Spanning!

Daar zit ik dan, bij de kapper (jaaa moet ook gebeuren) niets spannends hier; bijkleuren van enkele grijze haar (…) en dat was het. Geen stuk eraf want ik heb bijna voorstelling. Dat doen we met lang haar want dat kan goed vast en strak.

Mijn buik rommelt, niet van honger, niet van kramp maar van een niet te beschrijven gevoel. Ik word er mee wakker en ga er mee naar  bed. Soms heftig, soms kriebelend en soms is het gewoon weg. 

Kriebelen van geluk

Je buik is je centrum van je emotie! Dat wisten jullie waarschijnlijk al maar voor mij was het een te gekke bevestiging toen het me verteld werd. Mijn buik is het deel wat aangeeft hoe ik me voel. Meestal kriebelt het van geluk, maar ook werkt ie mee in het verwerken of plannen van dingen. 

Iets vergeten?

Deze weken maakt ie overuren, want tjee wat is het spannend. En oh wat is het leuk. Niet altijd natuurlijk. Ook al zijn we super op tijd gestart (maart vorig jaar!) op de een of andere manier komt de eindsprint toch altijd iets onverwachter dan normaal. De kostuums passen niet, verkeerde kleur shirt, te strak pak, een blauwe broek te weinig, toch nog een nieuw kindje dat mee mag en kan doen (en dus een pakje moet). Het houdt me bezig. Soms is het dan even heftig, ben ik bang dat we het niet redden of ontdek ik iets dat ik vergeten ben en vraag ik me af of er nog meer ‘vergeten’ is.

Redelijk voorbereid

Voor onze eerste doorloop (eind mei) was er uiteraard een werkgroepvergadering. We plannen deze dag strak en nauwkeurig om niet voor verrassingen te komen staan. Met name mijn twee zussen houden niet zo van verrassingen. Jen en ik waren dus al weken bezig met schema’s, lijsten, nummers en dachten toch redelijk voorbereid te zijn. Nog binnen het eerste kwartier hadden beide meiden al een lijst genoemd die ze mistten... zucht!

Begrijp goed, een voorstelling zonder mijn zussen gaat ECHT niet! Doe en wil ik ook niet maar soms is het zo balen dat ze zo georganiseerd zijn. Natuurlijk ben ik dat ook… alleen iets minder ;-).

Iedereen voldoende bedankt?

Met redelijk wat lood in de schoenen, nog wat extra lijsten en twee drukke ‘buikgevoel’-nachten gingen we de maandag tegemoet. Zondagavond alle bankjes neergezet, alle lijsten gecontroleerd en alle overige spullen klaar gezet. Maandag om 10 uur waren alle kids binnen. Het paste (meevaller 1), er was geen chaos (meevaller 2) en…ik begon op tijd (meevaller 3!). De doorloop was geweldig, de kids straalden, de pubers lachten een beetje en iedereen danste alsof het 27 juni was. Tuurlijk… niet alle stukken waren af, de kostuums nog niet compleet, maar tjee wat verliep het goed. Buikpijn, van blijdschap, trots en pfff, geruststelling. Gevolgd door buikpijn van de vraag of ik alle vrijwilligers wel bedankt heb! Had iedereen wel voldoende eten en krijgen we de dansjes op tijd af?

Jen heeft gelijk

In de week daarna varieert mijn buikstemming van wow wat was het gaaf, tot de vrees; lukt dat nog een keer en dan nog beter? En dan donderdag heb ik het in een keer: buikpijn-angst. De voorstelling is saai. Het verhaal eigenlijk niet zo leuk en is het wel uitdagend genoeg voor de spelers? Kunnen we tippen aan Aladdin? Tjee nu ik het typ, ontstijgt mijn buik bijna de kappersstoel! Mijn buik stopt ook niet voordat ik het uitgesproken heb, niet altijd een voordeel. Ik gooi het er uit tijdens een oefensessie van de spelers en ze kijken geschokt. Ze doen zo hun best en nu kom ik eigenlijk vertellen dat ik het verhaal niet leuk vind. Best apart. Gelukkig is daar Jen, zij weet altijd alles te sussen en zegt heel droog dat dit mijn fase is. Niet geheel gerustgesteld maar wetende dat zij vaak gelijk heeft, laat ik het.

