Terugblik dansseizoen

Terwijl Nederland zojuist twee enorme kansen mist tegen Costa Rica, schrijf ik mijn laatste blog van seizoen 2013-2014. Volgens mij deed ik dit al eerder; schrijven tijdens voetbal. Bevalt me prima.

Oranjefeest

Verstand van voetbal heb ik niet (hoewel ik wel eerder aangaf dat KJ Huntelaar  opgesteld moest worden, hij werkt zo hard!). Ik kijk verplicht mee, altijd met mijn computer op schoot anders praat ik teveel. Vandaag is manlief gevlucht, zusje zit bij me op de bank en samen ‘kijken’ we voetbal. We volgen het prima, we zijn van het kaliber “schijnheilig” (hoewel zusje nu in een keer mee begint te gillen OW NEEEH). Houden niet van het groen maar als iedereen straks in het oranje rent, feesten wij het hardst mee.

Eenmaal ID, altijd ID

Wat een jaar, wat een seizoen, wow! Wat heb ik weer genoten. Na de grote show van vorig jaar is het altijd even afkicken maar ook weer heerlijk om weer ‘gewoon’ les te geven. Met het begin van dit seizoen, startte het afscheid nemen van danscollega Laura maar ook het verwelkomen van Michelle en Mariëlle. Hoewel als je eenmaal bij het ID team hoort, blijf je in het ID hart dus over afscheid praten is nooit sprake.

Talentvolle dansers op het podium

Het was een druk bewogen jaar. Een jaar waarin de lessen heerlijk verliepen, maar ook erg veel gedaan is aan netwerken en we ons op allerlei andere fronten hebben laten zien. Voorop na de pilots Maatschappelijke stage en CU! Dance maar inmiddels ook een fijne collega met Artez, KCG, Vrijwilligersorganisatie, Nijmeegse verzorgingshuizen en PO/VO scholen. Met als nieuwe ‘collega’ de WHAA.  Spannende dagen staan ons te wachten. Dagen waarin we als ID Dance elke dag een ‘kids middagprogramma’ mogen verzorgen en drie avonden waar we onze talentvolle dansers op het podium laten knallen.

Het jaar waarin we 15 jaar bestaan en alweer 10 jaar in deze eigen locatie genieten. Het jaar waarin we op het einde bekend maakte dat er een nieuwe show aankomt in juni 2015: POCAHONTAS!

Onrust?

Maar ook het jaar waarin soms onrust heerst in de lessen, waarin kids af en toe toch makkelijk (mogen) switchen en de les soms geen kans van slagen gunnen. Het jaar waarin ouders (goed bedoeld uiteraard) steeds mondiger worden.

Kwetsbaar

Zo ook Robben, hij wordt nauwkeurig in de gaten gehouden omdat hij zich kwetsbaar en eerlijk opgesteld heeft. (Ik schakel even terug naar het groene gras). Kwetsbaarheid vind ik een mooie eigenschap. Laten weten en/of zien dat het je wat doet . Dit hoeft niet altijd onzekerheid of zwakte te tonen. Ik heb een aantal keren gedacht er eens een blog over te schrijven. Over kwetsbaarheid. Het is ook een vorm van openstellen, andere mensen de mogelijkheid geven om met je mee te denken, er voor je te zijn, je te ondersteunen. Tijdens het WK stellen we ons allemaal heel makkelijk kwetsbaar op, belachelijk ook. Oranje hoeden, pruiken, lijnen op ons gezicht. Het verbroedert, geeft ons een gevoel van saamhorigheid.  Dat zouden we vast moeten houden.

Om mezelf alert te houden

Als trotse eigenaresse van een dansschool, voel ik me uiteraard regelmatig kwetsbaar. Houden we altijd onze ‘concurrenten’ in de gaten. Met respect dat zeker, ik ga graag naar shows van onze dansschool-collega’s. Als hart onder de riem, om te kijken hoe zij het doen en natuurlijk om mezelf alert en wakker te houden. Leren kun je van alles en iedereen, genieten gelukkig ook. 

