De schoonfamilie

Ik heb de leukste schoonfamilie van de hele wereld. Dat weet ik natuurlijk niet 100% zeker, maar als ik door het jaar rondkijk, word ik toch elke keer bevestigd.Terwijl ik dit typ, is het grootste gedeelte van deze familie aan het toepen. Lachwekkend, omdat ze naast de leukste ook de familie zijn die het meest en vaakst vals spelen. We zijn in Turkije. Een grote luxe die we denk ik dit jaar voor de twintigste keer herhalen.

Kersverse zoon

Toen mijn schoonouders 30 jaar getrouwd waren, vroegen ze ons of we een feest wilden of op vakantie wilden gaan. De keuze was snel gemaakt en ons eerste reisje naar Side was gepland. Destijds nog met zeven. Mijn schoonouders, schoonzus met partner en wij met onze kersverse zoon. De vakantie draaide om samenzijn, maar eigenlijk ook om Kai. Het zwembad, wandelen, spelen en eten. Wat een ervaring met zeven. 

Bloedlip

Als snel werd ons gezelschap vergroot. Opa en oma kregen nog drie kleindochters en nog een kleinzoon erbij. En weer gingen we naar Turkije. Heerlijk in de meivakantie de eerste zonnestralen vangen en bijtanken voor de laatste rit richting de zomervakantie. Inmiddels waren we er wel achter dat een ‘all inclusive’ het beste idee EVER was voor grote partijen. En man, wat een feest. In het begin was er elk jaar wel een baby, een peuter, een kleuter en een lastpak. Van een huilende baby met oorpijn gillend in het vliegtuig (3,5 uur), tot bloedlip door de glijbaan, ‘zwembandjes om’ drama’s bij het zwembad. Altijd wel een die in de middag moest slapen, waar oma zich vaak opofferde en de kersverse ouders lekker in het zonnetje konden blijven liggen. 

Wiebelen

Toen ze wat ouder werden, was de minidisco’ vaste prik. Wij als trotse ouders elke avond op de eerste rij. Onze kinderen die natuurlijk de show stalen en al tijdens het eten te wiebelen zaten op hun stoeltjes omdat ze zo graag weer wilde meedansen en zingen met de gigago-minidisco. 

Ruim gezelschap

Weer wat ouder, mee in de kids club. Paardrijden, karten, knutselen, speurtochten en koekjes bakken. Maar ook bubblebal of met zijn allen op de banaan. Negen jaar geleden kregen we er twee geweldige neefjes bij. Inclusief een kanjer van een zwager. En zo kwamen we op het ruime gezelschap van zes volwassenen en zeven kinderen. De dynamiek veranderde, want de kids werden ouder. 

Waar is Jade?

De minidisco maakte plaats voor ‘keten’ na het eten. “Zien we er daar nu eentje op het dak lopen?”. En “Sorry mama, ik viel in het zwembad maar hij duwde mij”. Of “Weten jullie waar Jade is want tijdens het verstoppertje was ze in een keer kwijt.” Vlechtjes in de haren en naar de Turkse kapper.

Dezelfde outfits

Opa en oma genoten! En wij ook. Nu vier jaar later vanwege enkele Covid uitstellen, zijn we er weer. De kinderen zijn geen kinderen mee. Onze oudste zoon heeft zijn liefde mee en dat maakt het mooie aantal op acht ‘kinderen’. Maar met de jongste twee die al ruim 14 zijn, praten we niet meer over kinderen. Hoewel de helft van deze kids in Utrecht woont en ze elkaar dus gedurende het jaar niet zo heel vaak zien, valt alles samen als we elkaar zien op het vliegveld. Lallen over koffers, lachen over dezelfde outfits (die de nichtjes even besproken hadden tijdens de voorbereidingen). Maar ook meteen is er een geheel. Geen groepjes van meisjes/jongens, gezin een of twee. We zijn een familie. 

Heerlijk

Bij het zwembad zie ik de mensen wel eens kijken en zich afvragen hoe het zit. Zou ik ook doen. Hoe zit het nu? Verwarrend omdat de nichtjes zoveel op elkaar lijken dat het zusjes hadden kunnen zijn. De oudste zoon van mijn zwager zich gedraagt als een tweeling met mijn oudste nichtje. Maar ook omdat de samenstellingen bij het zwembad elke keer wisselen. Heerlijk. 