Nu een ruime week later weet ik, hoop ik, het komt goed. Niets saai, we dansen en spelen de sterren van hemel. De kostuums zijn TE gek en de dansers zijn zo ontzettend lief en leuk gespannen. De grote dansers trainen zich suf en wij docenten doen ook heel erg ons best .

Zak onderuit

Buik en ik vermaken ons waarschijnlijk deze laatste weken volop. Ik probeer vooral te genieten want voor je het weet, staan we op te ruimen en is het feest voorbij. Dus! Genieten, alvast in het voren. Van alle mooie en lieve mensen om ons heen. En weet je, of jullie het als publiek leuk vinden, weten we dan pas. Ik ga er maar vanuit dat er toch wel geklapt wordt uit  beleefdheid en ontroering. Ergens denk ik; ach als de dansers maar genieten, dat is het allerbelangrijkst. Maar buik zegt terecht; zou toch wel verdomde zonde van al dat werk zijn als jullie niet mee genieten.

Dus zet je schrap, zak lekker in de mooie rode stoelen van de Schouwburg en geniet! 

Vakantie

Vroeger (toen ik nog jonger was) gingen wij als gezin niet zo vaak op vakantie. Mijn ouders hadden geen auto, niet heel veel te besteden en bovendien had mijn vader watervrees. Niets erg, ik kan me de vakanties alleen maar herinneren als leuk, gezellig en fijn.

Toen ik verkering kreeg met Roel, mocht ik al snel mee naar Zeeland en België... met de boot. Het feit dat mijn kersverse schoonouders een boot hadden was natuurlijk al helemaal stoer. Zwemmen in de Kraayenbergse plassen, heerlijk zonnen op het dek, het leek te mooi om waar te zijn. Echter mijn eerste echte grote vakantie die ik mee mocht naar België, zat ik uren lang kotsmisselijk op het voordek. “Als je moet spugen dan graag met de wind mee.”

Heerlijk vrij gelaten
Ik was een gelukkig kind en een lucky puber. Op mijn 16e mocht ik een hele maand op reis mee met mijn vriendin en haar ouders, Frankrijk, Spanje en Portugal met de camper. Wat een avontuur. Mijn eerste echte ‘buitenland-reis’ en een regelrechte hit natuurlijk. We werden heerlijk vrij gelaten (vader had een leuke jonge vriendin en ze spendeerden ook graag tijd samen) en hadden de tijd van ons leven.

Samen met nonnen
Mijn eerste vakantie alleen was met diezelfde vriendin, naar Spanje. Fuengirola. Zelf bij elkaar gespaard en mijn eerste keer met het vliegtuig. Mijn ouders waren niet helemaal gek, een oudtante (de zus van mijn oma) woonde er samen met een club nonnen en zij kende iedereen en alles en had natuurlijk ingestemd om een oogje in het zeil houden.

Pracht ervaring
Niet nodig, we zwommen, stapten, hingen buiten en maakten vooral veel lol. Een pracht ervaring en nog lekker onschuldig. Daarna volgden de vakanties met vrienden naar Ibiza, Portugal, Spanje en Frankrijk. Al snel had ik mijn reiservaringen meer dan ingehaald. Trouwerij op Jamaica, rondreis door de USA, boot vakantie naar Corsica (juist ja, kotsend over de railing maar wel naast de dolfijnen!). Het luxe leven zat er goed in.

