ. Een hele nieuwe ervaring naast alle stagiaires die ik in mijn onderwijstijd gehad had. Deze bleef maar vragen stellen en achtergronden uitzoeken. Doodvermoeiend, maar zo leerzaam.

Open mond

Het was een begin van veel ‘eersten’ met juf Carmen. Onze eerste techniek les in de school, onze eerste docentendans, onze eerste deelname aan CU Dance!, onze eerste keer optreden bij ArtEZ en mijn eerste blog in de aanloop naar dat optreden. Carmen studeerde af en tijdens haar jazz examen mocht ik kijken. Geweldig om te zien. Ik zat vlak naast de docente die haar moest beoordelen die tevens mijn juf al 20 jaar is. Carmen was/is ook de eerste studente en waarschijnlijk de enige die vragen durfde te stellen tijdens haar praktijkexamen. Met open mond keek ik naar haar. Zo jong, zo krachtig, zo wijs met een sprongkracht waar je eng van wordt. Geweldig hoe de docente dan ook heel droog opmerkte: “Dat je kunt springen en draaien weten we, maar ik wil ook graag de rest zien.” Carmen was (is ☺) jong en deed wat ze kon, maar vooral wat ze wilde.

Carmen bindt en daagt uit

Als teamlid is Carmen altijd uniek. Ze weet wat ze wil, maar geeft ook alle ruimte aan ons om daar ook weer wat van te vinden. Ze weet met haar unieke (mooi omschreven) muziekkeuze altijd een verrassende draai te geven aan de choreo. Meiden die ooit bij Carmen zijn begonnen, hebben redelijk wat moeite gehad bij de overstap naar een andere docent. Carmen bindt, ze daagt je uit, maar heeft ook de prachtige eigenschap om je tijdens deze uitdaging jezelf te laten zijn en zien. Carmen is voor veel dansers de grondlegger van een drang en wens naar klassiek of modern.

Reetgedrag

Nooit was er enig conflict. Ze kwam, bleef en overwon. Als losbandige studente kreeg ze verkering, verkende ze de wereld en kreeg haar mooie zoon Boy. Ook een van onze ‘eersten’. Een ID docente die zwanger was. Geweldig mooi en stoer. Wij genoten van haar dikke buik en groeiende bips want ondanks haar (v)reetgedrag bleef haar lijf altijd in dezelfde prachtige proportie.

(zou frustratie te lezen zijn op papier?) 

Koortje

Smeerde zusje en ik haar een witte dansbroek aan tijdens de eerste docenten dans, zodat we een beetje leuk uit de verf kwamen met onze zwarte broeken, sprong Carmen weer zo hoog en lang dat we zelfs met de mooiste outfit of pas slechts een achtergrondkoortje waren. 

We schrokken

Carmen was ook onze eerste docente die kwam onderhandelen over haar salaris. Geweldig, zeker, stoer en duidelijk zat ze tegenover ons met de mededeling dat ze zo niet rond kon komen. Wij schrokken, bespraken en besloten. Een eerste les voor ons, om goed na te denken over wat we kunnen, willen en voelen maar ook vooral willen uitstralen. Carmen kwijtraken was geen optie, maar uiteraard zijn er overal grenzen. Gelukkig bleef Carmen, nog jaren!

Dikke boeken

Na haar studie ging ze verder studeren. Wij noemen het lachend op de gangen; docente dode talen. Maar Latijn en Grieks studeren terwijl je gewoon werkt, is razend knap. Meerdere malen zat ze ook met dikke boeken in ons kantoor met een taal die voor velen van ons als ‘Chinees’ omschreven werd. Leuk detail overigens want na deze dode talen bedacht juf ook nog maar Chinees te gaan leren. Wat moet je anders met je spaarzame vrije tijd!?

Zucht

Carmen heeft echt haar steen bijgedragen bij ID. We praten over een Carmen ‘pose’, We zijn ‘Carmen’ niet, refererend aan de minuten die ze in de lucht kan hangen als ze springt. En ook tijdens de docententrainingen kijken we elkaar verzuchtend aan als ze weer eens 80 pirouettes draait terwijl wij ons vastgrijpen of dol zijn na drie. 

Zestienjarige puber

Carmen is deel van ons gezin, ze heeft Jade ziet groeien van ieniemienie baby naar vrolijke danseres. Tess van jonge vierjarige een mooi zestienjarige puber zien worden. Daarnaast heeft ze onze zoon leren kennen toen hij acht jaar was. Inmiddels is Kai twintig en zijn Carmen en Kai perfect aan elkaar gewaagd en daagt ze onze inmiddels volwassen zoon nog steeds uit op alle fronten. 

Swingen

Gelukkig heeft ze ook haar ‘flaws’. Ze is een rommelsjees en eet alles op wat er in de school ligt. De paashazen, chocoladeletters voor zoon Boy redden Arnhem nooit en als je iets laat liggen wat je misschien een volgende dag wil opeten, mag je hopen dat juf Carmen niet in de buurt is. Juf Carmen zien swingen is een genot. Loslaten is niet haar aard, weten, uitvogelen en beter doen is meer haar motto. Bij Funky werkt dit niet altijd en dat geeft ons ‘gewone’ stervelingen weer hoop.

Materialistisch

Carmen is duidelijk, bedachtzaam, intelligent, reëel en ontzettend lief. Ze is een duidelijke juf en weet heel goed wat ze wil en wat en laat dit de dansers weten op een fijne manier. Carmen is een van de weinige waar onze ID mannen bijna altijd naar luisteren en is ook een van de weinigen die net een van de mannen is op de feestvloer. Materialisme is haar vreemd en je medemens helpen een van haar levensgoals.

Tranen in mijn ogen

Waarom laten we haar gaan? Geen idee, ik zal moeten. Ik zat afgelopen maandag naar haar te kijken. Ik heb haar zien groeien van feestneus naar jonge moeder naar volwassen vrouw die goed weet wat ze wil en haar doel bereikt door haar enthousiasme en goed nadenken. Met tranen in mijn ogen en een gat in mijn hart reed ik dan ook naar huis. Wat een vreselijk gemis voor de school, voor de dansers, voor ons team, voor mij.

Maar zoals een mooi gezegde luidt; als je van iets of iemand houdt, laat het los. Dan komt het vanzelf bij je terug. Onze liefde voor haar is zo groot dat haar geluk voor alles gaat.

En ‘as if’ juf Carmen zich ook maar door iemand laat tegenhouden…