Handdoekjes klaar leggen?

Turkije, zo’n prachtig land. Denken we. Daar waar we de eerste jaren nog wel eens een uitje maakten, met de bus door het platteland, naar de zoutbaden of ergens naar een stad. Komen we nu al jaren niet meer van het oord af. We ontbijten, lunchen en dineren samen. Liggen op veel bij elkaar geraapte bedjes (wie legt er nu 14 handdoeken klaar in de ochtend?) en leven van buffet naar buffet. Er wordt gelezen, spelletjes gedaan, filmpjes gedeeld (hoeveel Be-Reels hebben we al gehad deze dagen).

We kletsen bij en ik voel me rijk. 

Altijd werken

Toen ik voor het eerst bij Roel kwam, was ik 14. Toen we verkering kregen en dus heel vaak kwam, was ik 15 jaar. Mijn schoonouders hadden een drukke zaak en we aten altijd laat, vaak spaghetti en meestal gehaast. Mijn schoonmoeder vond het op zaterdagochtend heel nodig om ons te wekken als zij ging werken. “Wat een onzin om de hele dag in je bed te blijven liggen.” Ik denk dat ze een beetje vergat dat haar werkdag om acht uur begon en wij jonge pubers waren. Mijn schoonvader was altijd werken en op zondag was het rustdag. We mochten mee naar de boot, waar we lekker konden zwemmen en zonnen. 

Onder spugen

Al jong mocht ik mee op vakantie, de eerste jaren met de boot. Een hit, een schoondochter met lange blonde haren die natuurlijk overal op en in de boot zaten, die mekkerde om alles wat er gegeten werd, die het schoonmaken van de boot maar als overbodige klus zag en die tot overmaat van ramp ook nog de boel onder spuugde zodra we gingen zeilen. 

Smoezen

Mijn schoonzusje was het grappigste kind dat ik kende. Zielig want haar broer pestte haar zo erg dat ik het gewoon sneu vond. Vrolijk om en met alles wat ze deed. Wat stouter dan haar broer die belachelijk braaf en netjes was en die het met tijden maar stom vond dat er naast een grote broer ook nog een bemoeizuchtige schoonzus was. Daarnaast was ze liever lui dan moe en verzon ze de meest vindingrijke smoezen om niet meer te hoeven werken in de zaak of om eerder naar huis te mogen. 

Gratis slank

Wat een contrast, nu zit ze met haar directrice bril op (ze is ook echt directrice van een basisschool in Utrecht), werkt zich een slag in de rondte, is duidelijk en eerlijk en war van smoezen. Is bonusmoeder van twee kanjers van boys en heeft haar eigen kinderen zo succesvol opgevoed dat we elk moment lachen en genieten van en met ze. Daarnaast ziet ze er altijd op en top uit, wat het dus maakt dat ik me ook ‘verplicht’ voel om wat meer mijn best te doen. Modebewust en bovendien gratis slank wat ik helemaal irritant vindt. Maar dit alles is oké, want ze is ook super lief en geweldig. Hoe druk we ook zijn, hoe weinig we elkaar ook zien. Het is fijn en eigen. En ze heeft een geweldige zwager gescoord wat mijn totaal op drie knappe toffe zwagers maakt! Dat hij voor Ajax is, is een minpuntje en doet mijn vader zich een klein stukje omdraaien in zijn Eindhovense graf. Maar zijn gezelligheid maakt het dat papa er een biertje op zou drinken. Zuur om dit nu te typen nu mijn zwager net aan het bijkomen is van het feit dat Ajax gisteravond met penalty’s verloren heeft van PSV. Tja… go paps ☺

Anders in het leven staan

Al met al dus genieten. Spelletjes doe ik vaak niet mee. Ik kijk, bewonder en geniet. Sámen is het keyword en dat is bijzonder. Voor hetzelfde geld, heb je een vreemde schoonfamilie die je maar gedoogt op feestjes en partijen. Kom je er op een vakantie als deze achter dat je toch echt anders in het leven staat of is de opvoeding van je neefjes en nichtjes totaal het tegenovergestelde van jouw manier. Alles kan. Bij ons ook. Gelukkig maar.