Het gaat om de kleinkinderen
En zo zit ik ook nu weer, heerlijk op een balkon in Turkije. Onze voorjaars-luxe. Mijn schoonouders (nog steeds met boot ) nemen ons al jaren mee naar een geweldig all inclusieve oord. Nou niet echt ons, het gaat voornamelijk om de kleinkinderen, maar dan krijg je ons er natuurlijk bij. Het is super luxe, voordat de zon Nederland bereikt, mogen wij een week lang genieten van zon, zee, zwemmen en eten.  Nu zijn er veel mensen die dat ongelofelijk vinden. Het gros wat niet snapt wat je op een all-inclusieve oord doet, die ik uitnodig om het gemak en ontspannen samenzijn eens te ervaren met 7 kids en 6 volwassenen. Maar ook een deel die niet gelooft dat ik dat ook kan. Nou en ik kan het heel goed! Uiteraard op voorwaarden.

Huis overhoop
Het begint met het bepalen van de locatie en de datum. Gelukkig doet mijn schoonmoeder dat en zetten wij het keurig in de agenda.  En hoe georganiseerd ik ook in veel dingen ben... inpakken en wegwezen is er geen van. Zo vertrokken wij al eens richting onze zomervakantie, met het huis nog overhoop na de Vierdaagse intocht, met half ingepakte tassen naar Spanje. Of na een trip naar Malta nog snel een wasje draaien en met natte was in de auto door naar Italië. Wij nemen ook altijd vrij weinig mee. Vaak uit tijd- en organisatiegebrek maar ook omdat het kennelijk niet belangrijk genoeg is voor ons.

Mijn vriendinnen met lijstjes (heerlijk georganiseerd) kijken altijd verbaasd naar onze koffer inhoud. Ik kan alleen maar constateren dat wat ik mis, ik weer bij hen kan halen of - zoals Roel gemakshalve zegt - kan kopen. Maar gek genoeg mis ik zelden iets.

Dat kan nooit!
Nu is deze meivakantie altijd wat tricky. Met de hoogtijdagen voor een voorstelling ben ik natuurlijk lang niet klaar om te gaan. Mijn lijf niet en mijn hoofd al helemaal niet. Als ik dan ook vrijdagavond enkele uren voor we moeten gaan mijn doos met ‘zomerkleding’ zoek, neem ik me voor het een volgende keer anders te doen. Ik heb de koffers van de kids gepakt tussen een boterham en het maken van dansje in. De was met de kleding die Kai mee wil, hangt om half 4 pas buiten. Ik geef heerlijk les en voel geen enkele stress. Als ik wat ouders op de gang bij ID deel dat ik zo ga omdat ik mij koffer moet pakken, slaat de stress spontaan toe. Dat kan nooit! Zo kun je toch niet gaan… afijn. Thuis aangekomen heeft manlief helemaal nog niets gepakt en zit lekker in het stadion bij NEC. Kai zit met een vriendje achter de Playstation en de meiden liggen op tijd in bed omdat de wekker om 0.15 uur gaat.

Het liefst geen make-up
Ik loop rond, voel de onrust, vuilniszakken doen, laatste mail checken, kaartjes schrijven, oh sportspullen mee (all inclusive ) als Roel thuis komt. Hij is helemaal de relaxheid zelve en leest nog even de handleiding van de camera door. Bij zijn opmerking “Ach, anders koop je het daar wel” bedenk ik me dat de onrust niet die onderbroek, bikini of vest is. Nee! Heb ik alle scripts, choreo’s, muziekjes wel bij me. Vreemd genoeg maak ik me daar het meest druk om. Computer mee, muziek en koptelefoon, boekje, schriftje en dan voel ik mezelf langzaam rustig worden. Ik gooi nog wat stinkende (want hele winter in de zomerdoos gezeten) jurken in de koffer en ga douchen. Het liefst maak ik me niet op, doe ik mij haar in een knot en loop ik in mijn sportkleding tijdens zo’n week als deze. Ware het niet dat ik een femme fatale als schoonzus heb die aan het diner verschijnt als een volleerd model inclusief hakken en rode lippen. Om niet al teveel als een slome drol naast haar te staan, doe ik een mascara en een jurkje in de tas. En natuurlijk heb ik mijn teen nagels keurig gelakt (gelnagels cadeautje van mijn vriendinnen, die denken mee!). Nee, kom maar op!

