Lieve studenten

Wat ben ik dol op jullie.

Als eerste natuurlijk vanaf het moment dat jullie het danslokaal binnen stappen, onzeker, onwennig maar altijd vol energie. De groei die de weken daarop volgt is niet alleen een compliment, maar zo’n machtig gevoel van samenwerken.

Tijdens introdag één geniet ik van jullie onwennigheid, zoekende naar wie je gaat zijn en wat je allemaal nog wil. Als de muziek aan gaat, is de helft nog zoekende naar wat ‘dit’ nu eigenlijk is. De meeste vertrouwen op de tweedejaars en volgen hun enthousiasme. Maar iedereen doet mee. Niet meedoen is geen optie, wellicht uit respect, goede opvoeding of de drang om te bewegen. De vierde dag zijn jullie kleine hoopjes moe-mens, vol nieuwe ervaringen, setje nieuwe vrienden en vol nieuwe wijze lessen. Met laaghangende ogen kijken jullie me aan. Is ze er weer, betekent dit dat we weer ‘moeten’ dansen? De muziek gaat aan en net als bij de volume knop, gaat ook jullie knop om. De vermoeide oogjes openen en het lijf perst nog even de laatst mogelijke beweging eruit. Respect.

Weinig eenlingen

In de gangen hebben jullie lol, staren jullie naar je scherm, discussiëren jullie en wordt er vooral ook gelachen. In grote groepen zitten jullie bij elkaar en bijzonder genoeg zie je weinig eenlingen rondlopen in de gangen onder het RSC.

En dan vandaag, de saamhorigheid die jullie tonen door niet alleen, maar massaal samen te fietsen of reizen, elkaar op te halen, dezelfde outfits te dragen en elkaar letterlijk en figuurlijk ondersteunen is hartverwarmend. Het is schokkend en intens verdrietig dat jullie dit mee moeten maken, alweer. Jullie huilen, lachen, halen herinneringen op en houden elkaar in de gaten. Een knuffel, een koekje, een zakdoek of een vragende blik. Zoveel verantwoordelijkheid in zo’n jong leven. Jullie rouwen, alweer, terecht om alweer een mooi mens die we moeten gaan missen. Jullie regelen, halen herinneringen op en lachen om foto’s die wij als docenten niet kunnen/mogen zien. Jullie maken een wereldje met elkaar.

Jullie dragen elkaar

Intens verdrietig ondersteunen jullie elkaar. Sommige als fijne klasgenoten, veel samen vanuit een clubje, de geluksvogels als vrienden voor het leven. Jullie zoeken elkaar op. En het allermooist; jullie dragen elkaar.

Niemand wenst jullie dit toe. Jullie studentenleven moet bestaan uit ervaringen opdoen, levenslessen leren, en natuurlijk studeren ☺ Uiteraard moet er gefeest worden en wellicht moeten er ook stevige gesprekken gevoerd worden. Het voorkomen van immens verdriet en gemis, kunnen we helaas niet. Maar er zijn voor jullie wel. En dat doen we vol liefde, maar vooral vol respect. Niet alleen omdat jullie zo geweldig zijn maar omdat jullie door elkaar te dragen, elke dag een stapje verder komen.

Dankjewel voor het jullie zijn.