Nergens zo’n fijne sfeer

Als dansjuf ben ik ook kwetsbaar. Bij elk kind wat stopt, voel ik een steek. Balen, shit, hoe kan dat nu? Niet te begrijpen dat iemand niet zo geniet als ik? Maar meteen ook het besef, ben ik wel leuk genoeg? Ligt het aan de lessen, is het de school? Onze aanpak? Ook hier kan ik me geen voorstelling van maken. Ik ben er namelijk van overtuigd dat er nergens zo’n fijne sfeer heerst als bij ons in het team. Nu ben ik ook alleen maar lid van DIT team dus vergelijken is niet helemaal reëel.  Net als bij het Nederlands elftal, hebben we het fijn, als team. Dat moge blijken uit onze filmpjes op Facebook en uiteraard uit onze bloopers :-).

... maar dan gaan we knallen

Trouwens, mijn zusje vraag: “Is een vrije schop en een penalty hetzelfde?” Grappig is ze dus ook al! Het is pauze, de eerste helft is voorbij. Moe en zeker niet voldaan verlaten de spelers het veld. Zo zie ik deze vakantie ook een beetje. Even rust maar dan gaan we knallen! Op naar een geweldige tweede helft, in ons geval op naar een jaar vol genieten en voorbereiden op weer een heerlijke show! Vier maar liefst!

Als een beginneling

Kwetsbaar als moeder... Ben ik er wel voldoende? Doe ik het wel goed? Kwetsbaar als vriendin... Voelen mijn vriendinnen wel hoe lief ik ze vind? En sta ik genoeg klaar voor ze? En kwetsbaar als persoon. Maar die kwetsbaarheid maakt het dat ik er elke dag weer voor ga. De spanning die ik voel als er gave gastdocenten komen: een technisch top Nina, charismatische danser Redouan en ex leerling/pracht-choreografe Thao... Gaan de workshops wel goed? Vinden ze het wel leuk bij ons? Hebben ze voldoende tijd om nog op de foto te gaan en handtekeningen te zetten? Als een beginneling sta ik ze op te wachten, spannend. Om vervolgens met ze te lunchen alsof we al jaren samen werken.

Dansend rood

Kwetsbaarheid maakt kracht. Ik vind het fijn als mensen zich kwetsbaar opstellen en mij het gevoel geven dat ik wat voor ze kan doen. Ik vind het mooi als mensen aangeven iets best spannend te vinden en ik vind het gezond als we hardop tegen elkaar zeggen dat het best hard werken is om ‘klanten binnen te houden’. Hard werken is namelijk iets dat we heel graag doen en ik ben er van overtuigd dat we na het oranje ook allemaal klaar zijn voor het dansende ROOD, van ID Dance.

Zusje vraag zich af hoe belachelijk ik haar maak in deze blog. Ander zusje stuurt een filmpje van Oranjefans in een cafe die staan te gillen. Saamhorigheid. Zusje hier vraagt zich af hoe je penalty schrijft, ik denk zo :-) Hilarisch, voetbal kijken met twee leken. Mijn zoon is op kamp en zou zich dood geërgerd hebben aan zijn moeder en tante. 

Stress kiep

Als ik tijdens mijn dagelijkse telefoongesprek met Adriënne (vriendin/ID PA/ hoofd afdeling planning en organisatie van ID ) me weer eens een keertje opwind, moet zij altijd lachen. Ze hoopt zo dat andere mensen eens zouden horen wat ik allemaal roep en zeg. Niets lelijks tegen of over haar hoor. Maar gewoon paniek, waarschijnlijk om niets.