Vanzelfsprekend

Schrijven vind ik fijn, met de ‘old skool’ pen nog meer dan typen. Maar dat is natuurlijk erg omslachtig als je een blog wil bijhouden en delen. Schrijven helpt me voelen, genieten, herinneren en verwerken. Nu zou ik kunnen zeggen dat qua verwerken ik wel een boek had moeten schrijven de laatste maanden. Genoeg te verwerken, meer dan genoeg te schrijven. Maar toch voelde  het niet. Geen idee waarom het nu wel voelt, maar ik probeer het toch.

5 maanden en 15 dagen geleden besloot een van onze liefste en jongste vriendjes Rens dat het leven voor hem geen zin meer had. In zijn ogen was er geen enkele oplossing meer dan er niet meer te zijn. Tenminste dat vullen we in, want verdrietig genoeg kan hij het ons niet meer uitleggen. De terechte opmerking “je kind verliezen lijkt me het ergste wat je mee kan maken”, werd voor ons wel heel zichtbaar bij het ondersteunen, verwerken en rouwen van dit vreselijke verlies met onze lieve vrienden. 

Pijnlijke vraag

Het je afvragen waaróm, heeft eigenlijk geen zin. Je afvragen wat je had kunnen doen, ook niet meer. Maar dat is toch iets wat je ergens blijft doen. In de hectiek van de eerste dagen, schreef ik een tekst voor Rens. Daarin vroeg ik mezelf hardop af of ik hem en zijn aanwezigheid soms vanzelfsprekend nam. Een pijnlijke vraag omdat ik me echt wel eens afgevraagd heb wat er in zijn koppie omging. Maar een gemiddelde puber van 17,5 net na een paar helse Corona-jaren, zit echt niet te wachten op bijdehandste vragen als hij even lekker voor zich uit staart. En al helemaal niet van die stiefmoeder die zich toch al met alles bemoeit.

Nee dus

”Had ik je dan toch aan je haren moeten trekken en je de kop gek moeten zeuren hoe je je voelde, wat er in je omging, wat je fijn zou vinden, of je zou willen praten?” Terwijl ik het typ, kan ik me zijn exacte gezichtsuitdrukking voor me halen. Inclusief het zuchtende geluid en als ik echt geluk heb een rollend oog. Nee dus,

Haarproducten

Heb ik je genoeg verteld hoe lief ik je vond en hoe grappig? Of heb je dat aan ons gemerkt omdat we het fijn hadden samen? Je gaf ons vertrouwen, bleef zelfs in Parijs bij ons terwijl je ouders naar huis moesten. Dat wilde toch wel wat zeggen. Je durfde zelfs bijdehand te doen over Roels haarproducten en zuchtend het dekbed over je oren te trekken terwijl ik tegen je praatte. 

Hartverscheurend

Maar dit afvragen heeft allemaal geen reet zin. Je bent er namelijk niet meer. En dat brengt me op de algemene vraag. Wat ging er toch allemaal door je heen? En door jou dus kennelijk niet alleen, want terwijl ik dit typ kom ik net van de uitvaart van een van mijn lieve studenten die eenzelfde beslissing genomen heeft. En dat terwijl er vier maanden geleden een klasgenoot dezelfde hartverscheurende beslissing maakte.

Niet alleen

Kinderen, zouden we ze in een gouden kooitje mogen stoppen? Hoe moeten we jullie loslaten? Hoe moet ik nog naar jullie kijken? Een vraag hoe het gaat, is niet voldoende, kijkend naar jullie glimlachende snoeten dus ook niet. Kennelijk is er een wereld gecreëerd waarin jullie kunnen functioneren met een buitenkant terwijl er misschien wel heuse paniek heerst aan de binnenkant. Een paniek die we niet zien, niet voelen en dus ook niet kunnen oplossen. Niet dat ik die illusie heb, verre van. Maar wat zou ik jullie graag vertellen dat je NIET alleen bent. Dat het écht beter en leuker wordt, maar die tijd kreeg ik dus niet. En dat is klote.