De avond is van mij
De vlucht verloopt prima. We missen een nacht, maar wie doet daar flauw over als je met 27 graden strak en een blauwe lucht met je witte melklijf in de zon zit? De tas is uitgepakt, daar ben ik dan wel weer georganiseerd in. Of ik nu een nachtje wegga of een week. Tassen leeg en alles in de kastjes. En zo wordt dit vreselijk luxe oord mijn huis voor een week. Ontspannen kan ik dan geweldig. Kan zelfs overdag uren aan het zwembad liggen met een boek (soort beau monde in boek vorm). Maar de avond… is van mij en mijn taakjes. Lijstjes, schema’s, kostuums, schminkplan en natuurlijk mijn dagelijkse mailcontact met Adriënne. Want laten we dat niet vergeten. Het feit dat zij (met mijn lieve collega’s) de toko draaiende houdt, geeft mij rust... in lijf, kop en dus gezin.

Fijne vakantie! Enne, hierna nog maar 7 weken! Aahhhhh!

50 shades of ID Dance

Wisten jullie dat:

1. De kleur Rood in ID Dance de kleur is van PSV, de club waar de vader van Indira fan van was?
2. Mariëlle elke woensdag helemaal uit Zeewolde komt rijden om les te geven bij ID Dance?
3. Carmen al bijna terug komt en ons eigenlijk best gemist heeft?
4. Emmy in juni gaat verhuizen naar Weert en dus helaas niet blijft bij ID Dance?
5. Najim als klein jongetje als een van de eerste BBoys bij ID kwam?
6. Wo  een welverdiende baan heeft gevonden en ons dus niet voor ‘niets’ heeft verlaten?
7. Nash 8 jaar geleden bij de HAN/ALO in de les stond bij Indira en hij redelijk bijdehand was bij hun eerste ontmoeting?
8. Indira haar M&M’s op kleur eet in even getallen en de bruine vaak laat zitten?
9. Joyce eigenlijk heel graag de hoofdrol van Pocahontas had willen hebben en meerdere hilarische ‘audities’ gedaan heeft bij ons.
10. Paul (vader Pocahontas en vader van Yasmine) en Erik (Aladdin en nu John Smith) broers zijn?
11. Jorg een heel succesvol bedrijf heeft: Sit and Heat en gelukkig voor ons op maandagavond anderhalf uur ID Docent is?
12. Tess tijdens haar stage bij ID Dance bijna gillende weg liep?
13. Annika de openingsdans gemaakt heeft voor voetballer Stijn Schaars?
14. Adriënne een eng goed geheugen heeft als het om namen, straten en leerlingen heeft?
15. 15. Roel op vrijdag altijd voor ruim 10 personen kookt en dit naar ID brengt.
16. Britt de artistiek choreografe is van La Femme, een super mooie dansgroep uit Doetinchem?
17. Tess en Indira eigenlijk niet zo heel goed kunnen koken?
18. Elena volgend jaar Fysiotherapie gaat studeren in Duitsland?
19. Nash’ dochtertje Elyf met haar eerste peuterdanslessen begonnen is?
20. Annika en Indira om de beurt koken op donderdag, Indira eigenlijk altijd hetzelfde en Annika vaak  heerlijke toetjes?
21. Tess mega modebewust is en veel te veel kleding koopt?
22. org al 10 jaar bij ID Dance is?
23. Carmen de grootse vreetbeer is bij ID Dance en geen pot snoep veilig is voor haar? 
24. Er dit jaar maar liefst 22 moeders/oma’s zich opgegeven hadden om te helpen met kostuums naaien?