Gillen tegen collega’s

Hoewel ik actief ben, best veel kan hebben, ben ik ook een redelijke control freak. In echte situaties van spanning en stress heb ik eigenlijk nergens last van. Voorstellingen, grote shows, mij maak je ‘de pies niet lauw’. Geen geschreeuw naar kids, gegil tegen collega’s of verwijten tegen andere belangrijke mensen. Oké, op die ene keer drie jaar geleden na, toen de muziekinstallatie er nog niet was vlak voor de generale repetitie... toen was ik boos. En terecht. Maar op een enkele ‘flip’ na, kan ik er eigenlijk best goed tegen.

Verkeerde ritsers

Het verbaast mij dan ook, dat ik om hele vreemde dingen toch kan flippen. Drukke weken? Leef ik voor. Meerdere afspraken op een dag? Heerlijk! Ik kom volgens mij ook redelijk relaxed en vol vertrouwen over want mensen durven mij gerust van alles te vragen als ik mijn handen, hoofd en agenda vol heb. Gelukkig maar!

Hoe kan het dan toch dat ik me soms mee laat slepen in alle onredelijkheid en vooral onnozelheid van het moment? Zo kan ik me vreselijk opwinden in de auto. Slome mensen, verkeerde ritsers en de altijd leuke zondagsrijders vóór me als ik haast heb. Maar ook hier om geheel onnozele redenen.

Ik flipte al bij de gedachte...

Zo had ik laatst afspraak om op kraamvisite te gaan. Ik zou opgehaald worden door twee andere meiden en zo zouden we samen op babyvisite gaan.  Toen ik 10 minuten later dan dat we zouden gaan mijn app bekeek, leek het alsof mijn antwoord niet verstuurd was op de vraag of ze me op zouden halen. Niets aan het handje denk je. Auto voor de deur, rijbewijs, klaar om te gaan. Maar om een of andere vreemd reden, flipte ik bij de gedachte dat ik zelf zou moeten rijden. Pissed, onredelijk en vooral heel grappig (achteraf) pakte ik mijn tas en stormde op mijn hoge hakken (eenmalig) de deur uit. Niet alleen Roel verbijsterd achter gelaten maar ook mijn kinderen die rond keken of er iets heel ergs gebeurd was, waarvan zij niets wisten. Roel durfde me nog even toe te spreken: “Kom eens op zeg, waar gaat het over?” Maar niets van dit alles hielp. Ik heb de hele weg in de auto (gelukkig maar 14 minuten) nijdig en pissig gedaan. Gelukkig vooral tegen mezelf. 

Voel me dom

Nu terugdenkend, schaam ik me. Ik zie de mensen naast en achter me al kijken. Naar diegene die de auto bestuurt, bonkend op het stuur, stoom uit de oren, pissig praten tegen… uhhh, er zit verder niemand in de auto. Bij de kraamvisite aangekomen, is het ook meteen weg en stap ik stralend de auto uit. Even voel ik me nog dommer als de meiden aan komen rijden met de opmerking: “Waar was je nu?” Mijn app-technieken werken kennelijk wel.

Teveel eten

Ik kan ook niet begrijpen waarom ik me toch elke keer zo laat gaan om niets, en vooral om zulke gekke dingen. Op vakantie? Ik pak gerust een uur van tevoren vijf koffers in, vertrek chaotisch en bel in de auto altijd nog even naar een van mijn zussen omdat ik de wasmachine aangelaten heb of omdat er teveel eten in de koelkast ligt. 

Ook in de dansschool waar toch echt wel eens reden tot paniek is (drukke weken, zieke collega’s,  dubbele aanvragen of de altijd leuke administratie) heb ik nergens last van.

Het was een feest

De laatste weken waren druk, chaotisch en zeer strak gepland. Veel workshops (leuk!), veel feestdagen tussendoor en natuurlijk onze bezoeken aan verzorgingshuizen. Ook hier… drukte alom. De woensdagmiddag was een feest. Met afspraken om 13.00, 14.00, 15.00 en 16.00 uur zat de planning superstrak in elkaar. 

De muziek gaat niet aan!!!