‘Mijn’ kinderen

Vanzelfsprekendheid, een gevaarlijk iets. Ik deed 28 september al de oproep naar de jeugd in de zaal waar we afscheid namen van Rens, de jeugd waarvan meer dan de helft voelt als ‘mijn kinderen’. Niet zelf gemaakt, maar wel vol door geraakt. Vanzelfsprekend moet zijn dat je er voor elkaar bent. Zoals ik Rens beloofde er zo goed mogelijk voor zijn lieve ouders en zusje proberen te zijn. 

Maar ook vanzelfsprekendheid in elkaar zien, echt zien! Elkaar vertellen dat je ze lief vindt, je ze waardeert, ze de moeite waard zijn en het fijn vindt dat ze er zijn. Vertellen dat het leven zoveel leuker is met hen erin. Laten we dat vooral doen, en laten we dát vanzelfsprekend maken.

Voor een drietal prachtmannen is het helaas te laat. Maar laten we leren, van hen, van elkaar en van de vanzelfsprekendheid.

Vakantie 2022

Daar zijn we dan, vakantie. Op een hoge berg in Toscane redelijk in the middle of nowhere. Het is vroeg maar de meisjes slapen nog dus moet ik ook nog stil zijn. Meisjes… als in onze jongste dochter en haar BFF. Onze zoon (gaat al jaren niet meer mee ☺) zit al vier weken in de USA en dochterlief is met haar BFF mee naar Zuid Frankrijk. En zo zitten mijn wonders in drie verschillende landen. Loslaten heet dat geloof ik.

En wij, laten ook los. Een geweldig seizoen, vergeet gewoon bijna dat daar ook weer een lockdown in zat. En drie heftige jaren waarin we (en ik) ook weer veel geleerd hebben. Maar waarin vakantie niet echt mogelijk was. Des te luxer en bijzonder dat we hier weer in dit mooie land mogen zijn. En mooi is het. De heenweg hebben we rustig aan gedaan, drie prachtige fijne stops om vast te wennen aan het vakantie vieren. En nu dus op een mooie berg.

Privé-kok bij me

We waren hier al eerder, vijf jaar geleden. Ook op deze plek. Weinig van gezien destijds omdat ik na de show een voetblessure had die me veelal óp de berg hield. Prima vertoeven, privé-kok bij me en liefde alom. Kok is weer mee, maar ik huppel gelukkig blessurevrij rond. Nou ja huppel, met 38 graden dam ik ook wel een beetje in. 

Het leek onmogelijk

Maar wat een feest was het afgelopen seizoen. Mijn oudste dochter heeft de USB denk ik al zeker zeven keer gekeken. Ze wordt er weemoedig van. Het was haar eerste echte show waarin ze veel mocht dansen. Van beiden meiden eigenlijk. En de weg er naartoe met zijn vieren was echt een feestje. Zo speciaal om niet alleen met je manlief samen te werken (en te verheugen) maar ook nog eens twee enthousiastelingen aan tafel te hebben. Waarvan de oudste er maar niet over op hield. Voorstelling voor en na. En dat moest ook wel, In 22 weken naar de schouwburg leek onmogelijk, maar is meer dan gelukt.

Fans die volop aanmoedigen

Negentig groepen, 66 verschillende kostuums, 18 naaikanjers, vijf decorbouwers, zes shows in drie dagen, 88 vrijwilligers achter de schermen, twintig docenten, tien spelers, acht dozen komkommers, 900 dansers, drie keer een verschillende doorloop en vele wakkere nachten er naar toe. Maar nogmaals, wat een feest. Achter de schermen waren de dansers zo’n team met elkaar. Zo lief, geduldig, hulpvaardig en te gek! Dus niet alleen de fans die volop kwamen aanmoedigen en het huren van een luxe schouwburg mogelijk maakten, maar ook elke show zat de hele zaal beneden vol. Voor ruim 250 dansers was het de eerste keer, hoe geweldig is het dan dat je een applaus ontvangt waar je oren van tuten? Ik voel het nog. Natuurlijk is er spanning en stress op de weg er naartoe. Ons leven is dan weinig anders dan ID. Het sociale leven speelt zich af in de dansschool of aan de keukentafel met papieren en stofjes. Maar onze vrienden weten dit. De meesten staan overigens achter de schermen dus zien we elkaar daar. Maar het was een succes en dat is fijn. Dat geeft een meer dan tevreden gevoel na al die onzekere jaren. Niet dat we ze vergeten, maar wel een plekje geven en klaar zijn voor een nieuw seizoen.