25. Indira’s moeder (weer) alle hoofdrol-kostuums maakt, zoals bij elke show?
26. De club van 25 super succesvol is, dit jaar? DANKJEWEL!
27. Adriënne stiekem oefent op de nummers uit de show (als eerste) uit haar hoofd te kennen?
28. Mariëlle als juf al meteen na haar stage, op onze ‘ID’ verlanglijstje stond als college?
29. Najim als jongste de docenten dans mee gaat doen en meteen een choreo gaat maken?
30. Carmen ook docent Grieks en Latijn is?
31. Wendy met Pocahontas haar 5e hoofdrol heeft. Na blonde Assepoester, rode Ariel, bruine Enchanted prinses en donkere Yasmine kan ze nu haar eigen haarkleur houden met Pocahontas?
32. Alle hoofdrolspelers ‘gewoon’ lieve vrienden zijn die een rol spelen en hoe?
33. De werkgroep al meer dan 10 jaar bestaat?
34. Er altijd gehuild wordt op de vrijdag van de show-opbouw dag (meestal door Indira)?
35. Jack (de man van Jen) al jaren het hele weekend ‘opoffert’ om de side-kick te zijn ‘lnks van het podium’, bij Paula?
36. Roel een hekel heeft om op een podium te staan?
37. We naast juf Tess, danseres Tess ook een heuse dochter Tess hebben die super ID fan is?
38. Er niemand zo hoog kan springen als juf Carmen?
39. Nash altijd hele modische wensen heeft voor de show kostuums?
40. Indira zelf helemaal niet kan naaien maar wel alle stoffen koopt?
41. Mariëlle elke vrijdag blijft om lekker te dansen en bij ID  te lachen en genieten?
42. Emmy vanaf dag 1 een goede match is voor Adrienne’s leuke en cynische humor?
43. We een duidelijke limit hebben van 3 minuten per choreo om de show zo niet te lang te laten duren? 
44. Tijdens de kaartverkoop (25 april) Indira verboden is @ ID?
45. Nash zoveel schoenen en kleding heeft dat er een deel bij zijn moeder staat?
46. Indira’s lievelingsgetal is omdat ze vroeger nooit kon kiezen tussen 4 en 6?
47. De docentendans altijd als een van de laatste ‘af’ is?
48. Tess en Indira op maandagavond samen dansles krijgen en Tess altijd belachelijk mooi danst (vindt niet alleen Indira )?
49. De spiegels bij ID Dance altijd (en alleen maar!) gepoetst worden door Sandra (Jafar & Captain Redcliff) maar vooral lieve vriendin?
50. Het naast reuze spannend, soms stressvol, redelijk kostbaar maar vooral warm, leuk en super top is om weer naar een show toe te werken?

Hulp vragen?

Vraag je wel eens om hulp? En dan niet om je jurk dicht te ritsen, iets van de kast te pakken waar je niet bij kan, of om een boodschap mee te nemen als je toch naar de winkel gaat. Nee, een hulpvraag die er net iets meer toe doet.

Hulp vragen is niet makkelijk, toch leren we al vroeg om hulp te vragen. Als je jong bent, leren je ouders/verzorgers je om netjes te vragen wat je wilt. In plaats van gillen om appel of brood, leren ze ons te vragen om “Mag ik” of “Ik zou graag willen”. Ik probeer te achterhalen wanneer dat om hulp vragen zo moeilijk wordt. Voor mij kennelijk minder, aangezien ik het volgens mij regelmatig zonder al te veel na te denken doe. Hoe kom ik hier nu bij, zul je denken?