Toen dan ook bij het optreden van 15.00 uur in het verzorgingshuis de muziek het niet deed, raakte we even in een korte paniek. Maar ook hier, oplossen en blijven glimlachen. Het gaat tenslotte om de kids en zij moeten het gevoel hebben dat alles goed komt. Nu duurde dit ‘goedkomen’ best lang en was het vooral van korte duur. Na een liedje hield de muziekinstallatie er alweer mee op. Terwijl een vierde persoon zich erin ging verdiepen, besloot ik de kids maar te vermaken en het publiek ‘redelijk’ gerust te stellen. Mijn innerlijke nervositeit maakt het dan dat ik poog grappig te zijn. Mijn oplossingsgerichtheid dat ik vooral alvast verder denk en wat lieve ouders inschakel  voor wat er nog komen ging. Uiteindelijk ging de muziek aan (via een kabel en de beamer, heel handig) en konden de kids hun show voortzetten. Ik moest echter gaan omdat mijn zoon om 16.00 uur op mij stond te wachten. Nog steeds niets aan de hand. Vijf minuten te laat ren ik naar de auto, gooi mijn tas neer en start met een noodgang mijn gouden redder.

Als een dolle

En dan gaat het, ik wil natuurlijk doorrijden want ik heb HAAST. Nee, mevrouw voor mij wil echt zeker weten dat er vanuit Parijs niemand aankomt op de kruising en als ze dan oversteekt doet ze dit zo vlotjes dat ik het niet meer red natuurlijk. Op het terrein bij het USC fietsen er net iets teveel studenten naast elkaar waardoor ik niet kan inhalen. De bus wil voorrang, heb ik geen tijd voor, en hij wordt (terecht) boos. En ondertussen voel ik de onrust opborrelen. Gek, want die had er echt allang moeten zijn in een van mijn ritjes van A naar B of… in de muziekellende van zojuist. Maar nee, dit borrelt kennelijk alleen op als we alleen zijn; het verkeer en ik. Ik tier en praat als een dolle tegen iedereen die maar voorbij rijdt, heb commentaar alsof ik de rij-instructeur zelf ben en heb op weg naar het CWZ bijna vier ‘patiënten’ veroorzaakt. 

Ik dring nooit voor in een rij, wacht op de markt gerust tot iedereen geweest is, help zelfs met liefde de boodschappen inpakken voor iedere oudere... maar kom niet in mijn baan als ik haast heb!

Glimlach gerust naar me

Afijn, geen ouder die zijn/haar kind bij mij in de auto zet. Maar ook hier, geen gevaar. Het is namelijk op onverwachte, onterechte en veelal vreemde momenten. Paniek, om niets. Terugdenkend relativeer ik weer en lach ik maar om mezelf. Dus mocht je me een keer tegen komen, bruisend tegen mezelf, glimlach dan gerust. Wie weet kom ik dan ook snel bij zinnen.

PS. ik heb het trouwens ook als mij planning in de war gebracht wordt. Ik vol goede moed, klaar om de kasten van mijn dochter ‘zomer’-klaar te maken en dan lieve vrienden die bellen dat ‘we’ over een uurtje naar de film gaan met z’n allen. “Red je wel hè, we zien je over een uurtje”. Nee dus, afspraak = afspraak. Al is het maar een neurotische afspraak met mijzelf  .

Papa

Vandaag is het tien jaar geleden dat mijn vader overleed. Vreemd dat je er toch dan gedurende de dag meer mee bezig bent dan normaal. Gisteren, vorige week en drie maanden geleden was hij er tenslotte ook al niet meer.

Tien jaar, zou oud is mijn middelste dochter. En dat klopt ook want mijn zwangerschap en Tess’ eerste maanden gaan samen met mijn vaders ziekbed. Mijn vader rookte veel en hield van een biertje (dat formuleer ik netjes :-)). Hij sportte niet, fietste zelden en at het liever geen groente. Mijn vader was enig kind, op beiden vlakken. Enig als in geen broers en zussen en enig omdat mijn oma idolaat was van hem. En hij van haar. Toen mijn oma tien jaar eerder stierf dan hij, snapte wij niet zo goed waarom hij zo lang verdrietig bleef. Ze was een super oma, maar ook al best oud (in onze ogen). Elk jaar op haar sterfdag (mijn latere trouwdag) brandde de kaarsjes en stond er een roos bij haar foto.