Voel me toch verdrietig

Bijna dan, we gaan eerste lekker uitrusten. Net als ons team. Zo hard gewerkt, zo geknald. De meeste waren al weg voor de eerste dansweek begon. Terecht en verdiend. Ook wel vreemd om na zo’n lange intense tijd zonder mijn collega’s en dansers te zijn. De meesten hebben de laatste maanden elk weekend getraind, elke vrijdagavond uren gedanst en tussendoor veel geholpen, meegedacht en gedaan. En dan is het tijd voor ontspanning. Tja, ook een beetje loslaten voel ik. Het zijn toch ook mijn meisjes. Maar dat heb ik eigenlijk altijd met de dansers. Zo vreemd als ze er niet zijn. Bij het horen van ‘hun’ muziek of liedje voel ik me dan toch even wat verdrietig. Maar, weet ik, we zien elkaar snel weer en het is echt tijd voor vakantie.

Kapotte knie

Het lijf zegt het. Hoewel het lijf toch maar mooi zes shows blessurevrij meeging. Daar heb ik ook wel alles aan gedaan. Niets geriskeerd en goed naar mijn lijf geluisterd. Dat zal het voordeel van mijn leeftijd zijn. Wijzer? Of gewoon te vaak tegen de lamp aan gelopen dat ik vooral weet en voel hoe het niet moet. Maar vooral dankbaar voor het volhouden zonder kapotte knie, voet of rug. Dus krijgt lijf rust. Lijf moet (mag!) tenslotte weer vanaf 23 augustus. Zin in.

Maar eerst, genieten… van de mooie omgeving, de heerlijke ontspannen zon, de liefste mensen (sommigen op afstand) en een meer dan tevreden en dankbaar gevoel.

Dank voor een te gek seizoen. Fijne vakantie!

Ken je dat gevoel?

Ken je dat gevoel, dat je bij de tandarts zit? Tenminste, als je net als ik redelijk angstig bent voor dat fijne halfjaarlijkse controlemoment? Buikpijn als je opstaat, jezelf toespreken dat het straks zo fijn is als het voorbij is en strak van de spanning de wachtkamer in. Nou zo, precies zo…voelde ik me vrijdag. Wachten op, tja waarop eigenlijk? Na alle lockdowns, aangepaste roosters, weekendlessen, ochtendlessen, Zoom-momenten, danswandelingen, workouts en uren in de tent was mijn creativiteit een beetje op.

Van nature ben ik een positief persoon. Zoals mijn moeder zegt: “Bij jou is het glas altijd halfvol.” Ik vind niet veel stom, vind bijna niets gedoe en vind mijn werk het aller, allerleukste om te doen. Dus bijna twee jaar aanpassen, anders benaderen, handelen, regelen, ging me best redelijk af. Tuurlijk met de nodige frustratie maar toch, we kwamen er prima doorheen. Tenslotte blijven we ‘slechts’ een dansschool en redden we nog steeds geen levens.

Snot, testen en hooi

Maar we veranderen ze wel. Daar kwam ik de laatste maand achter. Mijn gedrag veranderde. Niet per se chagrijnig maar wel onwetend, niet meer weten wat te moeten doen. Het seizoen begon natuurlijk te gek. Open zonder restricties met mooie dansers die gelukkig besloten bij ons te blijven. Een team wat er redelijk uitgerust, maar vol enthousiasme aan begon. Natuurlijk was er bij ons ook snot, testen en teveel hooi op de vork, maar we gingen er voor. En toen de lockdown vlak voor kerst. Een teleurstelling. Mede omdat we zo graag het jaar samen wilden afsluiten. Met de mooiste dansers die er bestaan. En natuurlijk om trots te laten zien (weliswaar inmiddels via een livestream) wat we allemaal gemaakt hadden. Maar ook hier legden we ons bij neer. De opgebouwde zaal bleef staan. Vol goede moed en we besloten de extra week te gebruiken om bij te komen. Prima plan. 