Lekken van een kraan

Afgelopen weken benadrukte enkele mensen mij dat ik toch zoveel geluk heb, dat er zoveel mensen zijn die me helpen (wat overigens meer dan waar is!). Dat het zo knap is dat ik om om hulp durf te vragen. Het eerste klopt al. Ik heb altijd super veel mensen om me heen, die bereid zijn om me met van alles te helpen. Of het nu is om de opvang van onze kinderen, mij brengen of halen, het lekken van een kraan of het meenemen van mijn favoriete kaas van de markt. Maar ook in deze voorstellingstijd, ben ik de gelukkige van veel hulp-ouders/verzorgers om ons heen.

Naaien

Al tijdens meerdere vergaderingen, brainstormsessies is me gevraagd hoe we dat toch doen. In een wereld die toch steeds meer egoïstisch lijkt te worden, hebben wij als dansschool kennelijk het super geluk dat er zoveel mensen ons komen helpen met knippen, knutselen en naaien. Wow, inderdaad! Ik vind dat ook alles behalve normaal of vanzelfsprekend. 

Moeilijk

Toen ik vorige week met een collega-ondernemer aan het evalueren was, benoemde hij ook dat hij het zo knap vond dat ik ook om hulp vroeg. Ik gaf hem terug, dat ik eigenlijk niet anders kan. Ik kan tenslotte ook echt niet anders, kan het gewoon niet alleen. Hij glimlachte en zei dat hij dat toch echt moeilijk vond. 

Tot last zijn

Niet echt nieuw voor me, mijn eigen man (tevens eens van de meest perfecte personen in mijn leven ) vindt het ook moeilijk om hulp te vragen. Het is een leuke uitdagende ‘discussie’ die we regelmatig hebben. Want wat het zo apart maakt, is dat Roel het hulp geven heel normaal vindt. Je kan hem om van alles vragen te allen tijde en hij zal zonder enig gemok klaar staan. Maar vreemd genoeg voelt hij het als een bezwaar als hij iemand anders iets zou vragen. Hij wil niet tot last zijn.

Ze doet het gek genoeg niet

Grappig genoeg had ik deze week eenzelfde gesprek met een van onze danseressen. Ze voelt zich niet zo lekker en heeft genoeg mensen om hierover te praten, maar doet het gek genoeg niet. Ze wil niemand tot last zijn, zelf sterk blijven. Op mijn vraag of ze het vervelend vond als iemand anders haar om hulp zou vragen, keek ze bijna verontwaardigd. Natuurlijk is dat geen probleem. 

Maakt het makkelijker

Vreemd, dat mensen het heel normaal en zelfs fijn vinden om iemand anders te helpen maar het dan des te moeilijk vinden om anderen om hulp te vragen. Het is echt niet dat ik het heel normaal vindt dat mensen mij zo ontzettend veel helpen. Alles behalve. Maat ik bedenk me vaak bij een hulpvraag: “Wat ik daar van zou vinden?”. Het antwoord is bijna altijd “prima”. En dat maakt het makkelijker om hulp te vragen en ook te aanvaarden.

Geen zin in? Geen probleem!

Wijze woorden van iemand die naast kennelijk makkelijk om hulp vraagt, dit ook nog makkelijk kan verwoorden en hier ook nog open in kan zijn. Móet zijn, eigenlijk want ik kan niet anders. Ik ben ook oprecht niet boos of teleurgesteld als ik iemand om hulp vraag en het komt niet uit of… iemand heeft er simpelweg geen zin of tijd voor/in.

Geen show?

Maar met een dansschool als die van ons, en de manier waarop wij onze voorstelling willen voorbereiden, ben ik meer dan genoodzaakt dan hulp te vragen. Zonder alle vrijwilligers, meedenkende dansers, enthousiaste ouders/verzorgers en super vrienden… komt er simpelweg geen show.

Super leuk

Dus naast een mega dankjewel vol ongekende waardering een kleine tip; Bedenk bij een volgende hulpvraag, dat je er misschien iemand wel een groot plezier mee doet. Iets voor iemand anders doen, is tenslotte toch echt super leuk om te doen?