Hij grapte dat hij vroeg dood zou gaan

Nu begrijp ik dat volkomen, eigenlijk snapte wij het al vanaf de eerste week dat we papa moesten missen. En dan was hij ook nog niet eens oud, maar nog maar net 54 jaar. Papa grapte altijd dat hij vroeg dood zou gaan, hij had een aparte weemoedige humor en lachte zelf best hard om deze grapjes. Mijn vader was streng, duidelijk, objectief, nukkig en soms stront-chagrijnig.  De eerste jaren na zijn dood, herinnerde we natuurlijk alleen maar alle leuke dingen, zo gaat dat met mensen die er niet meer zijn. Dan vergeet je zijn ‘vervelende’ kanten. Tien jaar later heeft het een plek; mijn vader wordt gemist, met al zijn mooie en minder mooie kanten.

De woordenschat van mijn vader

Mijn vader werkte in het jongerenwerk. Zo hadden wij vroeger regelmatig ‘jeugd’ over de vloer die thuis problemen hadden, niet meer thuis mochten komen, advies wilde of gewoon kwamen kaarten. Bere-interessant natuurlijk als kind en oh zo romantisch als tiener. Ik mocht muntjes tellen bij het kaarten en soms mochten we mee naar zijn werk. Daar was het helemaal gaaf. Hangende stoere jeugd die best een spel ping pong of biljart met ons wilde doen. We wisten na zo’n middagje ook altijd waar mijn vaders woordenschat vandaag kwam. Want dat kon hij... pissig worden om niets. Mijn zussen hebben de woordenschat keurig overgenomen, maar deze wordt uiteraard alleen gebruikt in kleine kring.

Rood wit

Mijn vader was fan van PSV, dit is meteen de verklaring waarom onze dansschool rood/wit is. Hij had een seizoenskaart en ging dan met de trein. PSV-trui aan (door oma gebreid), PSV jas aan (rood glimmend), broodtrommeltje met zijn boterhammetjes met ei en hagelslag en natuurlijk zijn pilsje. Wat openging zodra het bordje van de provincie Brabant gepasseerd was. 

Zijn dunne zieke lijfje

Toen papa ziek werd, wilde hij toch nog steeds naar PSV. We brachten hem dan om de beurt en in de laatste maanden ging het ons door merg en been om onze papa met zijn dunne zieke lijfje ver voor het stadion af te zetten om hem vervolgens verkleumd van kou met zijn rode neus weer in de dekens te wikkelen en hem in de auto te zetten.  We denken er nog regelmatig aan als we langs het stadion rijden.

... maar dat kwam er helaas niet van

Dat mijn vader ziek was, wilde ik lang niet weten. Tijdens allerlei onderzoeken hielden hij en ik het op een griepje, longontsteking, last van de bacteriën en noem het maar op. Toen de dag dan ook kwam dat mijn ouders vanuit het ziekenhuis onze kant op kwamen met echt slecht nieuws, bleef ik stoïcijns in de tuin spitten met mijn dikke buik. Het ging vlot, uiteindelijk is hij (gelukkig) niet zo heel lang ziek geweest en heb ik fijn nog alles kunnen zeggen wat ik wilde. Ik ben nog een dagje weggeweest met hem. Dit wilde hij met alle drie zijn dochters maar dat kwam er helaas niet meer van.

De middenstip was geen optie

Omdat ik met verlof was, had ik ook de meeste tijd. Zo zat ik op de bank naast hem zijn afscheidsdienst te notuleren. Onbegrijpelijk voor velen denk ik, maar achteraf zo warm en fijn. We zijn met de drie zussen ook een plek op de begraafplaats gaan uitzoeken. Zie ons lopen, op een regenachtige zaterdag, mijn jongste zusje net 22 jaar jong. Papa wilde graag bij zijn ouders begraven worden en toen daar geen plek was, wilde hij graag ergens waar hij het PSV gejuich kon horen (de middenstip was geen optie tot zijn verdriet). We vonden een mooi plekje en als de wind goed staat, hoor je er inderdaad ook het wedstrijd geluid. 