De vakantie was heerlijk, slapen, geen roosters, geen puzzels, geen heen en weer van teveel werk naar te weinig uren. Of van extra collega’s aannemen tot "Oh nee, het hoeft niet meer”. Gewoon even samen zijn. Daar gaat het tenslotte ook om.

Springen vanachter scherm

De week na de vakantie startten we vol goede moed onze ouderwetse Zoom weer op. Met frisse tegenzin maar vol goede moed. Dankzij maandenlang digitaal lesgeven, lagen alle kabels klaar. Is er in elke zaal super internet en we konden in 3 zalen tegelijkertijd heen en weer springen vanachter het scherm. Sommige dansers hadden er zin in. Maar steeds meer konden de motivatie niet opbrengen. Een enkeling haalde ik nog over met belachelijke motivatiefilmpjes, maar een groot deel werd gemist.

Uitlekken

Vrijdagmorgen besloot ik maar eens een nieuwe broek aan te doen. Een heuse echte en dus geen dansbroek. Aangezien ik geen (digitale) les gaf, besloot ik dat dat me vast door de dag heen hielp. Er lekte uiteraard voldoende berichten uit over de inhoud van de persconferentie die later die dag was. Mijn app ontplofte van lief bedoelde felicitaties. Maar onze onwetenheid groeide. Alle uitgelekte maatregelen konden op zoveel manieren uitgelegd worden. 

Jaloers

Wc’s schoon, vloeren gedaan, wasje erin, mailbox leeg, dansschool collega’s (drie binnen een uur) aan de lijn. Niets hielp. De buikpijn bleef en ik werd een beetje moe van mezelf. Tegen een danscollega probeerde ik mijn gevoel uit te leggen. Jaloers vroeg ik Roel hoe hij zich toch zo níet druk kon maken. Wat werk doen, maakte me wat rustiger maar ondertussen raasde het door mijn lijf. Wat zal ik doen? Net als een dansschool-collega schema’s maken voor de weekenden in januari? Uit voorzorg mits de ‘tot 17.00 uur regel’ terug kwam? Of de regel tot 18 jaar?

Maf gedragen

Na een wandeling met manlief (die mij letterlijk gewoon even uitliet) was de conclusie daar. Ik móet gewoon lesgeven. Het gedoe eromheen, het geregel, het aanpassen is allemaal prima te doen. Mits ik maar lesgeef. Dinsdag is een topdag, ook al zijn mijn lessen via Zoom. Ik snak naar het contact, de muziek, de mogelijkheid je maf te gedragen en zo ook nog mensen aan het bewegen te krijgen. De glimlachen op het gezicht, tenminste dat lijk ik te zien op het veel te kleine schermpje. Ik heb het zo nodig!

Niets meer aan doen

En toen de persconferentie. Vol verbazing keken Roel en ik elkaar om 19.08 uur aan. Was dit nu echt? Mogen we gewoon open zonder een van de genoemde restricties? Mogen we echt beginnen? Wat een feest, wat een opluchting. Alsof de tandarts de wachtkamer in kwam en zegt: “Weet je wat, ik zie het zo al. Niets meer aan doen, alles prima in orde! Sterker nog; ik zie je over 2 jaar pas weer.” FEEST!

Inmiddels heb ik er alweer vijf lesuren op zitten plus twee heerlijke livestreams met geweldig flexibele collega’s en Lent-dansers die als een ‘car-wash’ in- en uitvlogen om hun kunsten te laten zien. Geen contact met elkaar maar wel met het publiek wat massaal aan de andere kant van het scherm zat.

Ik heb het nodig, ben er weer. Moe, voldaan maar klaar voor de volgende rit. Lesgeven maakt alles leuker, beter en fijner. Mij als mens dus ook.

Tot van de week!

Een kleine PS nog dat ik een hele fijne en super lieve tandarts heb overigens! Niets ten nadele van hem dus ☺