Hoe leuk zijn kleinkinderen zijn

Ja, we missen hem. De balans is weg. Ik had altijd de jongste ouders en mijn vader verliet ons als eerste. Dit had ik natuurlijk nooit gedacht en bedacht maar ik ben heel blij en trots dat we hem tot op het laatste zelf verzorgd hebben. Ik mis hem, omdat ik hem zo graag zou willen laten zien wat ik doe. Zo graag wil laten zien hoe leuk zijn kleinkinderen zijn en zo graag hem wil zien zitten met zijn biertje, op zijn poef met zijn muziekjes.

Er wordt NIET gekrast

Mijn vader had het moto; je werkt om te leven en je leeft niet om te werken. Toen ik eens in paniek bij mijn ouders op de bank zat, te snotteren dat de dagen zo kort waren, pakte hij resoluut mijn agenda en begon te krassen. Voor iedereen die mijn en mijn agenda kent, weet dat de type-ex altijd in mijn tas zit, want er wordt NIET gekrast in mijn planning. Papa had er poep aan! Hij vond mijn planning belachelijk en mijn gevoel van ‘maar ik moet’ stom. Gevoel, passie, mensen, muziek, jeugd, onbevooroordeeld, ongeduldig, redelijk autistisch en grote oren. Ik neem het maar mooi mee.

Tien jaar, een mensenleven lang. Tjee wat zou ik er een gekraste agenda voor over hebben om nog eens met hem te sparren over het leven. Zíjn leven het liefst. Maar wat hebben we veel geleerd van de periode met ons en mijn gezin; genieten zoveel en zo vaak mogelijk! Het kan maar zo voorbij zijn.

Dansjuf goes fitness deel 2

Na mijn Italiaanse avontuur was ik nu op zoek naar een fijne sportplek waar ik keurig mijn zes weken oefeningen kon doen zodat ik daarna heel snel weer heerlijk kon dansen. In Malden zitten meerdere sportcentra, maar er is er een bij het zwembad waar ik zo ben vanuit het naar school brengen van de meiden. Toen ik vol goede moed in week 2 van mijn revalidatie (week 3 mocht ik beginnen van fysio) voor de balie stond, moest ik eigenlijk 3 maanden lid worden. Dat was ik natuurlijk niet van plan want ik wil over 6 weken weer dansen!

Buikspieren

Na een uitleg over de mail, waren de mensen van het sportcentrum zo vriendelijk mij een ‘uitzondering-maand-abonnement’ te laten kopen.

Maandagochtend 08.30 uur stond ik paraat. Met een opdracht van de fysio; 20 minuten fietsen, 3 x 18 keer bovenbenen, wat balans-oefeningen en van mijzelf wat buikspieren die ook geen kwaad kunnen. 

Grappige kleurtjes

De zaal is niet heel ruim, maar prima. Er hangt een grote TV voor de vier fietsen, waar ik inmiddels documentaires heb gezien over goud zoeken, hout bewerken, illegale autoraces, ongezonde kinderen en uren tennis. Nooit geweten dat ze met grappige kleurtjes kunnen laten zien waar de bal heen gaat en helemaal nooit geweten dat het lijf van Nadal toch echt het tennis kijken de moeite waard maakt. Iedereen die binnenkomt zegt gedag en ondanks mijn koptelefoon, lachen mensen heel vriendelijk en geven je het gevoel dat je welkom bent.

Nog een jongedame

Mijn eerste groepsles is bij een super lieve warme juf, ze legt me zo rustig uit wat ik moet doen dat ik me bezwaard voel en heel voorzichtig zeg dat ik ook wel wat danslessen geef. Ik mag op een fiets gaan zitten, ja daar gaan we weer! Stilstaande fietsen, zo goed voor je knie, zo geestdodend voor mij. Ik denk bij elke meter aan de man van mijn vriendin Peet die dit echt serieus als passie heeft en zie elke minuut voorbij kruipen. Maar wat me zo’n geweldig gevoel geeft, zijn de mensen die binnenkomen, allen een beetje op leeftijd en de een nog vriendelijker dan de ander. Ze geven me een hand en stellen zich voor, verwelkomen me. Een van mijn buur fietsers zegt zachtjes: ”Er komt dadelijk nog een jonge dame hoor”. Zo lief dat zelf ik even vergeet dat ik al 40 geweest ben. De jongedame die vervolgens binnen komt is echt een stuk jonger dan ik maar toch voel ik me het meisje tussen al die wijze mensen.

Je bent er elke dag welkom vanaf half 9 en elke door de weekse dag is er een groepsles. Laagdrempelig en leuk. Tai chi, yoga, fietsen, dansen en kei harde oefeningen doen.

Pijn aan mijn knie

Mijn warming-up fietsen overleef ik door mijn muziekboekje mee te nemen en liedjes te gaan luisteren en uit te tellen. Soms kijkt er iemand vreemd naar me, maar na een vriendelijke glimlach mag ik gewoon doorgaan met wat ik doe. Er zijn 2 sportjuffen een hele zachte en een pittige met arm-, bil- en buikspieren gebikt uit rots denk ik. Als ik in haar les de biloefening zo lang moet volhouden, smoes ik me er uit met pijn aan mijn knie (ohh!) en ik betrap me op lelijke woorden in mijn hoofd als de zoveelste buikspier in gezet moet worden. De klok staat elke les stil, ik zweer het je dat ik ze batterijen geef als ik ga. Maar de vriendelijkheid wint. Ik doe de helft,  maak geen squads, drink geen thee mee, zeg niet veel (???) en geniet van de anonieme aardigheid.

Voel me bijna schuldig

Mijn knie wordt sterker, ik juich bij mijn eerste arabesque tijdens de pilates les en word warm van binnen na mijn eerste squad. Ondertussen observeer ik de leuke juffen, want wat kunnen we altijd leren van elkaar. Ik glimlach naar de gezellige mannenclub en voel me bijna schuldig als ik blijf fietsen in plaats van deel te nemen aan een van de groepslessen. 

Gewoon gedag zeggen

Zo hoort het dus, zo bind je mensen. Nu voel ik me vrij snel ergens thuis, maar dit is hoe het moet, je naam af en toe horen noemen. Je het gevoel geven dat ze meedenken door tips te geven als ik nog niet op mijn knie kan zitten. Gewoon gedag zeggen als mensen binnen komen of weer weggaan. Elkaar aankijken en weten dat we beiden balen van de volgende zware shit oefening, maar dan ook weer niet opgeven zodat je elkaar stimuleert om door te gaan. 

Thuis de krant lezen

Mijn laatste 2 dagen gaan in. Ik ben weer langzaam aan het lesgeven en dat is toch echt het mooiste wat er is. Ik kan niet wachten tot ik van mezelf niet meer hoef, tot ik na het wegbrengen van de meisjes niet door hoef te fietsen maar om kan keren en thuis de krant kan gaan lezen. Want tjeeezzz wat heb ik een hekel aan fitness, pijn aan mijn billen van de fiets, vloekend de laatste lifts voor mijn bovenbenen en balend trekkend aan de gewichten terwijl ik op een been sta voor mijn balans.

Maar... wat een visitekaartje, dat heb ik toch maar mooi even mogen voelen. Warmte, vriendelijkheid, behulpzaamheid en vooral het vertrouwen in de mens. Want zeg nu; wat is het leven toch leuk als we vriendelijk en aardig tegen elkaar zijn. Dat zou fitness bijna de moeite waard geven… bijna!